O Supremo asegura na sentenza ao fiscal xeral que revelou segredos ao aclarar un bulo

O Tribunal Supremo (TS) do Estado español, 19 días despois de comunicar a súa decisión de condenar o fiscal xeral, Álvaro García Ortiz, que renunciou por este motivo e está en funcións até que Teresa Peramato xure o cargo a cuarta feira e se publique o cambio no Boletín Oficial do Estado (BOE), fixo pública a terza feira a sentenza, que asegura que “o acusado, ou unha persoa da súa contorna inmediata e co seu coñecemento”, foi quen “entregou o correo para a súa publicación na Cadena Ser”. Ese correo foi escrito por Carlos Neira, avogado de Alberto González Amador, parella da presidenta da Comunidade de Madrid Isabel Díaz Ayuso, á Fiscalía, e nel propuña un pacto e evitar o xuízo unha vez que o organismo confirmou que non pagara 350.000 euros a Facenda usando unha trama de facturas falsas e empresas pantalla, admitindo ao tempo os delitos. En paralelo, xustifica a sentenza por revelación de segredos asegurando que se perpetrou tanto na presunta filtración deste correo como na publicación dunha nota de prensa, nas que habería “unidade de acción”, por parte do Ministerio Público para aclarar datos falsos difundidos desde a contorna de Ayuso. Concretamente, segundo recoñeceu no litixio, por Miguel Ángel Rodríguez, o seu xefe de Gabinete, que reiterou que fora a Fiscalía a que ofrecera a González Amador un acordo, opción que logo foi retirada por “ordes de arriba”, filtrando un correo da Fiscalía, algo que publicou en primeira instancia o xornal El Mundo, ao que seguiron outros medios conservadores e de extrema dereita. Nese contexto elaborouse a nota de prensa do Ministerio Público, na que se facía unha cronoloxía do acontecido para desacreditar as acusacións do PP. A sentenza foi avalada polos cinco membros do tribunal asociados coas posicións máis conservadoras dentro do sistema xudicial español, e rexeitada polas dúas maxistradas da outra parte, que emitiron un voto particular común no que defenden que o procedente era absolver García Ortiz, ao que só se pode atribuír "meras sospeitas". Un "feito probado" sen evidencias Malia que o veredicto porfía en que é un “feito probado” a autoría da filtración, admite que chega a esa conclusión ao non ser capaz de fiar unha “explicación alternativa” dos feitos, posto que non hai evidencias, nun relato que pivota sobre todo no borrado das mensaxes do móbil do fiscal xeral, que cambiou entre a publicación da nota de prensa da Fiscalía o 14 de marzo de 2024 e o rexistro do seu despacho pola Guardia Civil en novembro dese ano, durante a instrución efectuada por un xuíz próximo ao PP. Con todo, no voto particular faise énfase en que a propia Fiscalía recomenda borrados periódicos dos datos ante potenciais fendas de seguridade, e en que García Ortiz cambiou de móbil unha vez ao ano durante todos os exercicios que estivo no cargo. Asemade, as xuízas Ana Ferrer e Susana Polo ratifican que a publicación da nota non implicou delito, lembrando que un dos deberes da persoa que ocupa a Fiscalía Xeral é “informar a opinión pública”, nun caso no que “se desmentiu unha acusación falsa de actuación ilícita”. O Supremo condena o fiscal xeral do Estado a dous anos de inhabilitación por revelación de segredos Porén, o auto sinala que “quebrantou sen xustificación o seu deber reforzado de reserva”, afirmando que o fiscal xeral “non pode responder a unha nova falsa mediante a comisión dun delito de divulgación de datos reservados”, ao lesionar en teoría “o dereito de defensa e a presunción de inocencia” de Amador, o denunciante, após o que se sumaron como acusacións a ultraespañolista Vox e outras entidades de extrema dereita. A condena produciuse aínda que múltiples xornalistas testemuñaron que coñecían con anterioridade o contido do correo, publicado en primeiro lugar pola Cadena Ser na noite do 13 de marzo do pasado ano, un día despois de que elDiario.es desvelara a fraude fiscal de Amador, corroborando que non foi proporcionado por García Ortiz. Ademais de dous anos de inhabilitación para o cargo, o veredicto inclúe unha indemnización de 10.000 euros a Amador e unha multa de 7.200 euros. Tanto polo procedemento seguido como pola falta de probas, ao que hai que sumar que o propio Rodríguez adiantou con máis dun ano de antelación que habería xuízo e os múltiples casos de lawfare nun sistema xudicial copado polos conservadores, PSOE e Sumar, que conforman a coalición gobernamental no Estado español, cuestionaron a sentenza. Non obstante, o Goberno evitou realizar unha valoración. Así e todo, desde dentro do grupo do PSOE no Gabinete tamén se trasladaron posicións dispares, coa ministra de Defensa Margarita Robles transmitindo a súa confianza “total e absoluta” no TS mentres o titular de Transformación Dixital e Función Pública, Óscar López, indicaba que coñece “moitos guións de Hollywood con menos creatividade que esa sentenza”. Á vez, Miguel Tellado, secretario xeral do PP, defendeu como “histórico” o auto e subliñou que “o Goberno en pleno debería dimitir por ter defendido” García Ortiz. Un auto que abre a porta á nulidade e un novo xuízo Nunha “valoración de urxencia” a Nós Diario da sentenza contra o fiscal xeral español Álvaro García Ortiz, o avogado e analista político Xoán Antón Pérez-Lema avanzou que “a existencia de dous votos particulares pode anticipar unha nulidade” por dous aspectos. O primeiro é que a “nota de prensa fora dalgunha maneira excluída do perímetro” da investigación e “agora incorpórase” na condena, o que permite cuestionar se se cumpriu o “dereito fundamental da tutela xudicial efectiva”. Pola outra banda, habería outra vulneración ao non existir “unha proba determinante” de que o correo “fora filtrado”. Tamén considera que o Tribunal Constitucional (TC) aceptará o recurso de amparo, cun alto de grao de posibilidades de que ordene repetir o xuízo cunha nova composición da maxistratura. En todo caso, órganos como o TS non están compostos polos “mellores” senón polas “persoas mellor relacionadas cos vogais do Consello Xeral do Poder Xudicial (CXPX) propostos por PP e PSOE”, pormenoriza o avogado, un mecanismo co que o grupo próximo ao PP mantivo “un control efectivo da Sala do Penal [a encargada de xulgar García Ortiz], porque cando ten minoría no Congreso ou no Senado dilata” a renovación.