O CRAT da Coruña tira de canteira para afianzar o seu proxecto na elite

O CRAT Rialta da Coruña seguirá un ano máis na elite do rugby feminino estatal. O equipo herculino selou a súa permanencia grazas a unha vitoria incontestábel ante o Eibar (29-5) no partido decisivo do play-out, disputado o pasado domingo sobre o verde do campo de Las Mestas (Xixón, Asturias). Un partido nada doado, pois o Eibar, da División de Honra B, acusaba menos presión que o equipo coruñés, que, ademais, presentaba importantes baixas como as de dúas veteranas, Anita Iglesias e Mariana Romero, ademais doutras xogadoras que chegaron tocadas ao tramo final da Liga. Malia todas as dificultades, o CRAT competirá unha tempada máis na elite. “Ao final conseguimos sacar a tempada adiante, aínda que nos meteramos nós soas nun compromiso. A vitoria [ante o Eibar] foi un respiro para todo o equipo”, admite unha das capitás do equipo coruñés, Mariana Romero, en conversa con Nós Diario. Xogarse o todo polo todo nun play-out sempre é complexo. Porén, as coruñesas chegaban "tras tres semanas adestrando moi ben, co equipo moi concentrado". Romero matiza que estabamos "tranquilas, non confiadas", pero sabedoras de que podían "sacalo adiante". Un dos alicerces do xogo do CRAT é a súa defensa, coa que finalmente se impuxo tamén no partido que lles deu a salvación. “Aínda que tivemos algún susto, conseguimos defender con todo; era unha cuestión de orgullo”, explica a capitá. Pero a tempada non foi especialmente boa. “Hai que ter en conta que este ano foi de transición, con moitos cambios aos que non soubemos adaptarnos ben ao principio. Non nos coñeciamos, unhas eramos moi veteranas e outra moi novas… A maior parte das xogadoras que estaban a pasada campaña marcharon e iso descolocou un pouco todo, pero ao final demostramos que en partidos importantes, como foi o do Eibar, somos capaces de sacalos adiante”, analiza. O balonmán crece na Coruña da man dun OAR que xa é de Prata Contra vento e marea Unha tempada complexa que, porén, serve tamén de aprendizaxe. “Chegar á Liga Iberdrola desde a División de Honra ou mesmo desde divisións rexionais é un gran cambio, e todas as que estamos agora evolucionamos no xogo, sen dúbida. Como equipo tamén melloramos porque conseguimos adaptarnos as unhas ás outras xa cara ao final da tempada. Para as veteranas foi difícil”, asegura Mariana Romero. Cun equipo renovado e con moitas xogadoras moi novas, de 17 e 18 anos chegadas desde a base, a tempada foi dura, e a incorporación en xaneiro de dúas das xogadoras que abandonaran o equipo no verán, Judith Hernández e Elsa Porto, supuxo "un respiro moi grande, porque son moi boas xogadoras, con experiencia e en posicións moi importantes". E unha liga deste nivel, a da elite estatal, “require experiencia". "Está ben ter rapazas da canteira, que queiran xogar, pero hai que apoialas desde a experiencia”, admite a capitá. O vestiario, con moitos cambios e grandes diferenzas de idade, foi complexo de xestionar. “O cambio xeracional afectounos e niso tivemos culpa as veteranas. As rapazas máis novas viñan con moitas ganas e ilusión e nós quixemos darlles moita responsabilidade. Demasiada, porque ao final hai que ser conscientes de que son nenas de 17 e 18 anos. Aí fallamos nós [as veteranas]”, recoñece Romero. Finalmente, con todo, “nos últimos partidos conseguimos mellorar, porque tamén fomos capaces de facer máis equipo, de estar máis unidas”. Como unha das capitás do CRAT este ano cargou cunha maior responsabilidade nos momentos máis complexos. “Levei moi mal o partido contra o Eibar porque non podía xogar por lesión. Paseino fatal. Pero mentres estea aquí quero estar en cada viaxe, apoiando desde fóra, sumando, co que faga falta. Se fai falta auga, lévoa; se precisan consellos, dounos, e se o que precisan é unha aperta, tamén. Eu penso que iso é unha base importante nun equipo tamén”, defende Romero. As claves do 'novo' Celta: da decidida aposta pola canteira á unión coa xente A súa ausencia sobre o verde fixo que recaese toda a responsabilidade na outra capitá, Alba Lalín. “Se puidese xogar compartiriamos a responsabilidade, mais neste caso era ela soa. Xogarse algo así é moi complicado. Vivir algo así como capitá e ser a única das dúas que pode xogar… non é agradábel”, di, póndose no lugar da súa compañeira. Porén, tras lograr o obxectivo da permanencia, todo o vivido pode ser un punto de inflexión positivo para un equipo con tantas xogadoras novas "que agora saben o que supón estar arriba, nunha división coma esta". "Dos momentos complicados sácanse cousas moi boas. Oxalá isto lles sirva, porque elas son o futuro”, confía. Mariana Romero, con ampla experiencia no rugby, aprende a vivir agora con outro desafío no deporte: as lesións. Este ano sufriu a súa terceira rotura de ligamento cruzado, a segunda xa no xeonllo dereito. “Animicamente estou ben, xa me vou fortalecendo. Para min estar co equipo é importante”, di, aínda que admite: “Teño os meus baixóns, pero intento sumar e iso xa me alegra”. Unha lesión coma esta, cunha longa e difícil recuperación, lévaa a “pensar en colgar as botas". "Pero non quería facelo desta maneira, quero facelo xogando. Son consciente de que o corpo me pide descanso. Ao principio da lesión dixen, ‘retírome’. Pero agora sinto que estou avanzando moito na recuperación e ter que colgar as botas así paréceme inxusto. O máis seguro é que me recupere, que volva xogar e logo xa me retire. Son moi cabezona, voume recuperar porque non saio do ximnasio para chegar a tope”, augura, ilusionada. Se todo vai segundo o previsto, Romero non poderá comezar a vindeira tempada, pero si unirse ao equipo en canto finalice a recuperación. "Mentres desenvolvo outras habilidades, como a paciencia”, bromea. Galiza ten xa 1.555 deportistas no alto nivel, 12 delas son vitalicias Sexa como for, unha vez colgue as botas non vai perder de vista o característico balón ovalado de rugby. “Para min o rugby é todo. Non concibo a miña vida sen el. En canto estea ben seguirei coa miña formación neste deporte para ser adestradora. Agora mesmo estou sacando un curso de coaching deportivo en alto rendemento, e o meu obxectivo a longo prazo é quedar no club e adestrar ou o que faga falta. Non quero desvincularme en ningún momento”, admite unha xogadora namorada do rugby e mais do CRAT. O rugby precisa rapazas na Galiza Mariana Romero, ademais de xogadora na elite, foi seleccionadora galega de rugby de categorías inferiores (M-18 e M-16), polo que coñece ben a realidade e dificultades que atravesa esta disciplina no país. “É certo que hai clubs en Vigo, Lalín, Ourense, Lugo… pero xogan moi poucas rapazas. O Muralla de Lugo uniuse ao club de Compostela porque non tiña suficientes licenzas, en Ourense non teñen feminino…”, explica. Tamén destaca os valores deste deporte: “Eu comecei no atletismo e vía o rugby e pensaba, 'pero que necesidade teñen de pegarse?' Pero un día convidáronme a un club e namorei deste deporte, que non é o que venden. A maneira de acollerte, de tratarte, o compañeirismo… ninguén xulga, todas cabemos; independente da cor, dos tipos, dos tamaños… todas somos ben recibidas e acollidas. É un lugar seguro".