Asia, primeiro exportador do mundo e principal obxectivo dos aranceis de Trump

O mapa dos aranceis anunciados a cuarta feira polo presidente estadounidense Donald Trump coloca os produtos producidos en Asia, o continente que máis exporta, como as principais vítimas dos gravames que, malia que terán que ser asumidos polas empresas importadoras do país americano, tamén se prevé que forcen unha caída nas exportacións asiáticas, así como do resto dos estados afectados. O 34% de taxa (que se suma ao 20% adicional xa en vigor) imposto á China, o 44% a Myanmar, o 49% a Camboxa, o 48% a Laos, o 46% a Vietnam, o 44% a Sri Lanka, o 32% a Indonesia, o 36% a Tailandia, o 26% á India, o 25% a Corea do Sur ou o 24% ao Xapón, moi por riba conxuntamente de calquera outra rexión no mundo, chegan despois de que a Administración anunciara que completaría a viraxe da súa atención e dedicación de recursos a nivel internacional cara ao Indo-Pacífico, coa intención de frear o ascenso chinés, que encabeza ao tempo o desenvolvemento económico do continente. É unha “intimidación unilateral típica”, sostivo a quinta feira o Ministerio de Comercio da China nun comunicado no que incidiu en que o país “tomará contramedidas decididas para salvagardar os seus dereitos e intereses lexítimos”. Asemade, un voceiro do Ministerio demandou “resolver adecuadamente as diferenzas” por medio do diálogo, instando os Estados Unidos a “levantar inmediatamente as medidas arancelarias unilaterais”. Pola súa parte, o titular de Economía, Comercio e Industria xaponés, Yoji Muto, avanzou que haberá reunións para “tomar as medidas necesarias”, sen descartar ningunha decisión e advertindo que os aranceis “restarán potencial aos investimentos de empresas xaponesas nos Estados Unidos”, e isto “pode afectar a súa economía de forma directa”. O certo é que Tokio encabeza a listaxe de países con máis bonos do Tesouro estadounidense, cunha carteira que ascende a 980.000 millóns de euros, só por riba da China, con 703.000 millóns, despois dunha redución da participación que levou este díxito ao nivel máis baixo desde 2009. No caso de Corea do Sur, o presidente provisorio, Han Duck-soo, apenas se comprometeu a “despregar todos os recursos á súa disposición para superar esta crise comercial”, mais sen abordar posíbeis medidas de represalia. Os Estados Unidos ultiman a declaración dunha guerra comercial ao resto do mundo Malia que o Xapón e Corea do Sur están entre os principais aliados estadounidense no Indo-Pacífico, o domingo, os ministros de Comercio destes tres países xuntáronse na primeira reunión deste nivel nun lustro, e a canle pública chinesa CCTV trasladou que tamén se produciu un entendemento á hora de artellar unha resposta conxunta. A China, no punto de mira En parte polas reviravoltas nas posicións de Trump e a posibilidade de que por medio do diálogo se poidan modificar estes números, e en parte polas ameazas dos Estados Unidos, que advertiron que responderían con máis taxas ás represalias (“facer algo precipitado sería imprudente”, insistiu o secretario do Tesouro Scott Bessent), algunhas persoas expertas abren a porta a que a meirande parte do continente, incluídos os países máis afectados, non tomen ningunha medida nese sentido polo de agora e agarden á evolución da situación. Outro dos aspectos chave é a competencia a nivel rexional, polo que é menos probábel por exemplo unha resposta contundente por parte da India, que está perto de fechar un acordo comercial con Washington e que, aínda que se manteñan o seu arancel, ao ser máis baixo que o aplicado aos seus competidores dota dunha maior competitividade as súas mercadorías nas exportacións aos Estados Unidos. En paralelo, analistas tamén consideraron os aranceis como unha tentativa de limitar o investimento chinés na área e a súa influencia no sueste asiático (o que tamén se podería aplicar a África), no que os seus principais exportadores, Vietnam, Indonesia ou Tailandia, se viron moi afectados. Así e todo, a fin dos investimentos chineses, moitos agrupados na Iniciativa da Franxa e da Ruta, podería ser devastador para esas economías, nuns aranceis que tamén padecerán empresas estadounidenses que desprazaron á zona as súas fábricas. Sexa como for, isto tamén pode incidir nas alianzas contra a China que Washington leva anos fiando, nunha situación que expuxo o primeiro ministro de Australia, Anthony Albanese, que sentenciou que non foi “o acto dun amigo” após ser gravada con 10%, mais rexeitou impor aranceis de represalia. A mesma taxa se implementará ás mercadorías británicas, pero Londres xa publicou unha lista de produtos susceptíbeis de incluírse nas contramedidas. De forma paradoxal, Rusia –a diferenza de Ucraína– non está incluída na orde presidencial, o que a Casa Branca atribúe ao limitado comercio e ás sancións. Líderes mundiais reaccionan aos aranceis anunciados por Donald Trump Ademais, Trump tamén evitou prexudicar as multinacionais privadas máis achegadas a el, e deixou fóra dos aranceis as importacións de cobre, ouro, produtos farmacéuticos, minerais non dispoñíbeis no país, petróleo ou semicondutores, o que reduce os danos para a industria tecnolóxica e para Taiwán, gravado con 32%, ao que a China considera unha parte do seu territorio e que é usado por Washington para azuar periodicamente as tensións na zona. A resposta asiática e da UE, clave para as repercusións “Pode terminar sendo un cambio de paradigma mais eu confío en que sexa unha moderación do sistema, unha corrección dalgúns excesos desta apertura e, dalgunha maneira, unha revisión tamén das regras de xogo”, detallou a Nós Diario María del Carmen Espido, docente de Historia e Institucións Económicas da Universidade de Santiago de Compostela. Tamén incide en que o déficit comercial e as barreiras neste sentido doutros países son obxecto de preocupación nos Estados Unidos desde hai décadas, vinculando o primeiro coa deslocalización das súas empresas privadas, o que levou a unha deterioración da súa situación económica. En todo caso, “onde máis e máis rápido se notará” será alí, subliña, cunha alza de prezos a curto prazo até que a súa produción interna poida encher ese oco. Nesta liña, explica que do nivel da resposta dos países asiáticos e da Unión Europea dependerá se hai repercusións "máis prexudiciais" ou se “fica en ruído e en menos efectos dos que pode aparentar”, polo que demanda “relativizar” os anuncios até coñecer o grao de efectividade das medidas nun momento no que “as cadeas de valor están moito máis dispersas” que hai un século. Á vez, Espido contextualiza que, a diferenza das medidas anunciadas por Donald Trump, “as barreiras arancelarias existiron sempre, pero as impoñían os países máis ricos fronte aos máis pobres, que tiñan que aguantarse entre aspas”, e asevera que pode tratarse da “resposta desesperada do que percibe que está perdendo o poder, en realidade non é que vaian perder influencia, é que son conscientes de que xa teñen menos, entón toman medidas de resposta”.