sábado 11.07.2020
A opinión de
Ana Pontón
Ana Pontón Portavoz nacional e candidata do BNG á presidencia da Xunta

Feminismo en auxe!

Esta semana diversos medios de comunicación fixéronse eco dun reprobábel comentario dun concelleiro do BNG no seu blog persoal. Nunca entenderei a necesidade de usar o sexismo para descualificar a actuación política de ningunha muller. Existen causas e razóns políticas suficientes para criticar a Soraya Saénz de Santamaría, sen necesidade de recorrer ao tópico e vulgar machismo. Non houbo conivencia nin xustificación por parte do Bloque con este comportamento, e en todo caso, esta persoa recoñeceu a gravidade do feito e demostrou que non todos e todas somos iguais. Como ben dixo o xa ex- concelleiro, “dimitir non é un nome ruso”, asumiu o erro e actuou en consecuencia. Actitude que contrasta co que fan outras forzas políticas. Pensemos senón na cantidade de cargos públicos do PP imputados por presuntos delitos que se manteñen no seu cargo, ou na frivolidade do Presidente da Xunta que se nega a dimitir após publicárense unhas fotos que descobren as súas amizades perigosas.

Alúgase Cidade da Cultura

A Cidade da Cultura é o último exemplo de como os soños duns poucos poden acabar converténdose en pesadelos de moitos. Un complexo que se proxecta durante os gobernos de Fraga e que doce anos despois segue sen rematarse. De seguro será estudado como exemplo do que non deben facer os que xestionan a res pública.

Na Galiza, resistencia feminista

Cala!, non tes nin puta idea, muller tiñas que ser, non vales para nada, ti sempre coas túas parvadas, non te enteras de nada.... Quen non escoitou algunha destas frases dirixidas a algunha muller na súa casa, no traballo ou na rúa? Penso que case ninguén. Forman parte do machismo, son expresión dunha ideoloxía que discrimina e subordina as mulleres.

O valor do percebe

O telexornal do luns, na clásica noticia que anticipa o nadal, daba conta da evolución do prezo do percebe. “Un dos mariscos máis caros e apreciados” dicía a xornalista. Poucos días despois soubemos que o prezo de mercado é realmente baixo. Que o valor do percebe é moi superior pola perigosidade e penosidade de quen se dedican a captura do mixote.

Amaia non decide morrer

Non coñezo a Amaia. Mais sinto unha dor profunda cando vexo, leo e escoito as novas que falan da súa morte. Non creo que ela decira morrer como Verónika no libro de Paulo Coelho. Non é suicidio. Asasinato semella a verba máis acaída. Se profesara fe cristiá, pediría a Deus que desatara a súa ira contra as e os culpábeis. Porén, como só creo neste mundo terrenal reclamarei xustiza.

Fóra chove

Fóra chove. O vento e a chuvia déixanse sentir no comezo deste outono pre- electoral. Anúncianse treboadas e  temporais que non serán exclusivamente meteorolóxicos. O terceiro poder non quere pasar desapercibido e irrompe con forza. O tempo dirá se temos que acreditar na casualidade ou polo contra, a independencia que se lle presume non é tal.

Unha de tópicos

Din dos galegos e galegas que nunca dicimos o que pensamos. Pode ser. Eu mesma lembro con claridade un consello paterno: “es libre de pensar como queiras, mais que ninguén o saiba nunca”. Falabamos de política. É evidente que desatendín o consello. En realidade, sempre considerei que os tópicos sobre nós partían de prexuízos, de mentes incapaces de entender o modo de ser dos galegos e galegas.

Crise demográfica e mistificación da maternidade

  Galiza envellece. Non precisamos estatísticas para comprobalo. Chega con observar a paisaxe humana da maior parte das nosas vilas, aldeas e cidades. É situación común na vella Europa, acentuada no caso galego. Expertas, investigadores, gobernos, organizacións políticas e medios de comunicación alertan do grave problema de futuro que isto supón e da necesidade de modificar a tendencia. Non é tarefa sinxela.

Ideas que matan

Empezo o día cunha nova que me encolle o corazón. J.S.M.C. de 74 anos, última vítima da violencia machista, era unha de tantas galegas “emigrante na capital do Reino” -tal e como me relatou a súa aflixida afillada-. A violencia de xénero sacúdenos sempre os sentimentos e a indignación abafa.