Facémonos o morto

Escribiu Fernando de Rojas que "só é vencido o que cre selo". Matinei na teoría deste escritor español aplicada ao caso galego é atopei unha luz do que pasa con Galiza desde hai séculos, se cadra desde o tempo dos romanos. Habería que preguntarllo a Francisco Calo, autor de A historia de España baseouse en falacias. A nosa é unha táctica primixenia, se queren, animal. Semella que estamos nas últimas, para que nos deixen un pouco en calma, pero resistimos, levantámonos e volvemos non só á loita, senón que rematamos vencendo nas nosas batallas. Son moitas as vitorias e grandes. Aínda que pensen que non existimos xa como pobo, que fomos totalmente derrotados. Non coñezo un país tan maltratado coma o noso que sexa quen de aguantar o que aguanta... facéndose o morto! Os nacionalistas trabúcanse ao estarse sempre laiando dos nosos males, como se fósemos un corpo social atrapado pola enfermidade de perlesía que nos entarangaña e do Alzhéimer que nos fai esquecer. Temos o noso xeito de loitar. Unhas veces polas caladas, outras con arroutadas pangalaicas. Quen é capaz de mobilizar como fixemos cando o 'Prestige' ou contra Altri! Semella que aquí non pasa nada. Que estamos quedos entre brétemas e chuvieiras. E cando pasa, até se trabucan, non só os analistas políticos mesetarios, e os seus arremedadores autóctonos, senón os meteorólogos que lle poñen nomes estraños ao que aquí foi sempre o noso tempo. Como se nós non tivésemos xa, por exemplo, máis de 100 substantivos para denominar a choiva, e outros tantos adxectivos, que dependen mesmo de onde veña. O diñeiro das galegas Aquí eramos donos dunhas caixas de aforros que apetaban con máis de 60% do noso sistema bancario, pero, desde Madrid, conviñeron en desmantelalas. Mesmo se lles quedaron co diñeiro as principais fortunas galegas que apoupiñaran para "salvalas". Eramos donos dunhas caixas de aforros que apetaban con máis de 60% do noso sistema bancario, pero, desde Madrid, conviñeron en desmantelalas A decisión foi do PSOE. Rodríguez Zapatero claudicou ante a patronal bancaria. Caso único o galego, os nosos aforros, o noso patrimonio público, non foi a mans dos banqueiros e familias tradicionais españolas. Senón que apareceu un señor, que seica tiña un banco en Venezuela, que seica operaba sobre todo en Pana- má, que seica coñecía o Rei Xoán Carlos... e entregáronlle ese patrimonio inmenso de todos os galegos, que se pagou co noso diñeiro... E ninguén se atreveu a preguntarse quen era realmente ese Juan Carlos Escotet, ou quen obraba por medio del. Un repoludo banqueiro que agora forma parte da Corte de Xoán Carlos de Borbón en Sanxenxo. E logo din que os galegos somos desconfiados! Eses mesmo os gobernantes, PP e PSOE, botan as contas dos tratantes e, moinantes eles, néganse non só a facer gratuítas as nosas autoestradas, que xa levan anos e anos amortizadas, senón a traspasarnos a nós a titularidade. E fan números de garabellos de como anda o mercado, sempre regateando... Algo que non fixeron en Madrid cando rescataron as autoestradas polas que non pasa ninguén (as empresas xa se forraran coa construción, que diso se trataba). E o tren de alta velocidade que ía chegar a Galiza xa hai máis de 30 anos; lembran promesas e pactos, non só aínda non está rematado (atrancado ás portas de Ourense), senón que agardaremos anos, porque fixeron un ancho de vía singular para aforrar... Mentres tanto, somos os únicos sen tren de proximidade e, aínda vemos en anuncios que nos convidan a viaxar en tren a uns prezos de risa, nós que non temos prazas. Construíron un hospital novo en Vigo que ía permitir non depender da menciña privada. Pero aquel hospital que a mesma concesionaria anunciaba como de 1.600 camas cando gañou a poxa, quedou en 923. Aquel "hospital público", foi tamén hospital privado. E aquelas obras pagáronse con diñeiro noso: a Xunta avalou a Acciona para que Caixanova lle deixase os cartos. O custo final sobordou en case 500 millóns ben contados. Así se anunciou xa daquelas, hai 20 anos. Todo foi unha decisión política do PP para defender uns determinados intereses. A política vai diso. De defender uns intereses determinados. Cada partido ou organización os dos seus, os da súa clase. É lóxico, congruente, que o PPdeG dependa da política que emana o seu partido desde o centralismo madrileño. O mesmo que o PSOE. E que defenda os intereses, tamén aquí en Galiza, das clases sociais españolas ás que representa: para iso é un partido español e de dereitas. Se non fose así, para que iamos necesitar un partido nacional popular como o Bloque Nacionalista Galego! Malia a todo, de novo venceremos nós. Tradicións, saúde e Terra no próximo ano.