No noso ser paisaxe (con Manuel María)

Encántanos, e non só polo verán, vivirmos Galiza como espazo, lugar como sentimento, (re)coñecido por intuído e/ou soñado, ao que volver estando sempre. Velaí o tecido emocional, as sensacións perfectamente comprensibles, de nos saber máis nas vivencias, pois Galiza vólvese, por sela, paisaxe de seu. Somos paisaxe. E así nela canto goce na mirada luminosa a este pobo para o traxecto vivible compartido, pois somos, queremos ser, diversidade guapa na unidade soberana. Tamén así, inconformistas, ser máis que un tempo de ilusións entre escuros e silencios. Por iso, no mirar e mirarnos, como facía Van Gogh, entre outras, non sobraría a alternativa de saírmos fóra de noite pintar estrelas. Facelo sen fuxir de nós, sen deixarnos ir, porque non é preciso buscar outras terras morneadas por outro sol. Nós aportemos luz e mirada, propia e compartida, que nos poña os ollos nos pés, para así na querenza deixarnos pillar pola beleza da terra que nos sostén e asemade notando o sosego de nos sentir ben. Velaí logo, e necesaria, a certeza do verso de Manuel María cando proclama e afirma: "Galiza somos nós". Vinte anos E así na paisaxe nosa e con Manuel María, poeta noso nacional, o día oito deste setembro, xa van vinte anos da súa viaxe, desde a Irmandade Manuel María da Terra Cha e a Asociación Cultural Xermolos, celebraremos acto popular cívico no seu recordo, si, a plena memoria e honra. Destas comezaremos en Pena de Rodas onde a voz de Manuel se mantén eterna e firme entre as pedras xigantes de fortezas que alí presiden tal como piares de fidelidade á idea e militancia nacional do noso poeta. Para Manuel María Galiza sempre vai na loita por se facer soberana e así escribiu para aportar contido indiscutible na loita por nós sermos Seguiremos ao cemiterio de Outeiro, non lonxe da Casa Matria de Hortas, sede da Fundación Manuel María, e alí o floral acompañado do dicir poético, mesmo como oración, vai todo para Saleta e para Manuel, pois son dous recordos indisociables, como así foi (e é) o amor nas súas vidas. Eles dous coroarán coa luz das súas memorias as nosas palabras en poesía, os nosos pensamentos de tantos afectos de cada día, xa que os dous están sempre. E así iremos á Campa de Santa Isabel, espazo importantísimo vivencial de Manuel María. Alí procederase á entrega das 'Navallas do Manuel', as cales nesta edición serán, por unha banda para a activista cultural da localidade chairega de Muimenta, María Xosé Neira Maseda, construtora de pobo e de esperanzas, muller das de "arrimar o ombro", presente nas iniciativas culturais e sociais do seu pobo, así como parte importante das diversas asociacións, colectivos e na militancia nacionalista no BNG de Cospeito. Tamén, pola outra banda, daráselle a navalla ao músico e alcalde de Sober, amigo persoal de Manuel María, Luís Fernández Guitián. Intervirán tamén no acto a mestra Sabela Núñez e o economista Manuel Rajo López. Contar que na esencia desta acto, na simboloxía da navalla, a cal Manuel María usaba a cada día a ferramenta de buscar, limpar, crear e repartir, será co pan, co queixo e co viño, e o viño, co que se que afortezan as palabras e os cantos. Todo na comuñón indubidable da memoria de Manuel María. Ser galega Velaí a Manuel María, a vinte anos de memoria, afectos e recordos, indiscutible, fundamental, poeta nacional, galego normalizado, como el se dicía, militante no Pobo do Galego, que irrenunciablemente considerou sempre Galiza como o seu universo poético-literario, como manifestou por vida e memoria amor á Lingua. Velaí está a súa obra. Para Manuel (e para nós) Galiza (con Cultura e Lingua) sempre vai na loita por se facer soberana e así, el escribiu para aportar contido indiscutible na loita de presente e de futuro por nós sermos. Para Manuel, Galiza, sempre foi nome de orgullo e por ela, como conta Mero: "Manuel escribía ata de noite, moitas veces toda a noite, fumaba sen pausa, por causa de salvar o tempo perdido". Había que apurar. E xa destas, a paisaxe de nós, rico de bo sentir, velaí nela a Manuel María, o poeta na Lingua feita casa, a versos que escrivivía en amor para que escoitásemos as súas palabras que reivindicaban conquistas. Que lindo facer o del… amando! Amando Nación e Pobo para que resoasen a coñecemento os padeceres das e dos xustos, das e dos inocentes, das e dos oprimidos e así se alzasen os camiños de loita para emendas e xustiza. El por ben veces manifestou: "Xa non máis feridas nos corazóns a ritmo de resignacións. Xa non máis galegas e galegos baleiros". E nós con el afirmámonos no de que: "Ser galega ou ser galego, non pode ser unha doenza".