Gaza: unha traxedia que non descansa

O 7 de outubro de 2023 comezou un xenocidio cuxas consecuencias totais non se coñecerán ata dentro de moito, moito tempo. Levamos máis dun ano de masacre e xenocidio no territorio da Faixa de Gaza –e pouco máis dunha semana de alto o fogo cargada de incertezas–. Mentres, a Convención sobre o Xenocidio desvanécese coma papel mollado, mentres que a poboación civil palestina sofre constantes humillacións, cortes de auga e luz, incluso os cativos temen que a súa morte sexa inminente. Sexamos claros: é completamente imposible levar unha vida digna baixo estas condicións. E iso é precisamente outra das denuncias de Amnistía Internacional: o sometemento intencional da poboación palestina a condicións que implicarán inevitablemente á súa destrución, mediante a vulneración dos seus dereitos humanos fundamentais. Silenciados O mero feito de existir nunca é nin pode ser un crime, pero un podería chegar a outra conclusión ao mirar as arrepiantes imaxes e testemuños do que está acontecendo na Faixa. Sabotaxes á axuda humanitaria, corte de recursos básicos, violencia e sangue. As cifras de desprazados forzosos chegan ata os 1,9 millóns, o que equivale á poboación de Letonia. E mentres tanto, a retórica dos altos mandos israelís é abertamente xenófoba e xenocida, deshumanizando e fomentando a cultura de apartheid e racismo institucional e social, na que levan sumida décadas a poboación palestina. As leis que gobernan estes territorios dende 1948 non son distintas das que a poboación branca de Suráfrica utilizaba para oprimir unha minoría negra. Coma se os silenciados e oprimidos non fosen seres humanos que merecen uns dereitos, si, humanos. Cada estoupido das bombas que caen sobre Gaza debería ser un aviso na nosa conciencia para esixir xustiza Israel sostén reiteradamente que as súas accións en Gaza son lexítimas e están xustificadas polo seu obxectivo militar de erradicar Hamás. Por contra, a intención xenocida denunciada por organizacións coma Amnistía Internacional pode coexistir cos fins militares e non ten por que ser a única intención de Israel. En ningún caso pode utilizarse ese fin como pretexto para levar a cabo un xenocidio que provocará que o ciclo de violencia continúe. O que acontece hoxe en Gaza non é distinto ao que sucedeu noutros países en tempos (non tan) pasados. O homicidio ilexítimo de periodistas que tan só se limitan a relatar o que acontece no territorio ocupado, o acoso e persecución a sanitarios, a destrución de hospitais, a perda (roubo) da inocencia de miles de nenas e nenos libres de sangue, a destrución da paz e da cultura: unha auténtica vergoña de proporcións maquiavélicas para o ser humano coma especie. Cómplices E a responsabilidade non cae soamente en Israel, senón nos seus protectores: aqueles Estados, sobre todo EUA, que lle subministran fondos, armas e o que é aínda máis importante: impunidade para continuar con barbaridades coma as que se relatan nestas liñas, en ocasións incluso en contra da vontade dos seus cidadáns. As súas obrigas xurídicas deberían impoñerse, pero outros intereses son máis fortes e eclipsan a moral e a humanidade, afectando mesmo o dereito ao asilo e á vida. Feitos como a investigación contra España por denegar a entrada aos seus portos de buques estadounidenses con armas destinadas a prover Israel son, como pouco, inquietantes e deberían facer activar as alarmas. Porque cada estoupido das bombas que caen sobre Gaza debería ser un aviso na nosa conciencia que nos incite a facer todo o posible para esixir xustiza. Do contrario, non poderemos dicir que non o vimos vir. Seguindo o alto o fogo –queda ver como evolucionará o seu cumprimento e se será permanente e sostido), a liberación de reféns e de presos palestinos, a entrega de axuda humanitaria e a fin do bloqueo ilegal que Israel mantén sobre Gaza desde 2007 deben ser inmediatos. Responsables destes horribles crimes, como Netanyahu ou o ex Ministro de Defensa israelí Yoav Gallant e o xefe das brigadas de Al Qassam, Mohammed Diab Ibrahim al Masri, son xa obxectivos da Corte Penal Internacional, que ordenou os seus arrestos, pero aínda debe facerse todo o que cumpra para que a poboación palestina teña xustiza e recupere o seu territorio; e Israel poña fin a décadas de ocupación ilegal e apartheid. O pobo palestino ten dereito ao que é seu. Con todo, a maioría das persoas superviventes terían moitas dificultades para volver a ter unha vida que se asemelle á normalidade. Hai feridas que nunca sandan.