Eva Mejuto, Premio Agustín Fernández Paz: "O vínculo entre a infancia e os animais da casa é moito máis forte do que pensamos"

Por que escribiu Onde caben catro? Esta é unha historia que parte dunha anécdota familiar. Na casa temos un can maior, de 12 anos, e tamén apareceu unha cadeliña abandonada da que non se podían facer cargo. Das anécdotas que xurdiron a partir da chegada á casa dun animal novo, cunha personalidade bastante diferente, pareceume interesante facer esta aposta e dar voz narrativa aos cans e aos conflitos e afectos que poden ter. É unha historia contada desde a súa perspectiva, partindo de anécdotas reais. Isto deu pé a abordar temas como a vida destes animais na familia de dúas mozas, a soidade non desexada dalgún veciño, o abandono de animais e a resposta da rapazada ante isto, o trauma que isto implica nos animais... Intentei facelo desde unha perspectiva divertida, facendo falar aos cans mais tamén tratando temas que teñen a ver coa sociedade na que vivimos. Dar voz aos cans fai que nos metamos no que pensan e senten. Coa importancia que ten falar destes temas xa desde a infancia. É cando esperta a empatía, a intención de pornos no lugar das outras, sexan animais ou persoas, xente nova ou xente maior. A veciñanza do libro ten os seus conflitos, polo que non deixa de ser unha reflexión sobre como se conforma a sociedade. Con todo, intentei que fose unha historia divertida e gozosa. Evidentemente a lectura ten unha mensaxe e unha ideoloxía, posto que a escribín pensando en transmitir unha serie de valores, mais quería que a rapazada que o lese tamén rira. Para min é importante transmitir valores, mais tamén que as crianzas lean con gusto en galego. Aínda que sexa unha lectura obrigada nas aulas, que polo menos sexa un acto gozoso. Nos tempos que corren e tal e como está a lingua, temos que buscar a maneira de facer chegar a literatura, porque é unha moi boa maneira de facer chegar tamén a lingua. O meu compromiso como escritora non só está en escribir en galego, senón tamén en intentar conectar o máximo posíbel co público pequeno, co seu universo e as súas emocións e preocupacións. Que o que eu lles conte lles resulte ameno e divertido, a maiores que educativo, por suposto. É unha base fundamental para transmitir o amor pola lectura. Ademais, cando se desenvolve empatía cara aos animais é máis doado extrapolala a outras realidades. Xusto. E hai reflexións que non se poden dar feitas, que ten que facelas a crianza que está lendo iso. A idea é darlle un argumento, mais que as conclusións as saque cando lea. Non hai que darlles todo mastigado, está ben que pensen e que deduzan, desenvolvendo o seu criterio. Vivimos nunha sociedade violenta, en xeral. No libro, esta violencia dáse contra un animal, mais acaba atacando tamén ás persoas. E eu creo que a rapazada con iso si que está súper sensibilizada. Empatizan moi rápido co sufrimento animal. Eu xa traballara noutro libro, Neko, a historia dun can que vive nunha casa cunha rapaza que sofre violencia vicaria, e ela só pode falar co can. Ás veces os animais son depositarios desas cousas que non podemos, ou non sabemos, como dicirlle a ninguén. Creo que a conexión que se estabelece entre a infancia e os animais da casa é moi especial e un vínculo moito máis forte do que pensamos.