Arantza Portabales, autora de 'Asasinato na casa rosa': "Quería unha parella afeita ás formas policiais que se vise forzada a investigar doutra maneira"

—Con esta historia, dá por rematada a saga de Abad e Barroso? Eu ía escribir a cuarta entrega desa saga, mais non me gustaba nada o que estaba facendo. Ás veces hai que dar un pasiño para atrás para ir cara adiante. Decidín que non era o momento de seguir con Abad e Barroso e que igual había que facer outra cousa. E tiña claro o que quería facer. En A vida secreta de Úrsula Bas, Abad e Barroso van a Pontevedra a investigar e aí está a Comisaría de Anxo Rial e César Araújo. Rescatei estes dous policías e creei a Iria Santaclara para facer un domestic noir moi entretido. Eu paseino moi ben escribíndoo e creo que iso é o máis importante, porque vai facer que a xente que o lea o pase ben tamén. Eu xa teño a cabeza bulindo con novas ideas. Santaclara e Araújo son unha parella súper entretida e eu síntome moi cómoda traballando no espazo que é Loeiro, inspirado na vila da miña infancia. Con estas cousas nunca se sabe, mais eu estarei encantada de facer máis entregas desta serie. Claro que hai dous anos tamén estaba convencida de que habería un cuarto 'Abad e Barroso'. O importante é ser honesta: non escribir o que a xente agarda que escribas, senón o que precisas escribir. Se o que estás escribindo non é o mellor que podes escribir hai que darlle unha volta. —Nesta nova parella ningún dos dous está en activo. É completamente buscado. Quería conectar coa Comisaría de Pontevedra e que estes policías tivesen experiencia investigando, mais non quería que fosen axentes ao uso nin probas, autopsias e demais. Non sei se o chamaría cozy crime, aínda que é unha novela con moita luz e divertida. Todo o divertida que pode ser unha novela na que hai dous crimes, claro! O que quería era unha parella afeita ás formas policiais que se vise forzada a facer a investigación doutra maneira. É como a novela inglesa típica de casa familiar cun círculo de sospeitosos pechado no que hai que mergullarse e que require de andar preguntando, pero pouco máis, e falar coa veciñanza. Eran as novelas que me entretiñan cando era cativa. As miñas novelas son sempre moi clásicas, o que ocorre é que teñen unha voz moi do século XXI. Mais a estrutura e a inspiración parte de aí. E a miña intención con esta historia era volver a esas novelas nas que unha non busca o sentido da vida, senón libros que lle dean sentido a vida. É unha frase que digo moito, mais reitero, porque ás veces nos esquecemos de que os libros tamén son un artefacto de ocio e de lecer. —Outra das características das súas novelas son os temas que trata de fondo, neste caso os coidados. Por que? Unha cousa que pasa cos accidentes cerebrovasculares, algúns problemas de saúde mental e a demencia é que hai un momento no que deixas de recoñecer á persoa da que namoraches e á que estás coidando. E isto provoca que o sufrimento sexa dobre. Sabemos que é necesario coidar á quen coida e creo que era importante falar disto, da sanidade, de como nos afectou a pandemia. Estamos nun momento no que a vida mudou moito e a esperanza de vida aumentou, mais os tempos e os recursos non. Non é casualidade que a familia Villamor sustente toda a súa fortuna nos coidados; tanto na sanidade como nas residencias. Ao final, é un negocio.