As políticas de Milei sitúan en máximos a desigualdade social na Arxentina

O persoal sanitario volveu saír onte á rúa en Bos Aires para rexeitar as políticas de recortes dos servizos públicos impulsadas polo Goberno de Javier Milei. As protestas tiveron como grandes protagonistas os traballadores e traballadoras dos centros hospitalarios da capital da Arxentina, sendo a columna máis numerosa a formada polos sanitarios e sanitarias do Hospital Garrahan, un centro pediátrico con 4.728 persoas empregados. O orzamento do Hospital Garrahan caeu en 54% no último ano. Neste sentido, ao remate da marcha desenvolvida onte entre o Congreso Nacional e a Praza de Maio en defensa do sistema de saúde, o secretario xeral da Asociación de Traballadores do Estado de Garrahan, Alejandro Lipcovich, asegurou que "o desmantelamento" do centro sanitario "está en marcha e non podemos permitir que acaben cunha institución imprescindíbel para nenos, nenas e adolescentes de todo o país”. Lipcovich denunciou "a baixada dos salarios e o deterioro das condicións de traballo”, así como "a perda de novos traballadores cada semana”. Porén, o acontecido no Hospital Garrahan non é ningunha excepción, até o punto de que a destrución de emprego e a caída do poder adquisitivo tense convertido en norma desde a chegada de Javier Milei á Presidencia do país, cun programa económico libertario, versión extrema da alternativa neoliberal, moi influído polas formulacións da denominada da Escola Austríaca que ten en Friedrich Hayek e Ludwig von Mises as súas referencias. A perda de emprego Os datos publicados polo Sistema Integrado Previsional Arxentino (SIPA) deixan poucas dúbidas do impacto negativo das políticas do Executivo de Javier Milei no emprego. Mentres a SIPA rexistraba 13.310.365 ocupados e ocupadas en novembro de 2023, último mes previo á chegada da ultradereita ao Goberno, en abril de 2025, último mes con cifras, declaraba ter 12.847.843. Así, só nese período perdéronse 462.522 postos de traballo, o que significa unha redución total, en termos porcentuais, de 3,6%. O sector privado destruíu 104.185 empregos entre novembro de 2023 e abril de 2025. A peor parte levárona os ocupados na construción, que concentraron 13,5% dos postos de traballo perdidos, seguidos do sector da minaría, con 3,7%; da industria manufactureira, con 2,8%; do transporte, almacenamento e comunicacións, con 2,8%, e dos servizos comunitarios, sociais e persoais, con 2,6%. Estas cifras son o resultado da caída do consumo interno como consecuencia dos programas de axuste impulsados desde o Executivo e que impactan con especial dureza nos sectores populares. A perda do poder adquisitivo é unha constante desde a chegada de Milei á Presidencia da Arxentina. Segundo os datos do Sistema Integrado Previsional Arxentino para abril de 2025, o poder de compra caeu nese mes en 2%, tras rexistrarse unha suba salarial media de 0,8%, no marco dunha alza da inflación de 2,8%. Nesta dirección, un estudo elaborado pola Unión de Usuarios e Consumidores da Arxentina sinala que entre xaneiro de 2024 e o mesmo mes de 2025 a poboación do país acumulou unha redución do poder adquisitivo de perto de 30%, sendo esta máis elevada entre as rendas consideradas como baixas. E o relativo aos salarios é precisamente un dos aspectos centrais da proposta de Milei. A este respecto, unha das primeiras medidas do Executivo foi prohibir subas dos soldos nos convenios laborais de máis de 1% mensual, aínda que os prezos crezan a uns niveis superior. A este respecto, un informe de persoal investigador da Facultade de Ciencias Sociais da Universidade de Bos Aires –Eduardo Chávez, Mariana Sosa e José Rodríguez–, conclúe que o deterioro do poder de compra, “particularmente intenso en 2024, reflicte non só o impacto da inflación e das crises recorrentes, senón tamén o fracaso das políticas de ingresos para protexer o poder adquisitivo da poboación”. As propostas de Milei situaron a desigualdade social na Arxentina en máximos históricos. Segundo as últimas cifras publicadas polo Instituto Nacional de Estatística e Censos (Indec), correspondentes ao primeiro trimestre de 2025, o ingreso medio per cápita familiar do decil máis alto da poboación foi 15 veces maior ao do decil máis baixo. Ao tempo, os datos fornecidos polo Indec marcan unha alza fronte ao cuarto trimestre de 2024, cando a relación entre ambos os extremos era de 13 veces no anterior período. Os datos achegados polo Índice de Gini, un dos indicadores de referencia para medir a desigualade e a distribución da renda, sitúanse na mesma tendencia. Sendo 0 a igualdade perfecta e 1 a desigualade absoluta, na Arxentina situouse no primeiro trimestre de 2025 en 0,435, rexistrando unha suba de cinco milésimas en relación aos tres últimos meses de 2024 e marcando un incrmento de 15 centésimas en referencia ao último trimestre de 2022, cando alcanzara o seu mínimo do último quinquenio, con 0,413. Concntración da riqueza As estatísticas do propio Goberno arxentino certifican o proceso de centralización do capital e de concentración da riqueza. A este respecto, o Indec desvela que no primeiro trimestre deste ano apenas 10% da poboación máis rica concentrou 32% dos ingresos totais, mentres o 10% máis pobre só captou 1,7%. Na mesma dirección, indica que os tres decís de renda máis baixos alcanzaron 9% dos ingresos en contraste co 50% acaparado polos dous decís máis altos. O sociólogo e profesor da Universidade de Bos Aires Atilio Borón ten analizado esta cuestión. Neste sentido, explica que "a contrapartida da deserción estatal na Arxentina é unha fenomenal concentración da riqueza, onde 59% queda nas mans do 10% máis rico, mentres que a metade máis pobre da poboación debe sobrevivir cun magro 4%". Nesta dirección, alerta dunha caída do investimento público de 6,4 puntos porcentuais nun ano, pasando de 37,8% do produto interior bruto (PIB) en 2023 a 31,4% o pasado ano Os datos deixan sen relato o programa político do Goberno de Javier Milei O neoliberalismo logrou sempre as súas grandes vitorias na esfera ideolóxica. A ex presidenta británica Margaret Thatcher indicou no pasado que soubera que triunfaría cando convencera os seus rivais de que "non hai alternativa" (TINA, nas súas siglas en inglés) e os obrigara a asumir como propias as súas propostas. Na mesma dirección, Milei apunta agora que as súas son as únicas políticas económicas posíbeis para Arxentina, recibindo os parabéns dos grandes poderes económicos e das súas sucursais mediáticas a unha beira e outra do Atlántico. Porén, tamén neste caso o dato mata o relato, e os propios datos oficiais do Executivo arxentino certifican un empobrecemento xeneralizado das maiorías sociais do país e un enriquecemento das capas privilexiadas ás que se debe Milei.