Os fondos voitre e as vivendas

Na miña última achega explicaba que eran os fondos voitres e como actuaban. Tamén sinalaba que uns dos obxectivos preferentes da súa prea é o mercado inmobiliario, as vivendas. Un escenario por onde despregan o seu macabro voo como, por caso, sucede en España e en Galicia (onde picotean Blackstone, Cerberus, Lone Star e Apolio entre outros que, segundo fontes do sector, controlan xa máis de 2.500 activos inmobiliarios). A entrada destes fondos no mercado inmobiliario español, e galego, viuse favorecida pola irresponsable política das entidades bancarias que favoreceron que se creara unha burbulla inmobiliaria que ao estourar deixou ao descuberto un enorme volume de activos cuxo valor caeu en picado desestabilizando os balances dos grandes bancos. Situación que foi aproveitada por estes fondos voitre, que, co axuda dos bancos que buscaban desfacerse rapidamente desa carga para sanear seus balances, aproveitaron o devalo daqueles activos (que chegaría en moitos casos a 50%) para ganar peso no mercado inmobiliario facéndose cargo de créditos bancarios que en moitos casos consistían en débedas hipotecarias impagadas. Unha área de negocio onde había desde vivendas sociais en alugueiro ata edificios públicos. O caso de Madrid Seguramente que en España os casos mais paradigmáticos deste novo negocio especulativo, por afectar a parques inmobiliarios públicos a diferenza da Sareb, que chegaría a xestionar 200.000 vivendas privadas, foron os do Concello e a Comunidade de Madrid ambos os dous gobernados polo Partido Popular. O primeiro, a través da Empresa Municipal de Vivenda e Solo (EMVS), vendería 1.860 vivendas sociais; a segunda, por medio do Instituto da Vivenda da Comunidade de Madrid (IVIMA), 3.000 vivendas tamén sociais. En ambos casos o principal beneficiario da compra sería o fondo especulativo Blackstone, que se faría con un importante paquete inmobiliario a prezos de ganga. Paquete de vivendas sociais de protección pública nas que alternaban alugamentos con opcións de compra a prezos limitados. Vivendas sociais de protección pública que deste xeito pasaron a ser privatizadas: o Estado deixou de ser o propietario, e foino un fondo voitre. O servicio público transformábase así en negocio privado especulativo. Desde que os fondos voitre se fan propietarios, buscan aplicar os contratos a machada e de modo estrito, sen consideración cara aos inquilinos O sucedido nestes casos sérvenos como exemplo para reflectir como actúan os fondos voitres no mercado da vivenda e as súas consecuencias. Digamos que aqueles, desde o momento no que se fan propietarios, buscan aplicar os contratos a machada e de xeito estrito, sen ter en conta a situación económica dos inquilinos e propietarios, co obxectivo non declarado de facerse coa titularidade do inmoble, previa expulsión daqueles para logo aproveitar unha conxuntura máis favorable cando lanzar o negocio das vivendas. Para lograr os seus obxectivos estes fondos incluso non dubidan en cambiar as condicións dos contratos de alugueiro ou de venda como, por caso, fixando prezos de mercado. Bancos e xuíces O sinalado anteriormente, como o sucedido en Galicia, especialmente coas antigas caixas de aforro, pon en evidencia como o terreo de xogo no que actúan os fondos voitres é previamente preparado polas entidades bancarias (vendéndolles a aqueles paquetes inmobiliarios, traspasándolles oficinas e locais, cedéndolles persoal especializado...) demostrando así que ambos os dous forman parte do mesmo negocio especulativo. Un negocio ao que tamén contribúen os gobernos coas súas políticas de rescate bancario (un banco rescatado convertese nun activo vendedor de patrimonio): os casos español (Bankia, Banco Santander) e galego (caixas de aforro) así o evidencian. Finalmente non podemos ignorar o papel de non poucos xuíces e maxistrados, algúns con intereses coincidentes aos dos bancos e os fondos voitre, que á hora de decidir sobre os procesos de desafiuzamento están levando a cabo interpretacións progresivamente máis esixentes e arbitrarias das leis que amparan aos inquilinos, como vemos que está pasando co Real Decreto-lei 8/2023 do 27 de decembro que no seu artigo 37 establece que "o xuíz, á vista da documentación presentada e do informe de servizos sociais, ditará un auto no que acordará a suspensión do lanzamento se se considera acreditada a situación de vulnerabilidade económica e, no seu caso, que non debe prevalecer a vulnerabilidade do arrendador". Unha redacción certamente ambigua que favorece a súa interpretación conservadora e favorable aos especuladores, como se pon en evidencia en numerosos casos cando os xuíces ignoran, por caso, os informes dos servizos sociais para favorecer os intereses dos fondos voitre.