martes 28.01.2020
A opinión de
David Otero
David Otero Escritor

Educación

Agora a estes tempos coas mimosas a flor, con novo goberno do Estado, as voces e opinións dan moito de si a pedir cambios e así nós...

Coñecer

O coñecer trátase dunha cousa bonita. Pero desa acción participan diferentes intencións. O señor Feixoo, no amorío declarado á súa...

Daniel

Hoxe estamos a setenta anos da morte de Daniel de Rianxo, Castelao de Galiza, como así lle tiña a chamo o poeta nacional Manuel María....

Sr. Presidente (III)

Sr Presidente: non vou ser eu ( nin ninguén con quen eu amigo ou convivo) quen lle teña envexa algunha polos milleiros de quilómetros que faga polo mundo adiante, pero si aplicareille o conto polo que desas viaxes nos trae de ben para o noso pobo.

Sr. Presidente (II)

Quen se dirixe a vostede e xa avisa de antemán para os listos titulados, uns poucos, ou os cargos de ilustrísima, outros poucos, avisa digo de que non é sociolingüista ( nin lingüista siquer), como así se lle avergoñou ( que máis quixesen conseguilo ) a algún compañeiro meu, pero iso  si, como xa lle dicen anteriormente noutra carta, si eu sonlle galego. 

Sr. Presidente (I)

Quen se dirixe a Vde é un galego, mestre con corenta anos de servizo, entre aldeán e urbano, pois nacín en Compostela, pero a tribu élle do Ribeiro alto, Punxín e San Amaro. 

Trinta anos de amor, dor e loita (e digo A Quenlla)

Pois si son trinta anos desde aquela primeira actuación como grupo deste nome, A QUENLLA, en Ordes. Trinta anos que son, para moitas e moitos deles, unha liña de seguir xa nacida, xurdida e militante, de Fuxan Os Ventos.

Que ben me (nos) senta. Estou feliz.

Estou feliz duns tempos a esta parte. Moito.Do que pensei que estaba moi lonxe, agora non é tanto. Podédesme preguntar o motivo e direivos simplemente que a cousa é porque teño  pobo do galego. Compártoo e (con)vívoo. Que máis se pode pedir existencialmente. Pois facer en lugar concreto mismamente a tempos de tempos de tantos tempos é unha tarefa que me enche e que me coloca. Estou feliz. O meu pobo do galego é máis concreto, máis real, vivificante. Unha identidade sólida que compartir na comuñón de determinalo soberano.

E veña a marear... (e dalle)

E por favor…deixen de pensar ( e facer) como a de expertos infalibles e comecen a exercer como expertos negociadores ( velaí o camiño que leva a novas actitudes e aprendizaxes, realizacións e saberes).E para estes  problemas, tomen nota quen lles corresponda, para estas situacións e momentos, son necesarios aportes reflexivos de medios, contextos e condicións apropiadas ( non o midan en custes simplemente). Por iso a elaboración interdisciplinar de  métodos propios e axustados na maior medida á dificultade, situación,que se presenta. Métodos interprofesores/as, país e nais, de comunidade, que non disgreguen e si que integren, pois convén repetilo que un centro educativo é autónomo concretado nunha Comunidade e así hai que funcionar xa que  o noso en especial vai ( cos aportes de todas e todos) en axudar a incorporar, pola educación, ao alumnado, persoas, ao mundo da nosa cultura, valores e cidadanía, sen por iso dicir non a calquera e si afirmarnos no respecto pleno desde a igualdade, tendo consciencia de que isto, neste caso, realízase en Galicia e iso conleva realidades e feitos diferentes.

El que lles darán para o mal de pobos?

Xa falei diso pero polo visto hai que seguir na mesma.Chegan días de presenza notoria de nós nos sítios significativos de Galicia e veña, van e móntana.Falo dos xullos e agostos patrios. Falo de Alba de Gloria no Pico Sagro, da Soberanía nas Praterías, do día nacional de Galicia, de Moncho Reboiras, de Camilo Díaz Valiño, de Alexandre Bóveda ( Galiza Mártir), de Anxel Casal, de Avelino Pousa e de Moncho Valcarcel. Teñen que cortar o leite e canto máis mellor. Non lles cabe o pan no corpo. Próelles.

Lume e cinzas

Desta maneira e diante diso, as ( e os) e xa cos aguantes nos límites, coas paciencias e soportares ao raiar de se saíren de nai , collen e din que así non, e fan o que se debe. Daquela no explícito que marcan os manuais faes dirixentes , “ as e os de sempre” son chamados de todo e sinálanos culpables de moito máis aínda. Elas e eles , así llelo queren transmitir ás súas parroquias, son quen fomentan a tolería do desgoberno, a sinrazón e sen cortarse nada investidos de non se sabe, afirmar que elas e eles actuado así na rúa e no Parlamento feren o ser puro e limpo do esencial democrático. Que así non pode ser e que hai que tomar medidas. Vamos, e digámalo claro, que elas e eles nas súas intervencións, ao ir das verdades, son quen lles molestan. Fanos pruir nos escanos e poñer a nervios nos despachos. Elas e eles, esas e eses,“ as e os de sempre”. Claro, mirade vós, mismamente porque non queren que nada se peche en falso e pola contra esixen ( e na luz para todas e para todos) que cada quen apande co que debe . pois os do goberno en Galicia ( e derivacións) teñen moito e ben cualificado co que apandar.

Que se deixen de coñas e de querer parecer sen seren

Teñamos a prudencia necesaria. Diso estamos avisados.Ollo ao que nos queren meter. El algo buscan para tornar a auga para eles.Falo da man tendida ( que nós non mordemos, que somos outra cousa). Falo así do noso idioma, da nosa Lingua Galega. De princípio dicir que a normalización da nosa Lingua ( a galega para que non haxa medias tintas)  é tamén primordialmente unha cuestión política xa que mesmo…que é tamén , si, esa Secretaría Xeral de…cargada de orzamento…? 

Don Avelino Pousa Antelo

O día catorce deste mes das nosas letras ( ao ir de Roberto Vidal Bolaño), así como tamén lle atinxe a  Chuchiño o fillo de Virxínia Pereiras e de Daniel Castelao, fanse 99 anos de vida de Don Avelino Pousa Antelo ( dicir disto que 98 anos en animosa andadura en clave de resistencia e case que un xa en viaxe para térmolo sempre en nós e connosco).

Marcha atrás...? (nin pensalo)

“ Na escola misioneira local prohibíuselle aos nenos e ás nenas falar en  ibo e teimaron en que renegasen de todas as tradicións asociadas ao modo de vida “ pagán” e Chinua Achebe zugou, absorbeu, os contos tradicionais que lle contaron súa nai e  e a súa irmá maior, historias das que dixo que poseían “ a calidade inmemorial do ceo, os bosques e os ríos”.

E son así e non cambian

E SON ASÍ E NON CAMBIAN O destes nosos “gobernantes” en Galicia non ten estremas no tocante ás súas formas de entendernos.

Non hai que dar respiro ( e nós sempre con folgos)

Españolizar: atopámonos perante dun verbo que, grazas á compostura histérica do ministro de Educación, Cultura e Deporte, pretende abrirse camiño e instalarse na sociedade actual, pese a quen pese…veu irmandado co de catolizar ou, como diría o bispo actual de Donostia, misionar.( Victor Moreno en Gara,24-10-2012)

Discurso teu

…exemplo…( e na memoria)   Que así abrimos nesta hora a portaanovando sucedidos compartidos,e días…nun ano…que ti estás en nós sempre presentenos corazóns ilusionados,e militantes…que así de ti declaramos todos non querer perder nadanos olvidose levarmos teimosamente connoscoese teu discurso…E nel a túa

Unhas contas ben traídas... (que pepes ghichiños)

De primeiras convén preguntar ( pois non hai que andar de trileiros, nin a dar calotes) o de que… ¿ quen non fai política…?  ( direi con todo o respecto que quen diga eu…non llo creo). E así dito iso poñámonos nun asunto de clara sensibilización para que sexa medio de transformación e niso poder facer o regreso ao sentido común ( que xa non é pouco pedir).

O paseo dos soños (un lugar para Margarita Ledo)

Un ano máis ( e van sete) desde que a Irmandade  Manuel María e Xermolos en comuñón absoluta de ideas, propostas e e intencións , ao ir harmonioso das augas do Río Madalena, vistas elas e así sentidas desde o Muíño do Rañego en Vilalba,acordaron poñer un día nas vidas de moitas e de moitos e para sempre.

A navalla do Manuel

Cada oito de setembro, xa entre o verán case que ido e enchegando pola soleira o outono nacente, así todas e todos quen alí concorran, celebraremos un maís a toda fidelidade o cabodano de Manuel María, voz da chaira, poeta nacional, lugués de Outeiro de Rei e nomeador primoroso do regato do Cepelo, andar de augas a camiñar paseniño tan enchentas de afectos a ferrados. Cepelo fillo do Ladra e neto do Miño.

Avelino, o noso Lucho do Peto

Esta mañanciña, ás catro, colleu viaxe como así fixo tantas veces en vida, e neste caso para estar no ourado parlamento da nosa memoria.

O premio Galiza Mártir para Mini e Mero

A Fundación Alexandre Bóveda en cada dezasete de agosto, día da GALIZA MÁRTIR, entrega os seus premios para recoñecer a quen loitan, si, así mesmo digo, loitan, por este noso Pobo do Galego e de maneira en especial premian a aqueles que usando responsabilidades e actitudes tan firmes como serias fan da memoria nosa vida activa e colectiva. Que compartir na honra de saber o que foi e como se define.
Destacado

Desexos

Cos nosos desexos ilusionados e expectantes de pobo do galego, sufrimos un sistema baseado no mercado no que pretenden colonizarnos a toda marcha ata no máis íntimo como as emocións e os propios desexos. Queren reducir os nosos corpos a simples continentes, pois os contidos han ser cousa deles. Son uns piratas (poucos que ninguén elixiu) que actúan de xeito preciso a través duns loros elixidos,…
O + EN NÓS DIARIO