Lucía Veiga: "Moitas historias de amor da miña vida foron no verán"

Lucía Veiga é actriz, cómica e improvisadora. Nun ano inzado de candidaturas, premios e recoñecementos –e como nova presidenta da Academia Galega do Audiovisual–, é momento de facer o cambio ao armario de verán e comezar a buscar algo de tempo para o lecer. —Como se consegue tempo os para o descanso cunha axenda como a súa? Con forza de vontade, hai que propolos. Son unha persoa que cando estou facendo algo que me gusta, que me interesa, que me motiva... pode ser que me deixe levar pola roda do traballo. Hai que marcar o descanso case que por obrigación. A min gústame socializar coa miña xente, váleme un refresco nunha terraza tranquilamente. Este ano prometinme que tiña que ir á praia e ao mar, que todo o cura, porque pasei un par de veráns sen pisar a praia e iso non se pode repetir. Ás veces dá pereza cando só tes un ou dous días libres para desconectar, porque parece que é pouco tempo. Estou aprendendo que é importante coller ese petate e saír un pouco. —Precisamente o seu traballo fai que teña que visitar moitos lugares. Algún imprescindíbel nas vacacións deste ano? Hai tantos... Apetéceme pasar calor. Eu son da Coruña, os veráns alí son máis mornos e o corpo ás veces pide sensación de verán. Apetéceme explorar Ourense, que parece que me queda máis lonxe da casa e, sobre todo, esa tranquilidade. Tamén teño a necesidade de volver pola ría de Muros. Eu din clase de baile e de pandeireta varios anos alí e deixei unha parte de min, case unha familia escollida, cos nenos e nenas e as familias que viñan a clase. Penso que merecemos esa visita e recuperar esa zona que tamén é moi máxica. —É un bo momento para percorrer as salas de cinema e os teatros. Recomenda algún espectáculo para este verán? Estes últimos anos, por cousas de traballo, fun moitísimo menos do que me gustaría. Cando tes actuacións de fin de semana ou traballas de noite restrínxese moito a capacidade de ir ver os demais. Hai pouco fun ver Sirat, e é certo que hai moita cousa que ver, e apetéceme saír da casa. Si que me apetecería, por exemplo, ir a eses festivais ao ar libre. Estes días xa pasei pola Mostra Internacional de Teatro Cómico e Festivo de Cangas... Teño ganas de vivir o ambiente cultural do verán. "Durante a maior parte da miña vida fun un pouco escrava da miña imaxe; agora quero estar cómoda e verme favorecida, vestir cores alegres e non pasar calor" —Se puidese crear un espectáculo para xirar este verán, como sería? Eu son improvisadora teatral e coa miña mellor amiga, socia e case irmá escollida, Marita, temos a nosa compañía con moitos amigos colaboradores. Gustaríanos poder facer un espectáculo de impros e poder xiralo en verán, unha cousa fresca, con música, con participación do público... A comedia no verán é moi agradecida. —Lembra algún verán no que xa se empezara a ver como actriz? Pallasa sempre fun, e un pouco extravertida. Nunca tiven vergoña de cantar, de bailar, de pintar a mona... O primeiro verán no que sentín que era actriz foi o de 2018, cando comezou o Malo Será, que era un formato para televisión cunha función nun teatro distinto cada semana. Foi un verán de percorrer Galiza, con esa alegría e esa luz que ten o verán, facendo comedia e sentindo que estaba traballando, que non era un hobby. —Se tivese que facer unha película cos veráns da súa vida, cal sería a trama? É curioso, porque na época do verán sempre hai algo na luz, na enerxía, na calor... É como que me poño máis emocional, máis romántica. Hai moitos capítulos das historias de amor da miña vida que suceden no verán e que son aínda máis especiais. Sería a historia dos veráns do amor fracasado. —Cal das súas personaxes elixiría para marchar de vacacións? Ai, que difícil! Se cadra, Emilia Pardo Bazán, que aínda está por estrear a película. Era unha muller culta, moi extravertida, á que lle gustaba a festa e desfrutar, comer, a música, ler, escribir... Paréceme que esa é unha das mellores actitudes para ir de vacacións, tendo ademais os cartos para poder facelo sen problema. —A maxia do directo fai que as cousas non sempre saian como se planean. Algunha actuación que recorde cun cariño especial? Para as actuacións podes ensaiar todo o que queiras ou adestrar o que poidas, mais cando chega o momento do directo e empezan a pasar cousas que non estaban previstas e te bloqueas, ao final vai ser desastroso. A improvisación deume as ferramentas de vivir no momento, de aceptar o presente e de solucionar. Que algo non pase como estaba previsto non significa que sexa malo. Especialmente na impro, onde non tes o control, que non hai guión... En baile, cando hai caídas, ou erros na coreografía, hai un momento de adrenalina que é moi curioso. Lembro unha actuación de hai moitos anos. Eu estaba facendo teatro universitario e nunha función tiña que disparar unha pistola de fogueo, déronma co seguro posto e non disparou. Foron 30 segundos eternos nos que non era capaz de disparar e acabei facendo o ruído do disparo coa boca. —E unhas vacacións que non saíran como se planearon? Eu botei moitos anos no grupo de baile Xacarandaina e en 2004 fomos a Ucraína a un festival de baile. Esa viaxe foi moi dura. Pasaron moitas cousas na fronteira, nas aduanas, houbo un accidente na Ucraína e pasamos como tres ou catro días de loito nacional... Daquela eu era da xunta directiva e, en parte, a responsábel da viaxe. Eran moitos momentos de tensión, de non saber solucionar as cousas, sendo moi nova ademais... É unha das viaxes que recordo con máis cariño. Un dos compañeiros levaba unha cámara pequena e temos practicamente toda a viaxe gravada; é moi tenro velo porque era todo moi contraditorio. —Nun ano de alfombras vermellas toca cambio de armario. Como é o seu estilo en vacacións? Cambiou moito. Agora estou moi satisfeita e orgullosa de min mesma porque durante a maior parte da miña vida fun un pouco escrava da miña imaxe. Había moitas cousas que non me atrevía a pór e evitaba que ninguén me mirase. Tiven moitos problemas de autoestima e era sempre unha cousa frouxa, fresca, de cores moi neutras... Dun tempo para aquí, supoño que cos anos, comecei a cambiar. Gústame o verán con cores alegres. Non me importa ensinar un cacho de perna ou levar tirantes. Quero estar cómoda e verme favorecida; quero cores alegres e non pasar calor.