Carmen Alcañiz publica a novela 'Morte en Kingston Road': "Quería crear un misterio clásico, mais con personaxes próximos, reais e contemporáneos"

—Cal é a orixe de Morte en Kingston Road? As primeiras notas que teño sobre este libro datan do 2012! Por desgraza, tiven que asistir a un enterro e veume unha imaxe moi potente. Cheguei á casa e comecei a tomar notas sobre ese momento que vivín no enterro. Por iso teño tan clara a data na que comecei o libro. Ese foi o xerme da historia que eu quería contar. Tiña a necesidade de escribir un misterio, xa que eu mesma son moi afeccionada a este tipo de literatura. Ao longo dos anos, fun elaborando a historia, con moitos cambios polo medio. Doulle moita importancia á trama relacionada co misterio e á resolución do mesmo, para min era moi importante facer unha novela redonda na que todas as pezas encaixaran ao final. Con todo, non é só unha novela de misterio. Nesta viaxe tamén quería explorar as motivacións de todos os personaxes e indagar na súa psicoloxía, na historia detrás de cada un deles. E isto para min é tan importante, ou máis, se cabe, que o propio misterio en si. —Como foi o traballo de desenvolver estes personaxes da novela? Cando comecei a historia, sabía as vimbias que a articulaban, mais non coñecía o final. Deixei que a historia fose xurdindo pouco a pouco. Estes personaxes conviviron comigo durante tantos anos que foron eles mesmos quen foron falando comigo. Foi fácil desenvolvelo porque foron medrando a medida que a historia ía tomando forma. Foi un proceso interesante e gratificante porque os fun descubrindo a medida que ía escribindo sobre eles. Quizais isto soa un pouco raro, mais así foi como o sentín e penso que é algo que lle ocorre a outras persoas que escriben historias. Unha das cousas que buscaba era que non fosen personaxes estereotipados, os típicos das novelas de misterio, como o detective traumatizado pola morte da súa nai ou da súa muller. Este detective que eu presento é fillo de emigrantes e ten un matrimonio feliz, unha personalidade noble e humilde. Creo que isto fai que sexa máis real, e creo que o conseguín, porque é algo que me teñen comentado as persoas que xa leron o libro. Desde o principio tiven claro que quería facer un misterio clásico, mais con personaxes próximos, reais e contemporáneos. Tamén quería que isto se trasladase aos temas que toca a novela, como son as adiccións ou os problemas de parella. —Cal foi o reto para facer redonda esta novela? En primeiro lugar, a miña premisa era facer un misterio de cuarto fechado, é dicir, cando a morte acontece nun sitio ao que aparentemente non puido acceder ninguén. Un pouco inspirada na obra O misterio do cuarto amarelo, de Gaston Leroux, só que en vez de suceder nunha habitación, sucede nunha casa. Isto xa ten unha complicación para facer que todo encaixe. Ademais, como non tiña un final estabelecido desde o principio, non tes unha guía cando estás escribindo, non hai un plan. E isto dá moitísimo traballo, especialmente cara ao final, cando estás encaixando todas as pezas e as escenas para que sexa entendíbel, porque tamén hai saltos no tempo. Quería facelo doado para o lector, e iso supón moito traballo para quen escribe. Escribín o libro que eu quería ler e atopar nas librarías. Gústanme moito este tipo de misterios e non atopo moito no mercado editorial actual, que está tirando cara a outro tipo de historias.