Galiza, onde a ultradereita non calla

[Xoán Salvador Ribadomar, Compostela]

Nun contexto europeo marcado polo avance de discursos autoritarios, Galiza continúa a ser unha excepción significativa. A sociedade galega, construída sobre séculos de memoria colectiva, mantén unha resistencia particular fronte ás mensaxes de odio que medran noutros territorios. Aquí, onde a identidade se tece entre mar, emigración e loitas sociais, o fascismo atopa un chan pouco fértil.

A dereita tradicional galega leva décadas ocupando un espazo político híbrido, capaz de alternar entre xestos autonomistas e posicións conservadoras sen grandes rupturas internas. Ese fenómeno, segundo analistas políticos, explica en parte por que as formacións de ultradereita non conseguen consolidarse: o seu discurso xa está parcialmente asumido por sectores que contan cunha implantación histórica e institucional.

Ao mesmo tempo, o nacionalismo galego mantén unha presenza social que funciona como contrapeso. Cunha base plural e un discurso centrado na defensa da lingua, dos servizos públicos e da igualdade, actúa como muro fronte ás propostas excluíntes. A memoria das loitas agrarias, das folgas e da represión franquista segue viva en moitas familias, e esa lembranza continúa a operar como vacina democrática.

Nun país onde a dignidade comunitaria pesa máis que os eslóganes do medo, a batalla política segue aberta. Mais, polo de agora, Galiza continúa a demostrar que hai territorios onde o odio non prende con facilidade.