Milei e o seu eloxio do xenocidio

O presidente arxentino, Javier Milei, pódese cualificar, sen ruborizarnos, como un can faldeiro de Benjamín Netanyahu. Demostrouno na súa recente viaxe ao Estado de Israel, onde non escatimou palabras de eloxios para o máximo responsábel do xenocidio que se comete contra o pobo da Faixa de Gaza. Desde antes de asumir a presidencia, Milei comunicou a súa intención de converterse ao xudaísmo. Para iso, vinculouse á seita ortodoxa Jabad Lubavitch, con sede nos Estados Unidos e rodeada de polémicas polas súas prácticas. Ao mesmo tempo, o mandatario recibe até o día de hoxe o apoio irrestricto do empresario inmobiliario e magnate arxentino Eduardo Elztain, un declarado defensor das políticas represivas de Israel contra os palestinos. Á súa vez, no seu Goberno, Milei ten o chanceler Gerardo Werthein e o seu embaixador en Tel Aviv, Axel Wahnish, este último o "rabino persoal" do presidente e membro de Jabad Lubavitch. Ambos son sionistas confesos. Ademais de apoiar a matanza planificada contra Gaza, Milei fustrigou a activista Greta Thunberg, detida cos integrantes da Frota da Liberdade que tentaban romper o bloqueo contra a Faixa costeira palestina. O presidente cualificouna de "mercenaria do activismo", que responde "á esquerda internacional a cambio dun pouquiño de prensa e cámaras". Milei, no corazón do Estado de Israel O apoio obsesivo do Goberno de Milei ao Estado israelí non xera ningún tipo de rédito diplomático, económico ou político para a Arxentina. É, pola contra, unha nova mostra de impunidade da que pode congraciarse Netanyahu e o seu gabinete de guerra permanente. Para reafirmar esta alianza, o mandatario arxentino e o premier israelí asinaron un memorando que promove a cooperación entre ambos os países para enfrontar o "terrorismo internacional" e a "onda de antisemitismo". Como é ben sabido, definicións como "terrorismo internacional" son tan vagas conceptualmente que permiten xustificar todo tipo de represións e até ataques militares. A invasión dos Estados Unidos a Iraq en 2003 é o exemplo máis claro. Netanyahu non aforrou palabras para o mandatario arxentino: "Milei está nos nosos corazóns pola súa conexión co noso pobo, o noso Estado e a cidade de Xerusalén". Ambos os dous xefes de Estado congratuláronse durante varios días dedicándose eloxios e xustificando o asasinato planificado de palestinos e palestinas en Gaza. A Milei non o conmoveron as máis de 55.000 persoas mortas na Faixa palestina debido aos bombardeos masivos israelís. É lóxico que isto non o conmova, porque en Arxentina o presidente festexa que todos os días mércores a policía reprima con salvaxismo as persoas xubiladas que demandan un aumento das súas pensións. Un avaro defensor de Netanyahu Unha das características de Milei é a súa avaricia persoal. O presidente arxentino ten unha obsesión polo diñeiro, non importa de onde proveña. A estafa cripto $LIBRA, que el mesmo encabezou, demóstrao, ou tamén as profusas denuncias de ex integrantes do seu partido político que revelaron que o mandatario e a súa irmá, Karina Milei, cobraban miles de dólares por habilitar candidaturas a diferentes postos lexislativos. Por iso non foi raro que na súa estancia en Israel, o mandatario embolsase un millón de dólares tras recibir o vidroso e marxinal Premio Xénese, entregado pola Fundación Genesis Prize. Durante o seu discurso no Parlamento israelí, Milei recorreu a conceptos arcaicos, pero que son moeda corrente nas filas da ultradereita mundial. O mandatario dixo que "é importante entender que estamos nunha batalla entre o ben e o mal", e atacou o que define como "ideoloxía woke", que "desequilibra o compás moral e xera que a clase dirixente global lle dea as costas a Israel". Milei tamén anunciou que trasladará a embaixada arxentina en Israel a Xerusalén en 2026, medida que é rexeitada a nivel internacional. Milei mantivo un silencio cómplice co xenocidio que Israel comete en Gaza e coa petición de captura internacional que pesa sobre Netanyahu Aínda que o presidente arxentino se caracteriza polos seus arrebatos idiomáticos, mantivo un silencio cómplice non só ante o xenocidio que Israel comete en Gaza, senón tamén fronte á petición de captura internacional que pesa sobre Netanyahu. A medida foi ditada pola Corte Penal Internacional (CPI) ao considerar que existen motivos razoábeis para crer que o premier israelí cometeu delitos e crimes contra a humanidade en Gaza. É innegábel que Javier Milei ten unha ética particular de conduta: apoiar criminais e festexar a violencia contra quen demanda polos seus dereitos lexítimos.