Cris Iglesias, actriz: "Encantaríame saltar atrás no tempo e coñecer Virxinia Pereira"

—Comezou a súa andaina actoral na compañía Chévere. Que recordo garda deses tempos? Estudei Arte Dramática na ESAD de Vigo e tiven a oportunidade de traballar primeiro nun par de series da Televisión da Galiza. Nese tempo facían en Chévere un obradoiro para 60 persoas. Por sorte, dese obradoiro saía unha das integrantes do que despois sería Eroski Paraíso e fun eu. Poder acabar a carreira e traballar con referentes da interpretación na Galiza foi o mellor mestrado que puiden ter. De repente fixemos unha xira espectacular, fomos por toda Galiza varias veces, por España, saímos a Portugal, a Francia… Para unha rapaza de 22 anos percorrer todos os teatros e aprender como funciona realmente a profesión… Que hai mellor? Sempre digo que eles foron moi valentes, porque levaban moitos anos traballando e querer integrar unha rapaza nova require adaptación por ambas as partes. Foron uns grandes mestres que me ensinaron de todo, mais sen aleccionarme de ningunha forma. —Precisamente, en Eroski Paraíso a personaxe de Álex quere gravar un filme sobre os seus pais. Se decidise facer unha película sobre os seus veráns, que historia escollería? Xusto acabo de perder unha avoa moi maior, quédame outra que ten 94 anos. Teño a sensación de que en calquera momento vouna perder e, por tanto, perderei o meu vínculo cos meus avós. Penso moito en gravala, é algo que fago habitualmente, mais ultimamente penso en facer algo máis consistente, porque conta unha de cousas... Con ela pasei moito tempo da infancia, así que faría algo que tivese que ver coa relación entre netas e avoas. No momento en que vivimos é moi importante facer memoria. Estamos nun momento sociopolítico no que se palpa unha sensación de volver atrás a nivel de ideoloxía e de vivir cousas que parece que é imposíbel que volvamos vivir, creo que esa relación coa memoria histórica está máis vixente que nunca. —Despois de rodar en tantos lugares. Algún para ir visitar? Agora estamos rodando pola Coruña e é unha fermosura porque eu, que son coruñesa, de repente entro en localizacións que nunca pisara. Hai pouco rodamos nun piso que era xusto enriba da praza de Lugo e podíase ver toda esa zona do centro desde un punto de vista que eu non tiña. A maiores, tamén rodamos en Cambados, e toda esa zona das Rías Baixas. É un privilexio rodar na Galiza para plataformas tan grandes como Netflix, que a xente vexa e coñeza e que ás veces eu tamén poida descubrir lugares, restaurantes ou sitios interesantes. —Se puidese ir de vacacións con algunha das súas personaxes, cal escollería? Obviamente, Virxinia Pereira. Encantaríame saltar atrás no tempo, coñecela, dar un paseo con ela pola súa Estrada natal ou facer unha desas viaxes que fixo con Castelao á Bretaña, á Arxentina... Mesmo visitar Madrid con Virxinia podería ser xenial porque admíroa moitísimo e despois de toda a investigación que fixen descubrín unha muller espectacular coa que tería unhas conversas moi interesantes. —A música está presente na súa formación. Estudou no Conservatorio Profesional de Música da Coruña e ten formación en danza. Algunha outra habilidade? Estudei percusión moitos anos, mais no conservatorio é todo música clásica e a min sempre me quedou o tradi colgado. Na danza pásame igual. Fixen moderno, contemporáneo, flamenco... mais teño pendente acudir a clases de tradi, tanto en baile como en pandeireta. Ao final, sendo percusionista, dásme unha pandeireta e toco porque escoito e copio. Pásame igual bailando. Vou á foliada, marcan alí os puntos e máis ou menos copio. Pero teño moitas ganas de dedicarlle tempo, ir a clases e afondar niso. —Nas súas redes tamén ten compartido algunha foto de viaxes en furgoneta. Como é cando viaxa? Improvisar é o que máis me gusta. A furgo dáche unha liberdade que permite non telo todo pactado e iso faime desconectar moito. Tento ser organizada e no meu traballo non podo evitar estar sempre pendente do calendario, do teléfono... Dependes moito dos demais, dos proxectos... Aprecio moito esta sensación de improvisar, de que non sabes o que vai suceder, de non ter que planificalo moito... Tamén é certo que hai unha variábel moi importante e é que na Galiza o tempo pode cambiar e como non sabes se vai facer bo ou malo en vez de planificar imos coa furgo á praia, se fai bo quedamos e senón marchamos. Hai algo de desconectar, de poder estar apartada dos tumultos e da xente e de aproveitar moito a natureza e os espazos non convencionais que me gusta moito. —Aproveitando as vacacións é momento de facer tour polas salas dos cinemas e dos teatros, botar un ollo aos espectáculos ao ar libre ou ir de festivais. Que non vai perder este verán? Xa fun ao Festival de Cans e á Mostra Internacional de Teatro de Ribadavia, á que vou desde que estudaba a carreira. Son como as miñas vacacións teatrais. Tento evitar os macrofestivais, non me gustan, parécenme un abuso, tanto a nivel económico como a todos os niveis. Gústanme máis os festivais pequenos. Importante, o Polas Bravas, é moi pequeniño e organízao a asociación feminista Polamiúda. A idea é non faltar á festa hortera do Porto do Son, na que un ano gañei a raíña hortera. Espero poder ir ao Ponte Farruca e ao Agrocuir. Tento ir a festivais pequenos e financiados de forma comunitaria porque, ademais, se xa de normal non me gustan os macrofestivais, este ano, con toda esta movida dos fondos KKR que financian Israel, non quero participar deles. É importante posicionarnos. Algo temos que facer. Con toda esta movida dos fondos KKR que financian Israel, non quero participar deses macrofestivais, ademais prefiro os festivais pequenos e comunitarios: Polas Bravas, Ponte Farruca, Agrocuir... —E onde lle gustaría estar dentro dun verán? Gustaríame poder seguir vivindo na Galiza, desprazándome para traballar como fago sempre, mais vivir aquí, que as probas dos castings que teño saian ben, seguir dedicándome a esta profesión, ir crecendo, traballar con xente coa que me apetece, facer teatro na Galiza nunhas condicións dignas... En realidade isto tampouco é fácil, gustaríame que se valorase ben a profesión e que tivésemos unhas condicións mellores non só para o audiovisual, tamén no teatro.