Tor, un pazo, un museo e un xardín: Outra alfaia da Deputación de Lugo

Dise Pazo de Tor por ser esta a denominación do lugar no que se ergue así como tamén o nome da súa parroquia. Fica na Terra de Lemos e máis concretamente no concello de Monforte, e del temos novas nunha xenealoxía de 1672 feita por “Don Francisco Garça Quiroga Sarmiento, cavallero del horden de Santiago, señor de Tor y San Julián, y de doña Inés Sarmiento de Valladares y Meira”. O deseño do predio comeza cunha planta en 'U' no medio da que se traza o fermoso xardín interior. Con só dous andares (baixo e sobrado), cada un con preto de 1.000 metros cadrados, o barroco florece polas súas paredes e máis visíbel se fai na zona do patín, con solaina cuberta e balaústres e varanda en pedra de grao. Un escudo de armas campa na fachada principal, onde se localizan tres fiestras clásicas e catro portas de aire. Estas últimas, agrupadas en parellas, ábrense cara aos respectivos balcóns de forxa termados por columnas graníticas. No andar inferior, unha porta con arco de medio punto dá acceso ao interior, onde se distribúen salóns, dormitorios –algún deseñado en estilo neogótico– e distintas estancias para o descanso, o lecer, a cociña e o mantel. Penduran no interior armas antigas, retratos de familia, reposteiros, pendóns... e incluso, como querendo saudar, hai algunha armadura. Con igual barroquismo maniféstase o retablo do oratorio, lugar no que se colocou un coro alto para que a familia puidese asistir aos actos relixiosos con certa intimidade. Nutrida con milleiros de títulos, a biblioteca constitúese por edicións antigas, incunábeis e obras de destacado interese. Esta é outra das alfaias que brilla neste pazo que non é máis ca un reflexo da historia da bisbarra. No portalón de entrada recíbenos outro escudo heráldico, neste caso anuncia as castes dos Valadares, Quiroga, Montenegro e Ulloa; no do pazo, as dos Garza, López de Lemos, Quiroga e novamente Valadares. Velaquí unha sorte de tarxetas de visita que identifican as orixes da escritora galega Luz Pozo Garza. Hogano, por doazón familiar, o predio feito museo etnográfico forma parte do patrimonio da Deputación de Lugo e da Rede Museográfica Provincial. Colexio da Nosa Señora da Antiga: Obras de arte Obras importantes do Greco custódianse no interior do Colexio de Nosa Señora da Antiga. No centro do inmóbel preside a igrexa e ambos os dous costados flanquéanse por cadanseu claustro, o norte de maior tamaño que esoutro. Previa a orde de construción emitida por Rodrigo de Castro, arcebispo de Sevilla, en 1593 comezan a se alzar os lenzos “herrerianos”. Fortaleza de Monforte: Bastión militar Porque a vara da antiga fortaleza de Monforte de Lemos, un dos bastións militares máis relevantes da Galiza do século XIV, aínda continúa en pé. Trinta son os metros de envergadura e trece os de cada un dos lados da planta. Choe o conxunto castrense e relixioso –pois no interior fica outrosí o mosteiro de San Vicenzo– unha cerca baixomedieval. Mosteiro de San Vicenzo: Asemblea Nacionalista Celebrouse en 1922 a Asemblea Nacionalista de Monforte e nas escaleiras do mosteiro de San Vicenzo do Pino retratáronse varias das persoas asistentes: Castelao, Blanco Torres, Losada Diéguez, Ánxel Casal, Otero Pedrayo... Pero este cenobio, de faciana neoclásica na súa fachada e no seu claustro, escribe liñas históricas que se remontan cando menos ao último cuarto do século XI. Porén, a igrexa –con entrada renacentista– sostense por medio de arcos apuntados e unha bóveda estrelada en estilo gótico. Mais antes de que fose así tivo que existir un outro edificio altomedieval, que nin o órgano barroco cos seus xogos de aire é quen de nos explicar como era.