Manuel Vila Iglesias, escritor: "Quen nos di a nós que unha persoa de 70 anos non pode saír do armario? Mellor tarde que nunca"

—Que o impulsou a escribir este relato? Foi unha cousa moi espontánea. Púxenme a pensar no tipo de temas ou problemáticas que se poden tratar nun concurso como é o certame literario do Atlantic Pride e cheguei á conclusión de que quería falar da vida do colectivo no solpor da vida, na vellez. Quizais tamén un pouco por saír dos temas máis habituais. A partir desa idea, reflexionei sobre como podería ser a miña vida ou a vida dos meus compañeiros. Foi algo bastante rodado. —Ás veces parece que as persoas do colectivo só existen mentres son novas. Aí poño enriba da mesa a dúbida de se eses referentes maiores que teriamos están invisibilizados por mor da crise da SIDA, o feito de meter a xente en residencias e 'normalizalos' dentro do que imaxinamos que debe ser un vello... Parece que non temos claro que se pode existir na vellez sendo quen eras cando fuches máis novo. Este tipo de relatos tamén son unha maneira de subverter o tópico de que unha historia LGBTIQA+ sempre vai ir sobre a saída do armario. —A sexualidade en si mesma é algo que adoita desligarse da vellez. Adoitamos ver as identidades sexuais e de xénero e todo o que abrangue o paraugas do colectivo como algo identitario, no sentido estrito do que significa. É dicir, se es heterosexual só se refire ao que ti sentes con respecto a un xénero ou outro. E eu realmente creo que hai unha cuestión moi cultural. As experiencias vividas son moi únicas dentro do colectivo: unha persoa homosexual vai levar unha vida distinta a unha persoa heterosexual, e iso vai acompañado dunha maleta chea de experiencias que vai ser moi identitarias nosas. Eu, até certo punto, e sen parecerme xusto, podo entender que socialmente haxa unha certa invisibilización da vida sexual na terceira idade, porque moitas veces é unha etapa acompañada de enfermidader neurodexenerativas, discapacidades varias e demais. Podo entender que a nosa cabeza tenda a non sexualizar estar persoas. Mais culturalmente hai un compoñente claro. As vidas ao longo das xeracións foron distintas, e polo tanto a vellez tamén o vai ser. —Cre que nos últimos tempos hai máis difusión de historias máis aló da típica saída do armario que comentaba? Unha vez que se comezou a considerar tolerábel todas esas diverxencias, houbo moito fincapé nestas historias. Entendo que había un sentido de reparación e unha intención de que a heteronorma contara cun imaxinario menos "sucio" do que tiñan até o momento. Chegados a este punto, no que se cumpren 20 anos da regulación do matrimonio igualitario, igual hai que comezar a imaxinar a máis distancia. Tanto para nós como para as persoas que non pertenzan ao colectivo, porque isto vai ser unha problemática no futuro. Non se pode homoxeneizar a xente que leva unha vida determinado nun contexto completamente distinto. Se eu reclamo que se atenda a unha orientación sexual ou de xénero non é só polos maiores do colectivo, senón tamén por persoas que nun momento poden chegar a pertencer a el. Temos idealizada a saída do armario como algo que ten lugar na infancia ou na adolescencia. E moitas veces é algo que acontece máis adiante. Quen nos di a nós que unha persoa de 70 anos non pode saír do armario? Mellor tarde que nunca. Hai moitos contextos que che poden levar a isto, ou incluso a introducirte de novo no armario. Que tamén pasa.