Mónica Maneiro presenta a mostra 'Facémolo co corpo': "A performance está nun momento moi interesante, hai unha gran potencia creativa"

—De onde nace o impulso de crear esta mostra? É un proxecto que xorde do traballo que estamos facendo arredor das artes performativas con Plataforma Festival e con outros proxectos que temos en marcha. Levabamos tempo buscando a maneira de trasladar ese traballo ao formato expositivo. Tíñamos ganas de facer unha proposta que tivera no centro o traballo das creadoras galegas así como de artistas internacionais que pasaron por aquí e marcaron dalgunha maneira a formación e a traxectoria das nosas creadoras. —É unha maneira de ver a traxectoria da performance e do papel que as mulleres tiveron nesta. Quixemos centrar a exposición no traballo feminino porque queríamos falar da performance como arte democrática, unha arte que permite ás mulleres entrar dentro das institucións artísticas nun momento no que hai unha apertura e visibilidade, sobre todo pensando nos anos 70. Se ben é algo que comeza nos Estados Unidos e nalgúns países de Suramérica, tamén acaba por chegar a Europa e no Estado español xa se contaba con algunhas representantes, como é o caso de Esther Ferrer. Así, nesta mostra facemos un percorrido que nos leva, non só á actualidade, senón tamén a referenciar as figuras que marcaron o desenvolvemento da disciplina. Contamos con pezas de Marina Abramović, Ana Mendieta, Anna Maria Maiolino... Unha serie de artistas que son as que marcan as maneiras de facer para as que veñen detrás. —Que papel xoga a performance, como arte das marxes, no traballo das mulleres? Eu non diría que é un traballo das marxes. Mais ben que permitiu a entrada e visibilización do traballo feminino no espazo artístico. Hai que pensar que na Galiza, por exemplo, nos anos 80 o fenómeno máis rechamante e importante en canto á difusión da arte galega tanto dentro como fóra do noso territorio, foi Atlántica. Nesta agrupación artística só había unha muller, Menchu Lamas. E esta era a situación habitual. Nin sequera as mulleres de clases acomodadas tiñan un acceso: si o tiñan aos estudos, mais logo a permanencia dentro das institucións artísticas era moi limitada para elas. Non sei se é unha arte das marxes, mais si comprometida socialmente. A performance nace acompañando toda unha serie de reclamacións sociais como foron o auxe do feminismo ou os movementos de loita polo colectivo LGBTIQA+, nos Estados Unidos a loita polos dereitos afroamericanos, cuestións relacionadas coa crise do sida, o rexeitamento da Guerra do Vietnam... No Estado español, este nesgo chegou algo máis tarde porque ZAJ foi un colectivo, no que Esther Ferrer tamén era a única muller, que apareceu moi influenciado por Fluxus, un colectivo de performance moi conceptual e non tanto social. Mais nos anos posteriores xa hai un desenvolvemento da performance centrada no lado social, sobre todo a partir dos anos 90. —Como percibe a situación actual da performance na Galiza? Creo que está nun momento moi interesante. Houbo un gran punto de inflexión coa creación do Centro Galego de Arte Contemporánea así como da Facultade de Belas Artes de Pontevedra. A partir de aí xorden moitos eventos que acollen este tipo de prácticas. Creo que hai unha gran potencia creativa, aínda que non sempre vai acompañada de apoios.