Opinión

A grande extinción

De cativo impresionábame o feito de que moitos dos grandes mamíferos recluídos en zoos non se reproducisen. Desde que tiven uso de razón achaqueillo á tristeza, a depresión do cautiverio levábaos á conclusión de que non pagaba a pena traer novas criaturas a un mundo que os destinaba a vivir na miseria.

O único que lles quedaba da súa vida antes de seren capturados era, por unha banda,  a memoria da liberdade que agora os torturaba. Por outra banda, a opción de non colaborar agradecendo a dose alimenticia na porta da cela e a dignidade, mesmo a responsabilidade, de non perpetuar a sentenza á cadea da súa especie con novas xeracións de condenados que vivirían xa ignorantes das circunstancias que os conduciran alí.

Da tortura das lembranzas non podían ceibarse. O que si estaba na súa man era manter a dignidade por medio da resistencia pasiva. Tigres, osos, xirafas ou elefantes parecían darse conta dos esforzos dos carcereiros por que procreasen, ansiosos de proclamar nos medios que o seu centro de reclusión acadara a primeira cría de tal ou cal especie en cautividade... Os animais máis dignos reacionaban negándolles a coartada de vender o bo trato para atraer as familias aos postos de venda de billetes. As técnicas de reproducción asistida complicaron a estratexia de resistencia. Mesmo así, moitas nais rexeitaban a cría tras o alumbramento, dando a entender que elas non a buscaran e que o menos malo era que non medrasen nesas condicións.

O oposto a esta dignidade absoluta víao eu nos paxaros que, confinados na gaiola, seguían a cantar para os seus amos. Agora sei que os escravos africanos crearon o blues para expresar a súa dor... quen sabe se os paxaros tras os barrotes non están a pedir auxilio. Se os seus amos pensan que son felices co alpiste, que lles abran a porta.

Para España este fenómeno [a negativa evolución demográfica de Galiza] é invisíbel ou equivale non a unha extinción senón a unha reducción de plantilla que pode redundar nun aumento da produtividade

Hoxe lin na prensa un  novo dato sobre a evolución demográfica en Galiza: en 300 dos 314 concellos houbo máis mortes que nacementos. A nosa taxa de natalidade é a máis baixa do mundo, number 1. Hai máis pensionistas que cotizantes e a pirámide poboacional deixou de selo para converterse na estalactita de unha cova escura e húmida. A tendenza á implosión autodestructiva é lamentada unanimemente no baleiro, case rifándolle á xente nova e acusándoa de egoísmo, de acomodación por que na casa da mamaíña se come ben e se está quentiño ata preto dos 40 e de non ter fillos para poder saír de festa un día si e outro tamén... críticas propias de director de zoo.

Para España este fenómeno é invisíbel ou equivale non a unha extinción senón a unha reducción de plantilla que pode redundar nun aumento da produtividade. Unha visión máis ecuánime ( a da dereita que sempre fachendea de que o pobo nunha se trabuca) pode concluír que renunciar á maternidade nunha situación de presión e explotación, de falta de perspectivas e de complicacións para a crianza, é unha reacción intelixente, de responsabilidade e de dignidade. Ter fillos nestas circunstancias, sen poder atendelos ou gozar da súa infancia, para que? Para demostrar que podemos reproducirnos en cautividade e os explotadores poidan fachendear de bo trato? Non, grazas. O último, se quere, que apague a luz.

Tamén, en plena canícula, ten que vir un reventafestas quentarnos a cervexa, diredes. Hai que ser optimistas! Tendes razón, e motivos para optimismo hainos: a Terra é moi grande e non somos árbores, podemos emigrar. Ademais, cantos menos sexamos, tocamos a máis. Enriba, as cifras de hoxe son infinitamente mellores que as das próximas décadas. Disfrutádeas… pero non contedes comigo de canario para cantarvos no balcón ou para fachendear diante das visitas.

Apoia Nós Diario

Se estás lendo de balde este xornal é grazas ás máis de 3.000 persoas subscritoras. A información independente ten un prezo. Apoia un xornalismo galego e sustentábel subscribíndote a Nós Diario ou facéndote mecenas.

comentarios