Industria e estratexia involutiva

Escribiu hai uns días Ramón Jáuregui sobre o finado lehendakari Ardanza, que sempre soubo que o futuro de Euskadi tiña que superar o monocultivo do ferro para pasar a manexar a fibra de carbono e os centros tecnolóxicos. E –engado eu– actuou en consecuencia. A día de hoxe, 2,10% do PIB vasco dedícase a I+D. E que dicir do sistema de centros tecnolóxicos do País Vasco ou do que hoxe representa a nivel mundial por presenza internacional e nivel tecnolóxico a Corporación Mondragón. Seguramente o noso problema como país –refírome ao dos galegos– é que aquí non nos gobernaron Ardanzas, nin tampouco o empresariado de referencia seguiu precisamente a liña audaz e social do cura Arizmendiarrieta. Por esta parte do orbe, as cousas funcionan doutro xeito ben distinto, máis tipo África ou América Latina. Novas industrias Se acedemos á información oficial sobre a listaxe de proxectos industriais estratéxicos así declarados polo Consello da Xunta á data actual, podemos apreciar que a mesma enumera sete. Deses sete, un está promovido por Altri (fábrica de fibras téxtiles a base de celulosa, ou máis ben fábrica de celulosa e o das fibras xa se verá) e outro por Ence (planta de biofibra reciclada branqueada), un outro dos proxectos é unha fábrica de pneumáticos, dous teñen por finalidade a produción de hidróxeno verde e outro aspira a producir metanol verde. Para que non se diga que algo propio do país tamén pode ser estratéxico, finalmente, declararon como tal un proxecto de industria de manipulación e envasado de peixe en Rianxo. Iso si, promovido por Stolt Sea Farm. O proxecto da celulosa non describe as técnicas concretas que se van aplicar, ao contrario do que dita a normativa Celulosa, produción enerxética a base de electrificación intensiva –velaí a necesidade de petar o territorio de aeroxeradores–, e negocios auxiliares de piscifactorías. Tal cal a transición á fibra de carbono da que falaba Jáuregui no seu artigo. Que os proxectos referidos se declaren estratéxicos, lei en man, determina que van circular por unha estrada de trámites administrativos recta, todo un ancha es Castilla en termos de control público e de participación da cidadanía. Non é que Rueda e compañía teñan unha visión estratéxica. A estratexia é a de sempre, cutre, colonialista e dedicada a satisfacer intereses particulares. Nihil novum sub sole. Porén, esa estratexia non se limita a definir un futuro entre pasteiras de papel e muíños. Un bo negocio non o é tanto se non se optimizan as posibilidades de obter lucro. Véxase, nesta liña, un exemplo de como optimizar. A fábrica de celulosa que aspira a fabricar no futuro fibra téxtil, en canto ás tecnoloxías que vaia empregar, resúltalle de aplicación o disposto na Directiva 2010/75/UE, sobre as emisións industriais, norma que determina que os Estados membros tomarán as medidas necesarias para que toda solicitude de permiso conteña unha descrición da tecnoloxía prevista e outras técnicas utilizadas para evitar as emisións procedentes da instalación ou, se iso non for posible, para reducilas, así como un breve resumo das principais alternativas á tecnoloxía, as técnicas e as medidas que se propoñan. Pola súa banda, o texto refundido da Lei estatal de prevención e control integrados da contaminación establece que o Estado subministrará ás comunidades autónomas a información que obre no seu poder sobre as mellores técnicas dispoñibles, as súas prescricións de control e a súa evolución, así como sobre a publicación de calquera conclusión relativa a ditas técnicas, novas ou actualizadas, pondo ademais dita información a disposición do público. Control ambiental No proxecto que recentemente se someteu a información pública relativo ao negocio que se pretende montar en Palas de Rei e concellos lindantes non se describen as técnicas concretas que se van aplicar, nin as que se teñen en conta para determinar as mellores técnicas dispoñibles nin as técnicas emerxentes, máis aló de facer simples referencias a metodoloxías xenéricas. Tampouco consta que a Administración Xeral do Estado teña subministrado á Comunidade Autónoma a información que obre no seu poder sobre as mellores técnicas dispoñibles. En fin: que en canto ao impacto ambiental, xa iremos vendo, ou xa iremos mirando para outro lado. Tanta lasitude e inconcreción en canto á definición das técnicas produtivas que pretenden aplicar, que resultarán determinantes en materia de control da contaminación, pon de manifesto, como argumentou recente e detalladamente Ramón Varela, que estamos ante un novo intento de instalar unha celulosa dos anos 70 na Galiza. O dito, que non saímos do ferro, ou da idade de ferro.