Ademáis de saxofóns, tamén hai diversión

"Segundo o mito, Orfeo pola banda de Grecia tiña que cantar cada día para que saíse o sol. Cada noite na Galiza co poder do noso cántico convidámolo a que se deite no Océano. Música tan bela esa que, co arrolo do mar, dá solaz ao propio sol. Estes son os argumentos de Xangai: o esplendor do metal galego e a vehemencia da xeración – moitos anos de ruta – que inventou o sentimento: o bravú. Os tempos son chegados. Oriente e occidente. Estamos prontas para tan cósmica emoción. A Orquestra Bravú Xangai facemos, formalmente, unha música moi sinxela. E dende tal sinxeleza, dende o arroallo popular, procuramos a conexión cósmica co son do universo todo”. Este é o primeiro disco que presenta a Orquestra Bravú Xangai. En realidade nunca pensaran en gravar un disco. Din que dalgún xeito foi un mandato da súa propia ruta –música e amizade– o que lles permitiu crear estas cancións, e que lles demandou que as rexistrasen en estudo. O que primeiro chama a atención é a cantidade de pezas que veñen: 18, nada menos! Eles dicían que as cancións son sinxelísimas, e non é incompatible co que eu engado: son cancións cantables, divertidísimas e cuns arranxos ben interesantes que visten moi ben as pezas. Ademais, esta orquestra dá moito protagonismo aos ventos (aproveito para destacar a fermosa introdución do tema Orçam). A Orquestra Bravú Xangai son: Xurxo Souto (voz), Antón Díaz (baixo), Guni Varela (guitarra), Mighelón Paz (batería), Xan Xove (gaita), Olivier Cano (saxo barítono e frauta), Martiño Mato (saxo tenor), María Prado (trompeta), Richi Casás (saxo alto). Fixeron dous formatos: un CD en formato económico e un vinilo. Tiven curiosidade e pregunteilles. A resposta foi esta: “Por puro romanticismo, e necesidade, nestes tempos de ficción virtual, de sentir tamén o tacto dos obxectos. Ficamos especialmente orgullosas do LP, con esa fermosísima carpeta en cor laranxa-solpor, por onde se desprega o talento de Lidia Cao. Contámoslle o noso mito dos saxofóns de occidente: o camiño do Sol dende a Hélade a Galiza. Ela deu un paso cara adiante e, en lugar do habitual, un Sol masculino, un Deus Apolo, creou unha nova imaxe: a Muller-Sol. Eixo tamén dunha nova mitoloxía para os tempos que nos agardan”. De feito, ambos os formatos non son iguais. No vinilo hai dúas pezas menos que no outro. E, falando do vinilo, é unha marabilla abrilo e ver a obra enteiriña de Lidia Cao. Mercade o disco e non esquezades que á Xangai hai que vela nos directos! “En Monfero eu me quedo para paparche o teu grelo; en Monfero eu me paro para paparche o teu nabo”.