Da crise financeira e a importancia dun sistema bancario propio

Nas dúas últimas semanas veuse producindo un efecto inesperado das subas de tipo de xuro que están realizando a Reserva Federal nos Estados Unidos, o Banco de Inglaterra e o Banco Central Europeo: un impacto directo sobre a viabilidade de entidades bancarias en todo o mundo, até o punto de que varias entidades desapareceron en poucos días. A agresiva política dos bancos centrais para supostamente controlar a inflación, paradoxalmente, acaba de reflectir que o sistema bancario ten menos fortalezas das que se presupoñían. O Silicon Valley Bank (SVB) era unha das 16 maiores entidades bancarias dos Estados Unidos, especializada en obter depósitos de empresas tecnolóxicas en California. O impacto da evolución económica dos últimos anos provocou que moitos dos fondos de investimento que tradicionalmente apoian este tipo de corporacións reduciran o financiamento a estas entidades, polo que as empresas tecnolóxicas víronse obrigadas, para afrontar pagos correntes (como os salarios), a retirar os seus depósitos do SVB. Crise de liquidez Até aquí a situación parece bastante normal: unha empresa pon cartos nun banco e en determinado momento decide retiralos, pero como este proceso se estaba realizando de xeito masivo, o SVB pasou a afrontar unha crise de liquidez, é dicir, non tiña diñeiro suficiente no banco para devolver o que as empresas tecnolóxicas pedían. E onde estaban eses cartos? Curiosamente, o SVB estaba aplicando unha estratexia financeira bastante conservadora: mercar bonos do tesouro, un investimento que non dá moita rendibilidade pero que é moi seguro. E aquí entra o problema da suba de tipos de xuros, xa que os bonos do tesouro mercados antes de iniciar a suba de tipos estanse devaluando, xa que dan unha rendibilidade inferior aos bonos actuais e outros produtos financeiros. — Dende o ano no que Abanca mercou os restos das caixas, os depósitos comezaron a superar os créditos Esta situación non afecta ás entidades bancarias de xeito inmediato, xa que nas súas contas o valor dos bonos sigue sendo o mesmo aínda que cambien as condicións dos tipos. Pero como o SVB non tiña liquidez, viuse obrigado a vender estes bonos no mercado por un valor inferior ao valor contable, anotándose perdas multimillonarias. Ademais, ao mesmo tempo realizou unha ampliación de capital que foi un absoluto desastre, sen practicamente ningún comprador, o que reforzou a idea da súa falta de viabilidade. Esta situación rematou levando a un pánico bancario, unha realidade cunha forte compoñente psicolóxica na que as accións de determinadas entidades comezan a caer porque existe medo ao contaxio. E isto é moi preocupante, porque entidades a priori solventes poden verse arrastradas á quebra por falta de confianza, non necesariamente por unha incorrecta xestión. Xusto o que está pasando nestes momentos nos Estados Unidos, cunha forte presión no mercado contra outras entidades bancarias de tamaño medio. E tamén en Europa, xa que o segundo banco suízo, Credit Suisse, vivía a súa propia crise e era finalmente mercada polo seu rival, o UBS, por unha irrisoria cifra de 3.000 millóns de euros, despois de desplomarse en bolsa como consecuencia do pánico, que afectou en particular a esta entidade polos seus problemas de xestión ao longo da última década. Tamén o Signature Bank, ligado ás criptodivisas, foi rescatado a semana pasada. Intervención pública A situación sobre o SVB, o Signature e o Credit Suisse tivo un final similar: forte intervención pública para resolver a crise coa maior rapidez posible e garantía de non afectar aos depósitos, empresas e particulares que utilizaran estas entidades para evitar un contaxio na economía real. Ademais, garantía de que a xestión deses activos se continuará facendo nos seus respectivos países. Xusto algo que xa non pode acontecer en Galiza pola desaparición do noso sistema financeiro propio na última década. E as consecuencias son catastróficas para a nosa economía, como podemos ver na gráfica. Precisamente dende o ano no que Abanca mercou os restos das caixas, os depósitos comezaron a superar os créditos no noso territorio. É dicir, o sistema financeiro obtén aforro das galegas e galegos, que metemos cartos nas entidades bancarias, para elas posteriormente dar crédito. Pois ben, cada vez en maior medida ese crédito dáse noutros territorios e non aquí, dificultando financiar a nosa economía. Unha situación absolutamente preocupante, e que co paso do tempo se amplía aínda máis, até o punto que no ano 2022 marcharon en créditos máis de 30.000 millóns de euros.