Corrupción e democracia

A UE deixouno claro no seu último informe: a corrupción é a grande lacra da democracia española. En toda a UE hai máximos dirixentes condenados e encadeados, desde Portugal a Francia... Cal é a diferencia? No resto da UE, a corrupción é de baixa intensidade e a española é un problema histórico, pois forma parte consubstancial do propio Estado. Os cabos que o embaixador dos EUA en España, Wells Stabler, enviou a Kissinger durante os 70, ofrecen unha visión certeira de como se constituíu o Réxime de 1978 con todos os materiais da ditadura: dirixentes, poderes e métodos, no que a corrupción foi baselar. Como o embaixador afirma nun deses cabos, "non só somos observadores deste proceso, senón que somos protagonistas para que España remate sendo unha democracia" sui géneris, segundo reputados analistas. Imponse que a persoa do Rei é inviolábel e non suxeita a responsabilidade, e así aparece no artigo 56.3 da Constitución. E a máxima institución do Estado non só puido converterse en comisionista, senón que acaparaba titulares nos que parabenizaban o seu labor de "intermediación apoiando as empresas españolas". Como unha persoa que paseaba o can da presidenta Esperanza Aguirre consegue o poder político que agora ten entre a dereita? A corrupción sistémica aparece tamén nos partidos (e sindicatos) que pactan o Réxime de 1978, valéndose de financiamento ilegal, xa sexa con cartos do estranxeiro, PSOE, ou do propio Estado, AP e UCD, cando non das principais empresas, como xeito de asentarse. Lembremos como Florentino Pérez, o grande "conseguidor de UCD", se converteu logo nun grande empresario. Un financiamento irregular que levou aparellado o pacto por un sistema electoral "proporcional" deseñado comenenciudamente, como demostra o embaixador americano, para impor de novo "o turnismo". Aquí é preciso lembrar o acordo entre A. Suárez e F. González de 1976 onde deseñaron, co apoio dos EUA, o que lle chamarían Transición, furtándonolo a todos. Este financiamento ilegal, perpetuouse no tempo, en AP, logo PP, como o demostran as distintas sentenzas, e, en menor medida, no PSOE (88 dirixentes a un en Soto del Real). O PSOE arrastra outra lacra: puxo en marcha diversas organizacións criminais para loitar contra ETA. Moitas das súas operacións era difíciles de financiar só cos fondos reservados, así que argallaron dúas vías alternativas: a venda de droga, sobre todo heroína e a axuda de determinadas empresas. Unha axuda, interesada, pois en troques recibían obras do Estado ou concesión polas que pagaban comisións, que os sumidoiros utilizaban para fornecer os criminais. Pero, mentres os servizos secretos da maioría dos estados usan empresas creadas ad hoc para financiarse, aquí utilizan as sistémicas. Aparecen así os intermediarios, tanto políticos como mandos da FOP, que "distraen", para beneficio propio ou para o financiamento partidario, cuantiosas sumas. Este sistema nunca foi desmantelado. Xorden así Urralburu ou Roldán, pero tamén Koldo ou Aldama e outros elementos nos sumidoiros, como "policías patrióticas" ou Villarejos, que, mesmo, chantaxean gobernos e partidos. Non esquezamos que Koldo, ao que desde a Garda Civil cualificaron como "cazador de etarras", afirmou que era "fillo" do Coronel Galindo, o torturador do cuartel de Donosti. E tamén que foi Koldo quen meteu Aldama na Garda Civil xa no 1996, segundo informe do propio Instituto Armado. As empresas Pero as principais empresas non só participaron tamén no deseño do novo Estado, que lles aseguraba os seus privilexios e repartos. Aínda que non asinaron os Pacto da Moncloa, igual que os sindicatos, si que os apoiaron desde a CEOE, que viña de crearse. Os sindicatos recibiron 4 mil millóns de pesetas e as empresas privilexios especiais. Aqueles pactos non só mantiveron o "clima de consenso no período constituínte", senón que, segundo Otero Novas, foron o "substituto do Goberno de concentración", poñendo os alicerces do "novo" Estado. Daquelas, as oligarquías vasca e a catalá tamén formaron parte do deseño do Estado. Pero os seus procesos emancipadores, senlleiramente o catalá, conduciron a unha recentralización económico-política para impedir o protagonismo nacionalista nun turnismo esfarelado. No caso galego, impediuse toda expansión das nosas empresas ou intento de posicionamento do capital autóctono: regaleguización de Fenosa, desmantelamento de bancos e caixas, subcontratas, furto do reparto eólico autocentrado... Para abortar eses procesos, deseñouse un plano no que Madrid acapara, ademais do poder político, o económico e o mediático. Aquí é onde xorde a figura de Isabel Ayuso. Como unha persoa que paseaba o can da presidenta Esperanza Aguirre consegue o poder político que agora ten entre a dereita? Polas súas ideas? Porque defenestraron Casado cando quixo rematar coas comechuras da presidenta madrileña e dos que a rodean? Porque é o baluarte da dereita española nesa recentralización do Estado? A corrupción non vai rematar se, como o tentou a II República, non se modifica o deseño do poder territorial e da administración do Estado, comezando pola xustiza.