A OTAN anuncia que todos os estados membros dedicarán 2% do PIB a gasto militar este ano

Cun ano de atraso, os 32 membros da Organización do Tratado do Atlántico Norte (OTAN) alcanzarán este exercicio 2% do produto interior bruto (PIB) de gasto militar, meta pactada en 2014, revelan as estimacións publicadas a quinta feira pola alianza militar controlada polos Estados Unidos. O único país do que non se ofrecen datos é Alemaña, que non obstante teríao alcanzado en 2024, ano no que a cifra tamén é unha estimación, apunta a entidade, cuxas estatísticas corroboran que un exercicio antes aínda faltaban 13 territorios por chegar. No tocante ao novo obxectivo fixado, forzado polo presidente estadounidense Donald Trump, ningún país se achega ao 5%, un propósito de cara a 2035, dividido entre 3,5% de gasto militar directo e 1,5% indirecto. Á cabeza estaría Polonia con 4,5%, seguida de Lituania con 4% e Letonia con 3,7%. Os Estados Unidos ocuparían a sexta praza con 3,2%. Apenas sete países superan 3%, e o Estado español é o penúltimo con 2,000015%, só por riba de Luxemburgo. A media está fixada en 2,3% do PIB sen ter en conta Washington e en 2,8% de incluílo na ecuación, e, per cápita, o gasto militar en 2025 suporá 1.219 euros por habitante nos estados da OTAN, nunha relación que vai desde os 2.733 euros para as persoas norueguesas e os 2.115 para as estadounidenses aos 136 das albanesas. No Estado español implica 579 euros por residente. Estes datos fixéronse públicos apenas un día despois de que o Executivo alemán aprobara un plan para reforzar as Forzas Armadas, buscando recrutar case 80.000 soldados e estudando, de non logralo de forma voluntaria a través de incentivos, reactivar o servizo militar obrigatorio. A OTAN fixa 5% do PIB de gasto militar e embarca nunha carreira armamentística forzada por Washington O chanceler Friedrich Merz asegurou que aspiran a ter “o Exército convencional máis grande de Europa”, unha vía que xa comezou a explorar co mesmo obxectivo Polonia durante os gobernos de extrema dereita. Merz, que xa logrou aprobar no lexislativo unha exención do teito de débeda para o gasto militar, achacou á suposta ameaza rusa a necesidade de rearmarse, na liña seguida pola Unión Europea (UE) unha vez que Trump así llo exixiu. En todo caso, é precisamente a Washington a quen ten que agradecer posuír un Exército após o xenocidio cometido por Berlín durante a Segunda Guerra Mundial, pois foi o país americano o que decidiu ignorar os termos da rendición alemá, que disolvían as Forzas Armadas e o consagraban como un territorio desmilitarizado. A creación en 1955 da actual Bundeswehr ao tempo que a República Federal de Alemaña entraba na OTAN desencadeou o nacemento do seu equivalente na República Democrática Alemá e do Pacto de Varsovia. Naquel momento, a Unión Soviética advertiu de que abría a porta á “resurrección do militarismo alemán” e constituía unha ameaza de renacemento do nazismo, todo isto “ao servizo do imperialismo estadounidense”. Desde a exixencia de Trump, amais do novo obxectivo da OTAN a Unión Europea (UE) aprobou un plan de rearme de 800.000 millóns de euros, asinou un pacto arancelario con Washington no que recalca que incrementará as compras de armas estadounidenses e prometeu asumir o pago de armas do mesmo país que se enviarán a Ucraína. O negocio da guerra Malia que o Instituto Internacional de Investigación para a Paz de Estocolmo (Sipri) indica que entre 2020 e 2024 os norteamericanos concentraron 64% das importacións de armas dos membros europeos da OTAN (a maioría membros tamén da UE), un informe de Citigroup apunta que tras a invasión rusa de Ucraína “esa cifra subiu até 80%”. Outra reacción foi a decisión de Francia e o Reino Unido de presionar para despregar en territorio ucraíno unha misión militar de varios estados unha vez que se feche un cesamento do fogo, unha iniciativa que agora aparenta transitar cara a unha despregadura logo dun eventual acordo de paz como garantía de seguridade a Kíiv, e que foi presentada unha vez constatada a exclusión dos membros europeos da OTAN das negociacións de paz impulsadas por Trump en Ucraína, nun proceso acelerado após entregar Kíiv acceso preferente a Washington aos seus recursos naturais. Con todo, Moscova deixou claro en repetidas ocasións que non aceptará a chegada de militares da OTAN a Ucraína en ningún dos casos, enfatizando que sería o detonante dunha escalada imprevisíbel, incluso logo de subliñar Trump que esta misión non sería baixo bandeira da OTAN nin englobaría tropas estadounidenses, mais sen fechar a porta a coordinala e proporcionar apoio aéreo. A negativa da UE, que trata de manter a posición fixada por Joe Biden cando ocupaba a Casa Branca, a relaxar as sancións a Rusia xa impediu a entrada en vigor da tregua marítima no mar Negro que os Estados Unidos pactaron con ambas as partes, e a súa posición actual, negando a continua deterioración do esforzo bélico ucraíno a medida que se suceden os avances rusos, representa segundo o Kremlin un obstáculo para avanzar na resolución do conflito, algo aínda pendente dunha hipotética reunión entre Vladimir Putin, o líder ruso, e Volodimir Zelenski, o ucraíno. De forma paradoxal, a suba do gasto militar camiña en paralelo á tentativa do Goberno francés de recortar 44.000 millóns de euros das contas de 2026, especialmente en ensino e sanidade. No caso alemán, a pesar desta alza Merz chegou a afirmar que “o estado de benestar que temos hoxe xa non pode financiarse co que producimos na economía”, e o Reino Unido anunciou unha redución de máis de 4.000 millóns de euros no gasto social á vez que eleva o militar. En última instancia, a UE avanza cara a unha redución de máis de 20% dos fondos da Política Agraria Común (PAC) que se estendería aos de cohesión. Sexa como for, de seguir esta tendencia é previsíbel que se sigan incrementando os beneficios de fondos de investimento privados estadounidenses como BlackRock ou The Vanguard Group, cunha forte presenza no accionariado das principais compañías armamentísticas do país -tamén da UE-, como Lockheed Martin, Boeing, Raytheon Technologies ou General Dynamics, nunha carteira que en todo caso tamén inclúe Mediaset (Telecinco), Atresmedia (Antena 3, La Sexta) ou PRISA (El País, Cadena Ser). Isto sábeo perfectamente o alemán Merz, ex presidente do consello de supervisión de BlackRock en Alemaña.