Quéreme por como son, non por como debería ser

William Shakespeare é o autor con máis adaptacións cinematográficas das súas obras en toda a historia do cinema. En ocasións, como en Shakespeare in Love ou Miguel e William, tamén é protagonista con maior ou menor rigor histórico da súa vida, ou do que se coñece dela. En Hamnet non é o protagonista propiamente dito, e tampouco é un biopic. Con todo, aínda sendo ficción, inclúe boa parte de elementos contrastados que Maggie O'Farrell, coguionista e autora da novela na que se basea o filme, encárgase de adecuar na trama. A protagonista é Agnes, parella e nai das crianzas que tivo co dramaturgo nado en Stratford, maxistralmente interpretada pola irlandesa Jessy Buckley á que Zhao, gañadora dun Oscar en 2021 por Nomadland, saca todo o seu potencial facendo que parta como favorita para levar o seu primeiro Oscar na categoría de Actriz Principal, catro anos despois de obter unha indicación na categoría de Actriz de Reparto. Agnes e William namoran malia que as súas familias non o aproban. Só lles queda intentar convencelos pola vía do "embarazo fóra do matrimonio", obrigando a que teñan que aprobar o enlace. Teñen dúas fillas e un fillo, que morre. Ambos sofren a perda e a maneira de vivir o duelo de maneira tan incompatíbel, que está a piques de romper o seu amor. Zhao toma o seu tempo para presentar os matices de cada personaxe. Logra así unha empatía e conexión co público esencial para que este caia rendido e devastado ante os acontecementos que están por vir cando o neno parta a "ese país descoñecido": desesperación, angustia, pesar, rancor, remorsos, pensamentos suicidas... pero tamén comprensión e amor. Atención a Jacobi Jupe, o neno que fai de Hamnet, con momentos que evocan O espírito da colmea ou Estiu 1993. Tamén ecos d'O corno, de Jaione Camborda, na secuencia do parto e, na fotografía de Lukasz Zal, sobre todo no bosque, similitudes á de Mauro Herce en Longa Noite. Un ensaio sobre o duelo con multitude de capas arredor da maternidade, o feminismo ou a creación artística. Lógrao mediante un intelixente simbolismo (ollo á catarse na escena final) e á contraposición do duelo dunha nai fronte a un pai, unha muller de campo fronte a un intelectual, unha meiga deostada fronte a un inútil "que só sabe contar historias". Un dos quid da cuestión está na frase que pronuncia Agnes sobre si mesma e que acaba tornándose en frase espello: "Quéreme por como son, non por como debería ser". Peli das de chorar pero non lacrimóxena, pois as bágoas que brotan fano con fundamento.