Mulleres con endometriose exixen cribados no Sergas ante a demora no diagnóstico dunha doenza que afecta 60.000 persoas na Galiza

Segundo as estimacións da propia Consellaría de Sanidade da Xunta da Galiza, no país hai arredor de 60.000 mulleres que padecen endometriose. Este padecemento tarda en ser diagnosticado unha media de oito anos, recalca a asociación Querendo. Mentres, a enfermidade -que é o crecemento de tecido uterino fóra do útero- esténdese e chega a afectar gravemente moitos órganos vitais das pacientes. “As dores son incapacitantes, hai días en que non podes levantarte da cama”, afirma a Nós Diario Brígida Hermida, veciña de Vila de Cruces (O Deza), que comezou co calvario desta enfermidade con 16 anos. “Xa no instituto mareábame e cando me viña a regra tiña moitísima dor e tiña que estar na cama, os médicos dicían que eran baixadas de azucre”. Co paso dos anos “un xinecólogo advertiume de que podía ter endometriose pero recomendoume que marchar fóra, 'aquí non o das solucionado, díxome”, lembra Brígida. Hai dous médicos de referencia no Estado, un está en Valencia e outro en Barcelona. Brígida estudara un ano en Valencia e foi aló, onde cunha ecografía diagnosticáronlle endometriose “grado 4” con afectación no útero, no ovario dereito, afectación no colon, no intestino e nun ril. Co diagnóstico da endometriose confirmado en Valencia, Brígida non conseguiu que o Sergas a atendese de forma integral no seu padecemento, “hai unha consulta específica de endometriose que atenden dúas xinecólogas pero as derivacións a dixestivo, solo pélveco e dor crónica “son case imposíbeis”, explica. Na asociación ven casos de “rapazas de 24 anos con parches de morfina para paliar a dor crónica”. A endometriose condiciona mesmo a vida laboral das afectadas. Sinala Brígida Hermida que só entre as asociadas en Querendo “máis de 60% somos autónomas e o resto funcionarias”. Explica estas cifras en que “hai días que non te das levantado da cama, tes que quedar na casa, non aguantas nun traballo por conta allea coas baixas, ao final acaban por despedirte”. Operacións e atención sanitaria fóra da Galiza “Operáronme en Valencia, aquí non o conseguín, busqueime a vida para reunir os cartos, entre todo foron de 18.000 a 24.000 euros”, explica Brígida. Nesa operación “sacáronme o ovario dereito, limparon o intestino, o colon e un uréter do ril afectado”. Logo da súa experiencia coa endometriose Brígida afirma que “o que quero é que isto non siga pasando, que non sigan chegando rapazas a urxencias con estas dores e lles diga que é normal”. Lembra Brígida do seu periplo sanitario na Galiza que “un xefe de xinecoloxía me dixo que isto non está regrado porque sodes mulleres, se fose unha enfermidade dos homes hai anos que estaría diagnosticada, medida e con tratamento”. O caso de Marta Gómez (Teo, comarca de Compostela) describe a mesma atención da sanidade pública deste padecemento. “Hai falta de atención en xeral, eu tiña regras rarísimas e horríbeis e até notei un vulto, en tres anos fun 17 veces ao médico”. Critica que as afectadas por endometriose “somos mulleres invisíbeis para a sanidade pública”. A falta de diagnose, no caso de Marta, provocou que a endometriose “comese parte do meu intestino e un ril”. No caso de Marta Gómez a súa única solución foi recorrer a un seguro privado para facer un “tratamento integrativo” no que recoñece que “gastei todos os meus aforros”. A maiores custea do seu peto 140 euros mensuais de fisioterapia de solo pélveco, e en sesións de acupuntura para a dor. Logo de que a endometriose “comese parte do meu intestino”, ten que acudir cada seis meses a mudar un catéter co que está tratando os seus problemas de saúde. Advirte por experiencia de que “os endometriomas poden matar co tempo” e denuncia que “a miña vida tornouse en pobreza para asumir os custos da doenza e tratarme”. “Algo vai mal” A asociación Querendo leva anos loitando pola visibilización e a atención integral da sanidade pública ás mulleres con endometriose. Por experiencia, todas elas saben da importancia do diagnóstico precoz, porque a endometriose “avanza moito co tempo provocando danos irreparábeis e cada vez ten máis prevalencia”, denuncia Marta Gómez. Nunha campaña a pé de rúa a asociación advirte: “Cando a regra doe tantísimo que non podes facer vida normal...algo vai mal”. Aliás, destacan que “canto máis tardío é o diagnóstico, máis dificultades teñen as mulleres con endometriose para conseguir un embarazo no caso de desexalo”. 8 anos para saber a que se deben as dores A Asociación Querendo rexistrou en novembro na Consellaría de Sanidade unha demanda para que o Sergas leve a cabo cribados para a detección temperá da endometriose entre as mulleres galegas. esta semana reuníronse en San Caetano coa subdirectora xeral de Atención Primaria da Consellaría de Sanidade, Patricia Pazos. A presidenta de Querendo, Milagros Vázquez, sinala a necesidade de que o Sergas “poña en marcha un plan para facer aflorar os diagnósticos de endometriose”. Explica que “esta doenza ten un atraso diagnóstico que se prolonga por anos, nos que as mulleres asisten a numerosas consultas con facultativos de distintas especialidades relatando os seus síntomas e sen que ninguén lle dea nome á doenza”. A media para ter na Galiza unha diagnose de endometriose é de oito anos nos que “a calidade de vida empeora, o prognóstico na evolución da doenza tamén".