luns 21/09/20

Academia

A escola para as contas, o barrio para as aventuras, e a casa das irmás Díaz para esas cousas que, segundo miña nai, unha moza debía saber e ela non estaba disposta a ensinar.

Cruzaba o campo de fútbol, a avenida, e, cando xa o sol me empezaba a picar no lombo, chegaba ao portón azul celeste.

Co seu peiteado lustroso de laca, asomaba a cabeza da irmá que me tocaba ese día.

Ao longo da semana, ocupaba as tardes cunha clase diferente cada vez: olaría, porcelana rusa, macramé, gancho, bordado, perruquería e, por descontado, corte e confección.

Pero se unha tarde arelaba era a que me tocaba de  mestra, Elena. De todas as Díaz, que nunca souben exactamente cantas eran, ela era a única bendecida (ao decir das veciñas) coa maternidade.

Adoraba sentarme na súa sala de estar mentres ela facía por explicarme a puntada oculta, eu perdía a mirada na foto dese fillo ao que non se lle coñecía pai.

Era detective en Bos Aires! Para unha nena de 11 anos, que acababa de descubir a Philipe Marlowe, esa fotografía, as cartas con selos de “por avión”, as historias que súa nai contaba con ollos refulxentes, eran un pasaporte ao degoxo.

Non o cheguei a ver nunca, pero as primeiras fantasías do meu corpo, durante unha chea de tempo, empezaron sempre cun detective en gabardina que petaba na porta.

Volvía para a casa inventando diálogos e tórridos abrazos baixo a dourada luz dun farol.

Así descubrín que hai que amar tan só a quen che pinta na alma un sorriso tan grande e luminoso como o daquelas tardes.

comentarios