Desirée Vila: dez anos de superación e un soño paralímpico por cumprir

Desirée Vila (Gondomar, 1998) é unha atleta paralímpica galega cunha historia de superación inspiradora para calquera que a coñeza. Desde moi nova comezou a practicar ximnasia acrobática, converténdose en campioa galega en 2012 por primeira vez. Repetiu título en 2014, ano no que ademais foi campioa estatal e no que participou no Campionato do Mundo, quedando 19ª na categoría de 11 a 16 anos. Foi un ano despois, en febreiro de 2015, cando durante un adestramento sufriu unha lesión por mor dunha caída que lle provocou unha fractura de tibia e peroné da perna dereita. Aquilo derivou nunha isquemia na zona afectada que lle supuxo, o 4 de marzo, a amputación da perna dereita. Un suceso que mudou a vida dunha Desirée Vila que, porén, seguiu facendo deporte, probando o tenis e o baloncesto en cadeira de rodas e tamén a natación. Foi en 2018 cando comezou a practicar atletismo adaptado, no que se proclamaría campioa estatal ese mesmo ano nos 100 metros e en salto de lonxitude. Posúe ademais o récord estatal nos 100 metros, nos 60 m e en salto de lonxitude. No seu extenso palmarés está tamén o diploma olímpico colleitado nos Xogos de Toquio 2020 en salto de lonxitude (6ª). O retorno de Adi Iglesias: a campioa paralímpica prepárase en Lugo para 2028 Mais, se cadra, un dos récords que tamén ten Desirée é o de ser un exemplo de superación e de actitude vital. Este mesmo mes fanse dez anos desde a amputación da súa perna. “Se puidera falar coa Desirée de 2015 diríalle que a vida vai cambiar dun modo que nin imaxina, pero que, dentro de toda a incerteza e o medo, atopará unha nova versión de si mesma, máis forte e valente”, comenta, en declaracións a Nós Diario. “Diríalle que chore cando o precise, que se arrodee das persoas que realmente a queren e que confíe en que todo terá sentido co tempo”, engade. Desde a amputación da súa perna, Desirée sorpréndese da súa propia “capacidade de atopar novas formas de ser feliz” e de reconstruír a súa vida mantendo a súa “esencia” e dedicándose ao que sempre lle gustou: "O deporte de alto nivel”. Tras unha lesión e un desenlace como o que ela sufriu, admite que poucas veces se permite fraquear. “A ximnasia ensinoume a non derrubarme nunca, aínda que iso non sexa moi san. Ás veces teño momentos difíciles e permítome sentilos, chorar, desconectar… o importante é non quedar atrapada nesa sensación”, comenta. Unha nova Desirée En momentos como ese, case todas caemos en conversas internas moi complexas. A de Desirée foi aceptar que a súa vida “non ía ser a que soñara antes do accidente”. “Tiven que convencerme de que a miña nova vida non ía ser peor, senón diferente. Que aínda podía facer cousas incríbeis”, destaca. A persoas coma ela moitas veces se lles relaciona máis con, por exemplo, “a rapaza que superou unha traxedia” que coa deportista de elite que é. “A verdade é que custa eliminar esa idea de que son a persoa que son pola miña historia e non polos meus resultados e esforzo. Si que me gustaría que se me recoñecese máis como deportista, pero, ao fin e ao cabo, as deportistas paralímpicas tamén temos ese ‘extra’ que aportar, e supoño que moitas veces é o que máis chama a atención”, admite. No seu día a día como deportista de alto nivel, aínda que ninguén o imaxinaría, hai “moita burocracia”. “Cando chegan as competicións temos que mercar voos, hoteis… pero tamén outro tipo de papeleo, patrocinios, atender a medios e unha parte administrativa moi grande que a xente non ve”, explica. Mais con todo iso pode a forte motivación que Desirée Vila ten xa non pola vitoria, senón por demostrarse a si mesma que pode “con todo, a satisfacción de facer as cousas ben e de ter desfrutado o proceso e ver que me supero cada día”. “Cando estou a piques de saltar tento concentrarme no exercicio e executalo na miña cabeza e sorrir para lembrarme a min mesma o afortunada que son de estar facendo o que me gusta”, di. O deporte adaptado crece na Galiza, mais segue loitando pola súa visibilidade Mais o certo é que na deportista de alto nivel que Desirée é moita xente atopa unha fonte de inspiración, o que á vez é en certo modo unha responsabilidade: “Eu intento ser natural, explicar como o vivín eu e dar algún consello que me tería gustado escoitar cando pasei por todo aquilo. Non o sinto tanto como unha responsabilidade senón como algo que me gusta facer porque, igual que a min me axudou moito, creo que pode servirlle a algunha persoa que estea a vivir unha situación complexa”. Dentro desas conversas que a marcaron, a gondomaresa lembra a visita que fixo a Judith Rodríguez -esgrimista paralímpica viguesa- cando esta tivo o seu accidente. “Fíxenlle entender que podería volver practicar o seu deporte e que, ademais, se se esforzaba moito, volvería estar nuns Xogos. Uns poucos anos despois estivemos xuntas nos Xogos Paralímicos de París e ela foi unha das nosas medallistas”, lembra. Ninguén ten dúbida de que Desirée Vila xa conseguiu moitos triunfos e cruzou numerosas metas ao longo da súa vida. Porén, segue tendo un soño por cumprir: “Gañar unha medalla paralímpica”. “É o meu grande obxectivo e polo que traballo cada día”, reitera, se ben de aquí a uns anos o que agarda é ver que esa mesma Desirée está “orgullosa de todo o que viviu e acadou, que nunca se conformou e que segue desfrutando da vida coa mesma paixón de sempre”. Galiza nos Xogos: O crecente éxito do deporte paralímpico Nos últimos Xogos Paralímpicos, os do pasado verán en París, a representación galega logrou un botín de cinco medallas e numerosos diplomas. Entre as medallistas estivo Susana Rodríguez Gacio, que revalidou o seu ouro en paratríatlon, sendo a única en colgar o máis prezado metal. O resto das medallas foron de bronce: Damián Ramos (ciclismo), José Antonio Saavedra (tiro), Judith Rodríguez (esgrima en cadeira de rodas), Martín de la Puente (tenis en cadeira de rodas). Galiza volve dos Xogos Paralímpicos de París cun total de cinco medallas Uns rexistros que poñen de manifesto a boa saúde do deporte adaptado na Galiza, cuxo número de licenzas vai en aumento. No país hai arredor de 500 federados e federadas, das cales perto de 400 teñen algún tipo de discapacidade intelectual. Para as deportistas con discapacidades físicas, a modalidade raíña é o baloncesto en cadeira de rodas, na que contamos con dous equipos de primeiro nivel. O desenvolvemento de competicións e da práctica destes deportes dependen case na súa totalidade de axudas por parte das institucións que até o momento cobren as necesidades da Federación Galega de Deporte Adaptado (FGDA), aínda que denuncian o esquecemento mediático que sofren este tipo de disciplinas deportivas e quen o practican.