Adega, dignidade e Terra

"Galiza foi o primeiro pobo que derrotou Napoleón. Pero non o fixo polo Rei, pola Patria, nin por Deus, senón por dignidade". Así o afirma o xeneral gaditano Xosé Fernando Navas, un dos maiores especialistas mundiais no heroe corso. A dignidade fronte ao asoballamento está presente nas principais loitas dos galegos, desde o Medulio, aos Irmandiños... a Altri. A outra palabra que define o noso comportamento é a defensa da Terra. Non como un concepto físico, nin un espazo xeográfico: Terra é o conxunto de elementos, materiais e inmateriais, que conforman a nosa identidade, a que nos explica e está en Nós. Non só é a loita por uns elementos de vida, senón por un xeito de vivir. Dignidade e Terra son parte intrínseca da Asociación para a Defensa Ecolóxica de Galiza (Adega), que ven de facer 50 anos. Defínena porque Galiza non só está presente no seu nome, senón que marca claramente a súa actuación moito máis alá de acoutar o seu marco xeográfico, pois pensa local... pero actúa global. Esa "Galiza" é a que lle dá identidade fronte a outras organizacións, e, xa non digamos, fronte ao ecoloxismo multinacional, que non ten reparo en sacrificar a nosa nación en aras dun pretendido ben superior como o serían "salvar os mares" (contra os nosos pescadores) ou a descarbonización (agora cos parques eólicos). Hai moitos máis de 50 anos xa estaba presente a loita ecoloxista dos galegos contra os espolios e o asoballamento colonial. Algúns falan de Castrelo do Miño como a etapa iniciática, esquecendo, por exemplo, o encoro de Belesar, a oposición na rúa con centos de multas e mobilizacións e os recursos xurídicos liderados pola guerrilla, actuante a comezos dos anos sesenta do século pasado, aínda que moitos o neguen. Máis alá do seu activismo hai que resaltar tamén as súas análises e achegas científicas de enorme valor Adega naceu para organizar esa pulsión e darlle praxe teórica. Máis alá do seu activismo e a súa presenza nas reivindicacións veciñais, hai que resaltar tamén algo tan esquecido como as súas análises e achegas científicas de enorme valor. Achegas como a de Ramón Varela, que se preguntaba días atrás nunha mesa redonda en Lugo canto tempo lle queda á fabricación de pasta de papel con madeira de eucalipto: "E logo que?". A carta de Beiras Adega arrinca no 1974 cunha carta de X.M. Beiras a Domingo Quiroga, que sería o primeiro presidente, falándolle da necesidade de pór a andar unha organización ecoloxista que defenda o territorio. A este chamamento sumáronse unhas cen personalidades, máis ou menos na órbita do PSG. Sorprende que entre os asinantes non apareza nin Ramón Piñeiro nin ningún dos membros do grupo da Rosaleda. A ruptura do PSG logo das primeiras eleccións estatais e a integración de boa parte dos seus cadros no PSOE, entre eles González Laxe (piar de Adega), fixo que a organización esmorecese, pois o PSOE non a precisaba por ser contraria á súa nova política. Aquí aparece José Luís Fontela e o grupo do finado Partido Galego Social Demócrata (PGSD), con Xoaquín Acosta, Ramón Barral, Afonso Zulueta e Adela Figueroa. Fontela decide tomar o control de Adega e decátase de que para que sexa a organización que necesita o país ten que estar vinculada ao Movemento Nacional-Popular. Comeza así unha nova xeira cara ao futuro. A implantación e a reputación de Adega e das súas múltiples loitas non sería posíbel, dada a belixerancia do capital transnacional e galego e os seus medios de comunicación, se daquelas non se recuperase o semanario A Nosa Terra da Arxentina, convertendo a ecoloxía nun dos piares da súa nova liña editorial. Fontela era o presidente de Adega, da editora do semanario e tamén de Amnistía Internacional Galicia, con membros e correspondentes xornalísticos nas principais capitais europeas. Desde un comezo, numerosos grupos de presión quixeron rematar con Adega, de diversos xeitos e maneiras. Houbo cartos para moitos: para xornalistas ou profesores que lideraban campañas orquestradas para desprestíxiala e dinamitar a organización internamente e, tamén, para impulsar outras que lle fixesen a competencia. En 1989, debatese no Parlamento a primeira proposición de lei popular, a de Protección Especial do Patrimonio Forestal. Adega lograra recoller 34.066 sinaturas. Non foi aprobada porque o Goberno tripartito, liderado por González Laxe, votou en contra, argumentando que era "moi cara". Outro dato de como as gastan os depredadores do noso territorio. Bautista Álvarez e Rodríguez Peña acordan con Cuiña Crespo que a Xunta non concederá máis licenzas de canteiras de lousa e de minicentrais. Comeza unha forte campaña xornalística contra do vicepresidente en certos medios, mesmo por xornalistas até agora "afectos". O empresario Martínez Núñez, amigo de Fraga Iribarne, ameázao de morte. Aproveitando o Prestige, Cuiña é cesado. Ao día seguinte, Núñez Feixóo levanta a veda a louseiras e minicentrais.