80º aniversario da derrota do fascismo

"Nunca ninguén debeu tanto a tan poucos", declarou Churchill. Os rusos celebran a vitoria sobre o fascismo cos retratos dos familiares combatentes que loitaron contra a maior barbarie que no nome da civilización (e do ben común) pretendeu escravizar ou exterminar o mundo. É unha marcha polos que non están, unha homenaxe sen palabras, sen armas. A guerra máis sanguenta e tecnificada da historia da humanidade saldouse coa vitoria da Unión Soviética e dos aliados sobre a barbarie da "nación máis culta de Europa". O que é unha data conmemorativa sen máis na Europa aliada, na Europa oriental é un recordatorio da monstruosidade do soño occidental de progreso e benestar, que xerou o arrepiante actuar dun Estado moderno, como Alemaña, decidido a facer da morte e exterminio dos outros un negocio, un "nicho de mercado", unha oportunidade única para experimentar con novas menciñas, con novas máquinas, con novos materiais para colchóns, xabón ou con novos formatos de libros coma os de peto que levaban os soldados alemáns á fronte de batalla. A carón de Hitler e dos seus atopamos o respectábel mundo empresarial alemán do metal, do automóbil, da moda, da química, das artes, do deporte, da universidade e da cultura. Algúns poucos dixeron que non, outros moitos fixeron negocio e carreira. Un dos personaxes de Vida e destino, a extraordinaria novela de Vasili Grossman, prohibida no seu día na Unión Soviética, afirmaba que non podía existir inequidade máis grande que comparar Hitler con Stalin, e engadía: "O ceo volverase negro, o sol apagado polo fume dos fornos crematorios. Mais estes crimes sen precedentes, nunca antes vistos na Terra nin no universo, foron cometidos no nome do ben". Ditaduras asasinas Recentemente, no Estado español queixábanse algúns mestres da ignorancia e condescendencia con que era tratada a ditadura franquista polas novas xeracións españolas, algúns mesmo mentres chaman asasino o presidente de Goberno español aseguran que grazas a Franco hai seguranza social, pantanos e industria en Euskadi e Cataluña. Eses "detalles positivos" que adobían as ditaduras asasinas –vacacións, sanidade e vivendas para os obreiros– están construídos sobre a explotación dunha parte da poboación nacional ou da humanidade e utilizan como cemento a incultura da poboación, a vacina do consumismo e a droga do fútbol. Unha data conmemorativa sen máis na Europa aliada, na Europa oriental é un recordatorio da monstruosidade do soño occidental de progreso e benestar O masacre que perpetra Israel en Gaza con total impunidade coa complicidade de Europa é outra das consecuencias inesperadas da II Guerra Mundial. Sentimento de culpa cos xudeus? Non, simplemente aceptación dos feitos e boas palabras e maneiras para "chegar a un entendemento" que permita facer crer que se está facendo algo. Alemaña en catro anos exterminou a irrecuperábel cultura idish que durante centos de anos medrou nos asentamentos da Europa do leste. Os sobreviventes e a Shoá, irrelevantes no nacente Israel, adquiriron co tempo un valor de cambio e de patente de corso por parte dunha banda armada de gobernantes israelís que, ao mellor estilo nazi, utilizan e terxiversan a historia segundo a súa conveniencia e chantaxean os antigos perpetradores e os seus cómplices. Para a grande tarefa da exterminación os alemáns servíronse de colaboradores necesarios; franceses, valóns, neerlandeses, suecos, flamencos, españois, ucraínos, croatas, romaneses e outros máis. Co paso do tempo, coa reconstrución de Europa, do benestar material e do consumismo, anestesiaron e borraron a historia máis próxima, un exemplo patético deste "borrado" é o "achado" da sociedade alemá da Shoá nos setenta cunha galdrumada serie estadounidense titulada Holocausto. Desfile da Vitoria Pero Rusia, como principal vítima da agresión fascista-capitalista, aínda está á espreita. O monstro das mil caras, derrotado, foi absorbido pola industria estadounidense, polos seus servizos de intelixencia, pola axencia espacial… Hoxe está vivo, con outra cara, a do progreso, da tecnoloxía. O Desfile da Vitoria lembra a derrota do fascismo polo comunismo. A derrota do ben sobre o mal. Winston Churchill aseguraba que a vitoria era unha débeda de moitos polo sacrificio de poucos. Nada máis afastado da realidade. Calcúlanse en 27 millóns de vítimas os soviéticos de distintas nacionalidades que testemuñan a inconmensurábel débeda de toda a humanidade co pobo soviético e o seu Exército. "Recordamos!" e "Estamos orgullosos!" son os lemas deste pobo solidario, incomprendido, valente e eterno!