Mercedes Martín e Pablo G. Raffo forman o Dúo Laos: "'Ovella negra' fala das persoas que non encaixamos en grupos sociais, laborais ou familiares"

—Como xorde o espectáculo Ovella negra? Mercedes Martín: Este é o segundo espectáculo da nosa compañía. O primeiro, que xa levabamos interpretando durante varios anos en diferentes lugares, tiña un percorrido longo e sentíamos que chegara o momento de dar un paso máis. Partimos de certas inquedanzas que tiñamos, preguntas e sensacións que nos roldaban desde facía tempo, para investigar e ver por onde comezar a crear este segundo espectáculo. Pablo G. Raffo: O sentido de Ovella negra é unha liberación persoal. Unha visión sobre as persoas que non encaixamos en grupos específicos, como o social, o laboral ou o familiar. De aí o nome do espectáculo. M.M.: Con esta actuación en Santiago rematamos a nosa pequena xira na Galiza, un percorrido curto pero moi intenso no que visitamos varias localidades e na que o pasamos moi ben. Para min é moi especial porque a miña nai e o resto da miña familia materna son de aquí e iso fai que me sinta especialmente vinculada, case como se actuase na casa, nas súas terras. P.G.R.: Despois continuaremos xirando por Dinamarca e Bélxica. —Ademais de reflexionar sobre as dificultades que atravesan as persoas que non encaixan en determinados círculos, exploran tamén a posibilidade de crear espazos propios nos que si encaixar. P.G.R.: Exacto. O espectáculo é iso, a creación do noso propio rabaño, que imos armando xunto cos personaxes. O proceso de desenvolvelo foi particular. Estivo atravesado pola pandemia. Cando comezamos con esta creación, escollimos uns directores arxentinos. Tivemos que cortar todo e en canto puidemos tivemos que volver a España, porque levamos xa anos vivindo en Barcelona. Así, tivemos que reestruturar a idea que tiñamos. M.M.: Finalmente non puidemos desenvolver o espectáculo con estes directores e de feito chegamos a paralizalo todo porque entendíamos que non era o momento para crear este espectáculo. Ao final, grazas a un amigo, rexurdiu e decidimos levalo adiante máis aló de todo o que estaba ocorrendo. Como trasladan estes conceptos abstractos a algo tan corporal? P.G.R.: Ese foi o gran desafío. Niso axudounos moito o director do espectáculo, Matias Plaul. É un traballo de inmersión, como un descubrimento. Fomos levándoo pouco a pouco até atopar a nosa linguaxe propia neste espectáculo. M.M.: Os conceptos abstractos moitas veces quedan para un, nesa intención interna na que cada persoa se planta en escena ou a relación que teñen os personaxes. Hai veces nas que o que está escrito a nivel dramaturxia non é exactamente o que outra persoa ve a nivel escénico. Con todo, serve moito para a concepción do espectáculo en todas as súas dimensións. Isto tamén permite que haxa unha reflexión e unha conversa entre o público. P.G.R.: Claro. E no facer tamén nos imos sorprendendo un pouco de como vai evolucionando o público ou das cousas que este rescata ou percibe do espectáculo. Isto vai máis aló da intención inicial, evidentemente. E iso é o grandioso: unha vez que o feito artístico está consumado, é o espectador quen o toma desde algo moi persoal.