Brillante revitalización da saga Alien

Alien, o oitavo pasaxeiro é o meu filme preferido de todos os tempos; tanto pola cinematografía e temática, como polo que supuxo en min no plano subxectivo. Vina por vez primeira o 25 de marzo do 88 no programa Venres Cine de TVE. Daquela era moi medorento. Os meus pesadelos recorrentes bebían de filmes como Invasores de Marte ou A invasión dos ultracorpos. O anuncio de Alien tamén me producía calafríos. Toda a semana estiven raiado por se aquel becho aparecía en calquera lugar da casa. Chegou o venres, Venres Cine. Quedei sen unllas. Alucinante todo. En especial flipei porque... gañaba a moza! Nunca antes tal vira: unha heroína de acción, a primeira do cinema. Detalle que mudou moitas cousas naquel maxín adolescente que empezou a cuestionarse moitas cousas “aprendidas” sobre “o sexo débil”. Cada achega de Alien que viu despois afronteina cunha mestura de ilusión e temor, temor por se non cumpría as miñas expectativas. Decepcionoume Alien 3, pero só pola falta de tensión, xa que ten moitas cousas boas. Con Prometeus e Alien: Covenant non son tan indulxente. Cartaz da película 'Alien: Romulus' de Fede Álvarez. En Alien: Romulus, o uruguaio Fede Álvarez, “afillado” de Sam Raimi, recupera o ton, a angustia e a cinematografía (espectacular fotografía) do filme orixinal, utilizando efectos visuais á vella usanza (con marionetas, decorados reais, etc.) contando con parte do equipo de Aliens, o regreso, e engadindo o seu particular selo persoal. Logra conectar dunha maneira moi enxeñosa toda a saga, incluídas as precuelas, e sen caer no “fan service” gratuíto, a través dun guión que mantén o canon e que foi concibido a catro mans por Álvarez e o seu inseparable camarada, Rodo Sayagues que só renxe na aparición dun sosias de Ash (Ian Holm), pero que comemos con patacas grazas a que xa estamos metidos en materia. Desde o primeiro momento nótase o cariño e respecto, case reverencial, de Fede Álvarez á historia que ten entre mans e que está producida por Ridley Scott. O filme sitúase xusto a continuación de Alien, o octavo pasaxeiro, e continúa coa trama partindo do primeiro xenomorfo, rescatado pola compañía Weyland Yutani que volve xogar a ser deus, pero xa sen Ripley na ecuación. Agora a historia vai dun grupo de mozos e mozas que rolda a vintena e que quere fuxir do seu incerto futuro albiscando unha oportunidade nunha estación espacial abandonada. Mala decisión para eles... boa para o público. Alien: Romulus ten o que toda fan pode esperar e, ao mesmo tempo, logra ser orixinal e sorprendente. Eu quedei sen unllas.