A sentenza de Poseidón e a dos homes

O verán é o tempo do peixe e do marisco por excelencia no que a festas gastronómicas se refire. Non hai semana na que non haxa lugares en Galicia dedicados a un ou a varios dos manxares do mar. Tamén é o tempo das celebracións do Carme e do Apóstolo, os "deuses" dos homes. Como nos portamos uns cos outros e con eses homes e mulleres, en especial no que ten que ver coa xente do mar? Isto daría para moito que falar. Na lista están os dereitos laborais, pero tamén a honradez, a lealdade, a verdade. Somos honestos con nós mesmos e cos demais? Somos chivatos? Somos hipócritas? Que pensarían de nós eses deuses aos que veneramos, a quen lles levamos ofrendas, que portamos sobre os nosos ombreiros, se nos visen? Hai quen di que, cando morremos, todos somos xulgados, e que ás portas do ceo se decide se somos dignos de entrar ou non. Isto, que pode soar a fábula, que eu non sei se é certo ou non, xustificaría, polo menos en parte, a importancia que lle dan autoridades e persoas do máis diverso que as practican a liturxias e celebracións en procesións, igrexas e catedrais. E se os deuses aos que lles tivésemos que dar contas fosen os deuses do mar? E se fose ante o propio mar ante quen tivésemos que render contas, ás portas do ceo, ese mar que nos dá de comer, co que gañamos cartos e co que desfrutamos? Que diría de nós sobre o que botamos a el a través dos ríos, da terra, do vento ou da xanela do coche? Que diría de nós o mar con respecto a temas como o de Altri, ou cando deixamos lixo na praia ou pescamos arrasando? Que diría do que levamos para terra agochado ou do que compramos? Que diría das nosas depuradoras e da xestión e uso dos ríos e da auga? Fálase, ou falouse estes días, do veto ás artes de fondo, fálase da morte de 'Manoliño', da xestión do litoral, das relacións do despacho de Montoro con Ence, da drástica redución dos fondos europeos para a pesca e da súa propia xestión... E fálase de todo isto con aprobación ou reprobación, como éxito ou fracaso ante os homes. Pero, e se quen nos tivese que xulgar fose o propio mar, os deuses, se estes nos escudriñaran, nos miraran aos ollos? O certo é que hai ollos moito máis importantes que os dos deuses que nos están mirando, ou polo menos máis reais e sinceros. No caso dos que mandan, toda a sociedade, e tamén os dos nosos fillos. Isto non ten que ver con eleccións, nin con quen eliximos para que nos goberne, senón co tipo de sociedade que construímos: se unha de engano ou unha realmente concienciada co coidado do planeta e o cumprimento das leis. Camiñar pola alfombra vermella ou os protocolos do Parlamento, do Congreso ou das administracións non son os que marcan a ética da sociedade, senón a forma de ser, de falar e de dirixirse entre eles e con nós, dos que a pisan e dos que os crean. É vergoñento que a Xunta diga, segundo se recolle en prensa, que un patrón maior leve máis de 100 quilos de polbo por riba da cota sexa "un asunto a título individual", alleo ao seu posto de patrón maior, e polo tanto non teña que dimitir, por moito que sexa o que dita "a normativa ". Do mesmo xeito que tampouco é un asunto exclusivamente da esfera privada unha denuncia por agresión se se trata dun conselleiro da Xunta. Non serei eu quen diga que se machaque a ninguén nin que se cometan ilegalidades, amigo nin inimigo, pero si que se cambien as normas se estas non protexen o mar ou á sociedade debidamente. Non todo é malo na actualidade pesqueira. Os primeiros datos de descargas da apertura da veda do polbo foron excelentes. Un éxito para o que hai que ter en conta que a realidade de cada embarcación é distinta, que durante a veda os ingresos foron mínimos, que todos acumulaban meses negros e que os do polbo non son os únicos que sofren dificultades e meses de escaseza de capturas. A crise no sector pesqueiro é xeral para todas as artes e non cesa. Esta crise non se centra só no propio sector, senón que se reflicte tamén na escaseza de produto e na súa carestía para toda a cadea ata chegar ao propio consumidor. Futuro Oxalá eses deuses do mar e dos homes, o nordés e o norte que sopra forte, xunto co esforzo de quen respecta as vedas e lle demostra amor ao mar, traian de cara ao outono unha nova boa campaña de centola e choco, e esa tan anhelada recuperación para os bancos marisqueiros da nosa terra. E que poida comer empanada de berberecho, se lle gusta, o de Noia e o de Ourense, o que pesca, o que lexisla, o que manda, o que o compra, o que o enlata e o que o cociña.