Antonio Grunfeld, cineasta: "O mellor que fixen en Guinea foi formar xente que hoxe traballa no audiovisual"

—Por que o documental se converteu no fío condutor da súa carreira profesional? É un xénero moi aberto. Empápaste das problemáticas que envolven o mundo. Ademais, a nivel técnico, permite introducir diferentes facetas artísticas. Tamén é un estilo de vida. Chegas a Guatemala coa historia pensada e ben planificada e despois a realidade dáche unha labazada e teste que adaptar. Cando todo cambia tanto, tamén cambia o teu modo de concibir a vida. —Viviu e traballou en Guinea Ecuatorial durante varios anos. Que aprendizaxes lle deixou aquela etapa? Aprendín moitísimo. Fíxome moito máis forte, ver as dificultades e as miserias que tes diante... Tamén aprendes a facer cultura nunha ditadura, que é complicado. Pero co que quedo é coas formacións impartidas. O mellor que fixen en Guinea foi formar xente que hoxe traballa no audiovisual. Nin Manoliño Nguema nin El Secreto del Bosque. Saber que aportaches algo nunha traxectoria laboral e de vida vale máis que calquera documental. —E que aprendeu vostede da xente que formou arredor do mundo? Cada curso cambia moito porque se adapta á realidade de cada lugar. Pero esas experiencias permítenche coñecer problemáticas que dous días antes eran descoñecidas para ti. Ir a un barrio en Lima e que che falen dos problemas que teñen eles no día a día faiche coñecer o país de verdade. Iso é moi aditivo. Despois xa non queres viaxar máis como turista. —Manoliño Nguema mostra a unión de culturas e de realidades distintas. Como atopa un protagonista do cal contar a súa historia? A mirada e o olfacto adéstranse co tempo. Cando comezas, todo che parece un posíbel documental. Co tempo, cando ves todo o traballo que hai detrás, comezas a cribar. Manoliño Nguema levou nove anos... menos mal que Marcelo daba para personaxe! Eu téñoo claro, só fago documentais de xente que me aporte a min e á sociedade. Quero gozar do camiño compartido cos protagonistas. —Como ve o momento actual do documental na Galiza? Fáltame algo máis de documental social. E dígoo como creador, espectador e organizador dunha mostra de cinema, o Cinema Rabudo. O financiamento é a base, e se non interesa financiar proxectos que falan de determinadas problemáticas, é normal que non se vexan máis documentais. Galiza é un tesouro a nivel colectivo e de xente que se molla, pero partimos da base dun financiamento case inexistente. —E mirando cara adiante, que historia lle gustaría contar? A historia do meu avó. Foi unha persoa de orixe húngara que chegou a España fuxindo dos nazis. En principio penseino como ficción, pero Pepe Coira, que é un mestre para min, díxome: “Antonio, isto pode formar parte dun documental, non só da súa historia, senón da túa procura da mesma”. Isto para min foi un gran cambio, porque sempre conto historias desde detrás da cámara. Agora sería pórme diante. Viaxar a onde naceu, visitar os lugares polos que pasou, o campo de concentración… Agora mesmo, facer ese documental sería un soño feito realidade.