Memoria da gran traizón do PSOE ao pobo saharauí

"Quixemos estar aquí hoxe, 14 de novembro de 1976, para demostrar coa nosa presenza, a nosa repulsa e a nosa reprobación polo acordo de Madrid de 1975". (*) "O pobo saharauí vai vencer na súa loita. Vai vencer non só porque ten a razón, senón porque ten a vontade de loitar pola súa liberdade". "Quero que saibades que a maior parte do pobo español, o máis nobre, o máis bo do pobo español, é solidario coa vosa loita". "Para nós non se trata xa de dereitos de autodeterminación senón de acompañarvos na vosa loita até a vitoria final". "A Fronte Polisario é o guía recto cara á vitoria final do pobo saharauí. Convenceunos tamén que a vosa República Independente e Democrática consolidarase sobre o voso pobo e que poidades volver aos vosos fogares". "Sabemos que a vosa experiencia é a de recibir moitas promesas nunca cumpridas. Non veño prometervos algo senón comprometerme coa historia. O noso partido estará convosco até a vitoria final" (sic). Todas as citas anteriores fan parte do discurso que Felipe González, como primeiro secretario xeral do PSOE, pronunciou na súa visita aos campamentos de refuxiados de Tinduf en 1976. A recuperación do discurso de apoio á independencia do Sáhara dá conta da posición política de entón dos dirixentes socialistas. E de seu grao de cinismo. O ex presidente do Estado español non tardou en cambiar radicalmente de posición para defender abertamente a monarquía corrupta alauita. Mercou propiedades coa idea de facer un palacete nunha zona exclusiva de Jbila (Tánxer), na primeira liña de praia e tendo por veciño o rei Mohamed VI, para Forbes unha das maiores fortunas de África. González converteuse nun dos seus mellores embaixadores e lobbistas polo mundo. Embora, o pobo saharauí leva 48 anos resistindo no deserto e pedregal alxeriano, onde fican os campamentos de refuxiados, mentres o seu país ocupado é rico en peixe, minerais... A traxedia de Gaza relegou súa situación e loita a nivel internacional. Cesión vergoñosa de Sánchez a Mohamed VI Ao longo da historia son coñecidas as traizóns dos dirixentes do PSOE, até se pode dicir que a traizón vai no ADN do socialismo español. A pinga que colmou o vaso foi a carta de Pedro Sánchez a Mohamed VI, con data de 14 de marzo de 2022 e publicada por Rabat poucos días despois, na que transmite ideas "para a nova relación entre os reinos de Marrocos e España". Mentres, os servizos secretos de Marrocos espiaban o teléfono de Sánchez e organizaban unha masiva 'entrada' pola fronteira de Ceuta en maio de 2023, unha "presión migratoria" que non cesou. Sánchez recoñece o proxecto marroquí para o Sáhara: a autonomía presentada en 2007, que cualifica de "base máis seria, crible e realista para a resolución do diferendo". E dio dous anos despois do recoñecemento da soberanía marroquí sobre o Sáhara que fixera Donald Trump en decembro de 2020. O xiro político dos socialistas non se pode interpretar máis que como unha cesión á chantaxe do rei de Marrocos Onde quedan as palabras de Felipe González en Tinduf? Onde vai a responsabilidade histórica dos gobernos de España co Sáhara? A confusión xerada polo xiro político dos socialistas non se pode interpretar máis que como unha vergoñosa cesión á chantaxe do rei de Marrocos, dos EUA... Pero a verdade é que González e Sánchez non foron os únicos en facer travestismo político. O presidente francés Emmanuel Macron, a finais de xullo, fixo seu o discurso de Sánchez ao proclamar que o plan de autonomía de Marrocos é a solución para o Sáhara Occidental. Días despois, Rabat concedía á empresa francesa Egis Rail o desenvolvemento da súa alta velocidade, aínda que a española Ineco presentou unha oferta un 6% máis baixa. A resposta de Alxeria foi a mesma que tivera co Goberno de España: retirar o embaixador e apoiar ao RASD/ Fronte Polisario, que seguirá loitando pola independencia do Sáhara Occidental. O delegado do Fronte Polisario en Madrid, Abdulah Arabi, manifestou na presentación do Festival Internacional de Cine do Sáhara (FiSahara): "Ningunha solución, xa sexa no Sáhara Occidental ou en Palestina, será realmente xusta, definitiva e duradeira se non conta cos pobos que sofren a ocupación ilegal". Temos que rachar co diálogo de dous protagonistas mozos de Hamada, a estupenda longametraxe do galego Eloy Domínguez Serén: —Que día e hoxe? —O mesmo que onte. (*) O Acordo de Madrid –tamén coñecido como o Arranxo de Madrid– foi asinado o 14 de novembro de 1975 por representantes dos gobernos marroquí, mauritano e español (Carlos Arias Navarro), para regular o futuro do Sáhara despois do abandono de España.