xoves 27.02.2020

Un Lugo-Alcorcón sen ilusión

Era o último tren para engancharse á loita polo soño da promoción, pero non o parecía para o Lugo.

                                       
Era o último tren para engancharse á loita polo soño da promoción, pero non o parecía para o Lugo. Posiblemente porque Lugo sexa a cidade europea na que pasan menos trens por habitante e claro, cando nos falan de trens sempre pensamos aquilo de: érache boa!!

Pois así foi o partido contra o Alcorcón, un equipo que sostén a miña teoría de que os equipos da periferia de Madrid e Barcelona sen tradición ningunha de fútbol tiñan que ter vedado o ascenso a categorías profesionais. Así evitarías a mala imaxe que dan o Alcorcón e o Getafe. Que, na maioría dos casos, son os segundos equipos dos cidadáns desa localidade. Algún podería dicir que en Lugo pasa o mesmo pero eu non o creo ou non o quero crer.

Ao Lugo cando xoga con trivote fáltalle fluidez no xogo

O partido foi como se prevía desde as aliñacións, soporífero. Do Alcorcón, un equipo tan cocho que merecía ser patrocinado por Coren, e do Lugo, que cando xoga con trivote fáltalle fluidez no xogo, se cadra porque Seoane e Rafa García teñen un perfil netamente defensivo e ningún dos dous incrementa a velocidade do balón.

Sendo así, o partido tiña que acabar 0-0, pero o árbitro inventou un deses penaltis dos que hai 15 por partido e así foi como se acabaron as nosas ilusión do ascenso e voltamos estar no medio da escaleira, cumprindo o tópico tan repetido sobre os galegos, pero agora xa só ollamos para baixo, porque con 50 aínda non se está tranquilo, pero con 50 xa non se pode soñar.

Un Lugo-Alcorcón sen ilusión
comentarios