50 anos dun encontro: Manuel Moldes e Mikel Díaz Alaba

A mostra 50 anos dende Tambor Manuel Moldes + Mikel Díaz Alaba supón o segundo proxecto expositivo da nova Fundación Manuel Moldes, que na cidade natal do artista, Pontevedra, vén de iniciar hai pouco máis dun ano –novembro de 2023– a súa actividade pública. Neste proxecto, a obra de Manuel Moldes (Pontevedra, 1949-2017), unha das principais figuras da pintura galega das últimas décadas, dialoga coa do artista vasco Mikel Díaz Alaba (Bilbao, 1947), con quen Moldes realizou en 1974 a súa primeira exposición individual na sala Tambor en Madrid. A Fundación Moldes reúne de novo os dous artistas cando se fan 75 anos do nacemento do pintor galego e 50 daquela singular exposición, mantendo o esquema da Galería Tambor, cun espazo individual para cada un e outro ámbito espacial en que ambos os artistas dialogan. A mostra que se pode ver agora en Pontevedra reconstrúe aspectos da exposición madrileña de hai cincuenta anos e recupera pezas que estiveron presentes na sala de Madrid ao tempo que desenvolve visualmente un diálogo entre a obra posterior de ambos os artistas. No inicio, na entrada á sala, podemos contemplar a espectacular fotografía en branco e negro que serviu de cartel para a mostra madrileña, realizada por Jorge Rueda. Nela aparecían dous homes coas cabezas cubertas por bolsas de plástico, vestidos de traxe e cos pés metidos no río Jarama cun ceo treboento e nun ambiente frío. A seguir, podemos contemplar algúns traballos dos dous artistas presentes na montaxe de 1974 para despois continuar con obras das seguintes décadas, permitindo observar a evolución de ambos os artistas. En 50 anos dende Tambor encontramos algunhas das pinturas e debuxos que estiveron presentes na exposición de 1974, destacando a presenza do catálogo orixinal da mesma que recolle ilustracións dos dous autores, debuxos que documentan como construíron unha zona común na cal Manuel Moldes e Mikel Díaz Alaba fixeron unhas instalacións. O primeiro montou unha tumba coa decoración típica galega de defuntos e o segundo presentou unha cama que se facía e volvía desfacer cada día. A proposta que agora podemos contemplar, enormemente suxestiva desde o punto de vista visual e desde o sentido documental, coa utilización de material de arquivo, tamén é un exemplo das posibilidades que este tipo de traballos permite, analizando e recreando exposicións históricas na perspectiva de elaborar diferentes narrativas da arte máis recente.