TVG: Lampedusa presidente

A Lei galega 1/2025, pomposamente denominada de servizos dos medios públicos de comunicación audiovisual de Galiza para a sociedade dixital, está comezando a despregar os seus efectos. Neste mes de xullo foi elixida polo Parlamento de Galiza a nova directora xeral, e agora tocará o resto do Consello de Administración. O momento é acaído para reflexionar verbo do modelo de medios públicos que di implantar a nova Lei. Comecemos polo final. Nada vai cambiar no desempeño dos medios públicos galegos coa nova Lei, norma ben estruturada e ortodoxa como un arado de ferro dentro da ortodoxia propia da normativa ao uso sobre medios audiovisuais. Non existe, que eu saiba, lexislación sobre medios de comunicación públicos, ou mesmo privados que presten servizos públicos ou de interese xeral, que non diga que non se respectará na acción comunicativa o pluralismo político, ou a igualdade, ou a non discriminación, ou que non se fomentarán certos valores universalmente aceitados como positivos. Cousa distinta, claro, é que a estrutura organizativa e de control deses medios, tamén definida na norma, se compadeza con ese respecto ou con ese fomento. Neste punto levamos a primeira patada nos dentes coa nova Lei. Sen saíse dos usos habituais, establece unhas maiorías parlamentarias cualificadas en primeira e segunda votación para a escolla da persoa titular da dirección xeral e das persoas integrantes do Consello de Administración. Nada novo, é a técnica habitual que se emprega para órganos públicos nos que debe primarse o valor da independencia dos seus membros, tipo Consello Xeral do Poder Xudicial ou órganos de goberno, precisamente, dos medios públicos. Pero velaí que na Lei de marras atopamos fóra do articulado, na súa Disposición Adicional segunda, que para evitar a indebida prolongación das situacións de interinidade, se non se consegue a maioría de tres quintos para a elección da persoa titular da Dirección Xeral, a mesma realizarase por maioría absoluta. E así foi. A nova directora xeral foi elixida cos votos da maioría absoluta do partido único, iso si, coa finalidade de non prolongar situacións de interinidade. O que é a vida: pasaron de lexislar para santificar a interinidade de máis de unha década do anterior director xeral, a andar con presas para saír da interinidade. Ás furtadelas Esa previsión acompáñase na Lei, a mais abastanza, con outra, tamén moi ilustrativa, verbo da primeira escolla dos membros do Consello de Administración: non se terán en conta os mandatos nos que as persoas que se propoñan tiveran exercido como membros do Consello de Administración. Traducido: ao PP vaille ben cos que ten aí metidos. Son mansos, así que para que cambiar. Recoñezamos que o ‘tinglado’, en termos xurídico-técnicos, queda niquelado. Sácase adiante unha Lei con un mecanismo de elección de quen manda ao uso nestes casos, pero de momento, para empezar e ás furtadelas, nas Disposicións Adicionais e Finais da norma excepciónase ese sistema e impleméntase outro no que co peso do rolo parlamentar do PP xa se amaña. Se no futuro o PP volve ter unha maioría absoluta no Parlamento de Galiza e hai que renovar o Consello ou a Dirección Xeral, xa cambiarán a Lei, novamente para evitar interinidades. E se non teñen esa maioría, xa tocarán a zoca para chegar a un acordo, como fixeron na televisión pública estatal ou no Poder Xudicial. A pena de todo isto é que estamos no de Lampedusa, en que todo cambia en apariencia para que nada cambie na realidade. Non parece preciso gastar tecla en escribir sobre a aniquilación sistemática do pluralismo político e social nos medios públicos de comunicación de Galiza, ou sobre a deturpación do idioma. Os medios públicos de Galiza, e en especial a televisión pública, foron e seguirán sendo un instrumento ao servizo do control social, e seguirán transmitindo unha visión denigrante da sociedade galega. Velaí a combinación gañadora: manipulación da información e embrutecemento da plebe. Chega con ver un Telexornal e un programa destes de variedades tan apreciados na Galiza interior, nos que se mestura o folclore español de terceira división coa foliada e o humor de retrete, ese que fomenta o arquetipo do galego subdesenvolvido e pailán que tanto gusta na dereita. Perdida a causa principal, queda a pena que sentimos polos traballadores e traballadoras deses medios, excluíndo aos que exercen de axentes da manipulación. Hai que poñer en valor o aguante do colectivo Defende a Galega e dos centos de venres negros que levan enriba. Estamos con eles.