Ledicia Costas: "Sempre vivín entre a realidade e a fantasía"

—O verán é tempo de aventuras. Esta época do ano inspirou algún dos seus libros? Vívese a demasiada velocidade. Os ritmos da vida contemporánea e o estrés diario impiden que a túa cabeza estea nese punto de liberación que se necesita para o creativo. No verán, o que pasa é que, como ese ritmo se relaxa, todo está máis calmado. De súpeto é como cando liberas unha ola a presión, hai unha espita que se abre e aí é cando o cerebro está disposto a crear. As aventuras de verán que vivín de nena sérvenme hoxe para as miñas obras. Aí si que me pasaban moitas cousas porque os veráns infantís son un estoupido de emocións e inspiración. Estás coñecendo o mundo. Existen medos e perigos asociados á fantasía. —Como vivía as tempadas estivais na súa infancia? Os meus pais traballaban, viviamos na zona rural de Vigo, a carón do monte. A miña infancia eramos a miña irmá máis eu e as nenas e os nenos do barrio facendo falcatruadas, correndo polo monte, subindo árbores… Esa era a esencia dos nosos veráns. Creo que sería algo impensábel na actualidade, polas propias dinámicas da sociedade e por como están configuradas as cidades. Nós tiñamos un grao de autonomía, de liberdade e de independencia que hoxe tal vez coñezan as crianzas que medren na aldea, mais nunha cidade iso xa non existe. Creo que iso implica que antes podiamos facer cousas que agora non sería posíbel facer. Evidentemente se unha persoa adulta nos vía gabeando por unha árbore pois nos chamaba a atención mais directamente non nos vían porque faciamos todo iso un pouco ás agochadas, era un mundo case prohibido para as persoas adultas. —Vai aproveitar xullo e agosto para as lecturas pendentes? Agora mesmo estou lendo varias cousas ao mesmo tempo. A habitación das afogadas, de Alana S. Portero, que é un libro de poesía que acaba de saír. Onte rematei un cómic infantil que estaba agardando quenda, A gardiá das polillas. Intento estar pendente do que se publica en cómic infantil e xuvenil e tiña esta lectura pendente. Tamén rematei Askja, de Antonio Manuel Fraga. Estes son os que trouxen de viaxe e que vou ler esta semana, mais a miña lista de lecturas pendentes vai ser imposíbel de baixar, precisaría de tres anos lendo sen parar. Vin pasar un par de días de escapada a Silleda, mais as vacacións de verdade van ser a semana vindeira. Marcho a Islandia uns días con dous amigos cos que todos os anos fago un par de viaxes. Temos un pacto: antes de aterrar de volta temos que ter o seguinte destino decidido. Na última viaxe que fixemos en febreiro a Nova York decidimos que en xullo marchariamos a Islandia e cando volvamos de alí, antes de aterrar xa saberemos o próximo destino. É unha tradición moi bonita. —Como escolleu un destino tan exótico? Como a última viaxe foi a Nova York, e foi unha viaxe urbana nun sitio moi icónico e moi coñecido a través do cinema e do audiovisual, decidimos alternar. Esta vez queriamos que fose un destino máis agreste, máis salvaxe e o noso compañeiro —somos dúas chicas e un chico—, que vive en Madrid, pediunos que fose un lugar frío, así que escollemos Islandia. —É difícil rematar historias e despedirse dos personaxes. Se tivese a oportunidade de compartir as súas vacacións con algún protagonista dos seus relatos, quen sería? Eu creo que escollería a señorita Bubble, que é unha tipa coa que teño moitas cousas en común. Gustaríame tela de mellor amiga, creo que nos comprenderiamos moi ben. Á parte é unha tía moi simpática, excéntrica e ten cartos, seguro que me convidaría a pasar estes días nalgunha das súas mansións. —O seu traballo é moi diverso, mais en todas as súas publicacións recoñécese a súa sinatura. Como é construír ese universo literario propio? Sáeme de maneira case natural. Desde moi nena, sempre fun unha persoa que tivo unha capacidade para imaxinar bastante elevada, no sentido de que sempre tiven moita imaxinación e sempre vivín entre a realidade e a fantasía. Sempre me gustou moito a literatura fantástica e a literatura de terror, en definitiva, a literatura que cabalga entre a fantasía e o cotiá. Ao final acabei interiorizando iso e integrándoo no meu propio universo por iso, porque é o que me fascina, o que tira de min. —Que aspectos cambiaron e cales permanecen da Ledicia Costas dos inicios? Cambiou o feito de que agora vivo da literatura, desde hai unha década. Cando comecei a publicar, que foi no ano 2000, era unha persoa que practicamente non sabía nada de como funcionaba o sistema literario galego. Naquel momento era unha estudante de dereito e agora mesmo son unha escritora que vive da literatura. Houbo tamén unha evolución a nivel literario porque esa novela escribina con 16 anos e daquela era unha alumna de instituto. Comecei escribindo literatura xuvenil e agora mesmo transito todos os xéneros. Que non cambiou? Son unha persoa que ten a capacidade de ilusionarme e de motivarme a min mesma e de superar obstáculos difíciles, iso xa era así na miña adolescencia e non cambiou. Sobre todo non perder a ilusión pola vida, polas cousas que fago e polo traballo. —Está traballando nalgún proxecto novo? Que historia lle gustaría contar e aínda non contou? Se o penso dáme un pouco de vertixe, porque teño varios proxectos de literatura de fronteira e tamén infantís que están convivindo ao mesmo tempo. Estou traballando tamén nunha obra de ensaio que teño que entregar a finais do mes de setembro. En outubro sae un produto que vai ser bastante alternativo, diferente e fresco na literatura galega. Por outro lado, estou mastigando a que vai ser a miña próxima novela para público adulto, mais aínda non comecei a escribir. Supoño que me meterei niso a finais de agosto. —Nun tempo marcado pola velocidade, o ruído, e a expansión da intelixencia artificial, que pode ofrecer hoxe un libro? Pois un libro hoxe pode ofrecer o mesmo que podía ofrecer hai 150 anos. Un libro pode ofrecer, sobre todo, emoción. Creo que iso é fundamental, cando unha obra de arte ou un libro te emociona iso é comparábel a poucas cousas. A emoción tamén pode zarandearte en moitas direccións, pode ser unha marabilla ou un horror. A capacidade de sacudirte por dentro é o máis valioso que pode ofrecer un libro.