Os novos

Cara a finais de xullo, xa unha boa parte das aves sacaron adiante as súas niñadas, e as que aínda non o fixeron apuran o remate da tempada, quen sabe se xa, como nós, desexando que chegue agosto e coller unhas vacacións. As roladas que comezan a voar reúnen unha serie de particularidades: a súa inexperiencia, o seu aspecto despistado, unha confianza excesiva nalgúns casos, e as súas cores crípticas que lles serviron para pasaren desapercibidos. O polo do paporroibo, por exemplo, non lucirá a característica mancha roxa dos adultos no peito, máis ben unha cor parda que o camufle na vexetación. E o merliño tampouco terá a cor negra do macho adulto nin o peteiro laranxa, nin sequera o bico amarelo como o da súa nai. Pero certamente, polo resto poderiamos confundilo perfectamente coa súa proxenitora. A plumaxe dos novos é en moitos casos semellante á das femias, que tamén tiveron que pasar desapercibidas durante a época de cría. Nai e descendencia permanecen durante semanas no niño e iso lévaas a teren unha vestimenta que se confunda coa contorna, a camuflárense e viviren sen seren vistas. Ficar no niño fai os polos vulnerábeis, por iso moitos paxaros, como o caso dos pardais, apenas permanecen dúas semanas no niño. Outra escena habitual que podemos vivir nestas datas nos areais galegos é a chegada dos pilros comúns ou do pilro tridáctilo dende terras afastadas. Non é raro que nas nosas ansias de refrescármonos nas augas do mar cruce entre os nosos pés (literal) unha pequena bandada destas aves acabadas de chegar dende Islandia ou Grenlandia. Esa confianza excesiva débese ao seu descoñecemento do que somos, de quen somos, xa que seguramente sexa a primeira vez que esas aves se topan cun humano. Xa aprenderán, lamentablemente, que non somos a mellor compaña. Confianza, descoñecemento, inexperiencia que moitos paxaros pagan coa súa vida. Son os polos o alimento de multitude de aves de presa, pero tamén de carnívoros salvaxes ou animais domésticos como os gatos que dan boa conta deles. Se nestas datas atopamos algún pequeno debemos tentar collelo e non manipulalo en exceso. O ideal, se voa, é deixalo onde está xa que os seus proxenitores o estarán vixiando e o alimentarán. Se non voa pero está en perigo por gatos ou atropelos, por poñer un exemplo, deberemos poñelo nun lugar seguro. Tamén pode darse a situación dunha ave caída do niño, como un cirrio ou unha gaivota, nese caso haberá que acudir a un Centro de Recuperación de fauna Salvaxe da provincia na que esteamos para que o veñan recoller e dean conta del. Admiración e goce sinto eu ao observar a vulnerabilidade duns pequenos animais que apenas cuns gramos son quen de facer travesías transoceánicas. Convídovos estes días de verán a achegarvos ás pequenas aves que comezan a descubrir a vida e a marabillarvos coa forza que se esconde dentro da súa fraxilidade e delicadeza.