Intelixencia artificial e xenocidio

Halima e Said son os dous únicos superviventes da familia Hakeem-Nasser. Teñen 8 e 7 anos. Seus pais eran Hossam Hakeem e Hind Nasser. El era xastre e ela, ademais de traballar no taller de roupa, coidaba de todos eles, de Halima e de Said, mais tamén de Yousef, Omar e Wafa, os seus tres irmán maiores. Todos, excepto Halima e Said, foron abatidos por precisas bombas lanzadas sobre o edificio no que moraban. Algunhas das familias decidiran marchar pero outras, como a de Hossam e Hind, decidiran ficar alí. Non tiñan onde ir. Eles non eran terroristas. Só unha familia de traballadores con soños para todos os seus fillos e fillas. Os ollos negros de Hind brillaban sempre que pensaba nas oportunidades que buscaban para os seus 5 fillos e fillas. Seus pais non puideran darlle a eles todo polo que loitaban agora para Yousef, que estaba a piques de iniciar os estudos de medicina; para Omar, un neófito experto en arranxar os máis simples trebellos electrónicos e para Wafa, prometedora escritora ou xornalista ou mestra que xa gañara algún concurso local de redacción. En Halima e Said aínda no espertara ningún atributo específico. Os mestres destacaban a memorable memoria coa que contaba Halima e non só para memorizar partes completas das lecturas relixiosas que facían na casa ou na escola senón tamén pola súa paixón polos nomes dos paxaros. E todos estaban de acordo en que Said triunfaría en calquera escenario co seu pícaro sorriso e as súas dotes de mando e os seus xeitos camaleónicos que deixaban a todos bocaabertos cando “actuaba” nas reunións familiares. O emprego da IA destruíu familias enteiras que esa tecnoloxía identificaba como sospeitosas de conspiracións contra o Estado sionista Durante meses, desde mediados de outubro de 2023, todos os soños da familia Hakeem-Nasser fóronse esvaecendo. Antes dos soños desapareceu a alegría, foron minguando os alimentos, fíxose moi escasa a auga, a electricidade era moi intermitente e as rutinas eran feitos excepcionais. A familia Hakeem-Nasser tiña un contacto co exterior. Ahmed, un tío de Hossam, vivía en Berlín, a onde chegara despois duns anos en Exipto. Hossan e Ahmed falaban asiduamente, e desde outubro case todos os días. Ahmed dáballe moitos azos para resistir, falaba de que en Alemaña, e en Europa, a sociedade estaba a mobilizarse en contra das atrocidades de Israel e que, en pouco tempo, a presión cidadá levaría aos gobernos europeos a tomar medidas certas e severas contra o Estado sionista. Cando Hossam trasladaba eses augurios á familia, en todos eles se acendía unha luz de esperanza. Esa luz apagábase rapidamente, pois o zumbar dos drons, os bombardeos constantes e os berros da veciñanza acendían todas as alarmas. Todos sabían, tamén os pequenos Halima e Said, que a seu estreito territorio estaba cheo de nenos mutilados, de bebés decapitados e de familias enteiras borradas da terra polo simple feito de seren palestinos. Os apartamentos do edificio da familia Hakeem-Nasser estaban cada vez máis baleiros: nos primeiros meses moitas familias xuntábanse a rezar, rezaban por unha paz duradeira, para poder salvar as vidas de miles de cativos e cativas inocentes e para que os xudeus bos, que os coñecían e cos que convivían pacificamente, se ergueran do seu silencio e impediran que o seu propio goberno executara un “shoah” sobre o pobo palestino. Pero nin os deuses estaban a escoitar as súas propias pregarias. Tecnoloxía Lavender Halima estaba a perder a súa memoria. Xa non era capaz de recitar oracións, mesmo estaba a esquecer o nome dos paxaros que tanto amaba. Ela que tanto adoraba a noite por ser o momento no que podía escoitar os mouchos cando saían dos seus niños das próximas terras oliveiras, agora non soportaba a escuridade. No día tamén sentía unha intensa escuridade. Said perdera o sorriso, era incapaz de esquecer os estoupidos sanguinarios, perdera o don da camuflaxe que tanto lles prestaba a toda a familia. Só estaba un pouco seguro e sentía certo acougo cando percibía o respirar de Halima. Despois dos soños, o que desapareceu foi a familia Hakeem-Nasser. Finalmente Hossam e Hind decidiran abandonar o apartamento e viaxar canda outras familias cara o sur de Gaza. O tío Ahmed, con quen xa resultaba case imposible falar, errara nas súas previsións: nin Alemaña nin ningún outro estado estaba a facer nada para parar a destrución masiva e premeditada do pobo palestino, e moito menos os ianquis. Chegaban novas de que alí había mellores posibilidades de acceso a alimentos e bens básicos malia que habería que vivir nunha tenda de campaña. Era o final do inverno do 2025, e nuns días ían marchar todos xuntos. Ao fin e ao cabo iso era o máis importante, estaban todos vivos malia teren perdido saúde e padecer trastornos psíquicos, sobre todo os máis cativos. Sen embargo, o edificio da familia Hakeem-Nasser foi obxecto dun ataque premeditado e dirixido co uso da tecnoloxía Lavender. Isto é, o emprego da intelixencia artificial para destruír familias enteiras que esa tecnoloxía innovadora identificaba como sospeitosas de conspiracións contra o Estado sionista. Pouco antes da medianoite do 10 de marzo un ataque aéreo destruíu case por completo o edifico. Faleceron todos excepto Halima e Said, que foron rescatados con vida de debaixo dos cascallos. Nese ataque foron asasinadas 23 persoas, das cales 11 eran menores de idade. Ningunha desas persoas era terroristas, todos eran palestinos e palestinas. Ese era o seu delito. Halima e Said gardan no seu corazón os ollos negros brillantes da nai. Tamén lembrarán que seu pai sempre dicía que non pensaba abandonar o seu país nin vivo nin morto. Mentres non chega a paz duradeira entre todos os pobos, entre palestinos e israelís, Halima taparalle os ouvidos a Said para que non escoite o ruxido dos avións.