venres 07/08/20
A opinión de
Ana Pontón
Ana Pontón Portavoz nacional e candidata do BNG á presidencia da Xunta

25 de Xullo, a nación que compartimos

Somos un pobo ao que nos fixeron crer que o noso non valía, que eramos un país pobre que tiña que depender da axuda dos de fóra, que...

Con orgullo de ser do BNG

O momento da militancia. Este domingo 28 de febreiro as mulleres e homes que conformamos o BNG temos una cita transcendente....

O mosaico BNG

  O tempo. O tempo dá perspectiva sobre o pasado e as decisións de futuro. Neste intre de tecer, e destecer, o...

Nós, BNG e futuro

Confeso. Levo días intentando sentarme ante o computador e expresar as ideas, dúbidas e sentimentos

O urbanismo zombi

Galiza é un territorio altamente humanizado. Durante séculos, cohabitamos co noso medio natural

A aldraxe da AP-9

A historia da AP-9 é un símbolo da aldraxe e discriminación con Galiza.

Unidade polo galego

O 15 de Xullo de 2015 cúmprese o 130 aniversario da morte de  Rosalía de Castro. Con esta efeméride de fondo e baixo a estatua que se lle ergueu na Alameda compostelá, todas -si, todas!- as forzas políticas que actúan na Galiza  asinan un manifesto que promove a Mesa pola Normalización Lingüística.

5 de Maio, Día do Fariseísmo

O 5 de Maio debía instituírse como Día do Fariseísmo. Nesta data, no Parlamento de Galiza debateuse unha proposición do BNG que só pretendía dotar de rango de lei ao Plan Xeral de Normalización da Lingua Galega. Un plan -que con todas as súas virtudes de defectos – constitúe un punto de encontro para avanzar fronte a desfeita do galego.

Sobre a expulsión de Carme Adán

“A miña palabra é o Regulamento desta Cámara”. Así sentenciaba Pilar Rojo o debate sobre a expulsión de Carme Adán no pleno do Parlamento Galego.Non deixo de pensar en que é unha nova versión daquela coñecida “La calle es mía” do ministro de Franco, Manuel Fraga.

Ninguén fale por min

Disque a democracia é un invento grego. Debe de ser por iso, que nun regreso ao pasado, Syriza exclúe ás mulleres dos primeiros postos ministeriais. Unha homenaxe á orixe da democracia grega que non outorgaba á condición de cidadáns ás mulleres e escravos. Non pretendo dinamitar o cambio grego, nin a esperanza.

Preguntas dunha nacionalista

Na difusa fronteira entre a infancia e a adolescencia lembro a inquedanza que me provocaba o desprezo cara a lingua galega. O desacougo era maior cando as verbas “atraso”, “inútil”, “bruto”, “paleta”… saían da boca de persoas que falaban galego.

Que lle pasou ao BNG?

Acabadas as eleccións sucédense as análises electorais. Ningunha delas é neutra nin carente de intencionalidade política. Os medios do sistema céntranse en axitar pantasmas -morreu o bipartidismo?-, ao tempo que  non disimulan en alertar á poboación dos perigos do  pluralismo e fragmentación política. 

Bilingüismo cordial e exterminio

Confésome entusiasta da palabra de Eduardo Galeano. A súas letras agasállannos textos fermosos e cargados de crítica, reivindicación e sensibilidade social. Gosto especialmente da súa denuncia sobre a perversión da linguaxe, a apropiación e deturpación do poder de conceptos: “O capitalismo loce o nome artístico de economía de mercado, o imperialismo chamase globalización. 

Un galego na lúa!

Sempre me chamou a atención o fenómeno da “canción do verán”. Son unha metáfora deste mundo tolo e frívolo no que vivimos. Un produto comercial máis que consumir masiva e acriticamente. 

Nova lei do solo ou urbanismo consentido!

Resulta evidente que o urbanismo na Galiza está funcionando mal. Excepto honrosas excepcións, nas que o BNG ten moito que dicir, o certo é que o urbanismo está nunha situación crítica. 

Quen son os violentos?

Os mariñeiros do cerco levan meses denunciando a súa precariedade. A causa non é que o peixe fuxira, que os caladoiros se esgotaran. A causa chámase Unión Europea e Goberno Central que gobernan contra os lexítimos intereses da nosa pesca;  tamén  se chama Xunta de Galiza, que renunciou a calquera xesto de defensa real do sector pesqueiro galego.

Mollarse polo río!

Os ríos son algo máis que correntes de auga. Os ríos son ecosistemas que dan acubillo á vida, animal, vexetal, invertebrada... tamén humana. Os ríos humanizan as nosas vilas e cidades. Sinto enorme orgullo ao ver a moitas veciñas e veciños de Sarria defendendo o río, que non é noso, herdámolo dos nosos antergos e temos a obriga de deixalo en boas condicións aos nosos fillos e netas.

O país dos 61 deputados e os 46 asesores

Galiza ten graves problemas. Moitos deles son estruturais e agudizados por esta crise económica -ou estafa, como vostedes prefiran-. A mocidade emigra, moitos dos nosos maiores malviven coas pensións máis baixas do estado. Os nosos sectores produtivos básicos sobreviven ás políticas europeas en grave precariedade, mentres a escasa industria vaise desmantelando. Unha cuarta parte da poboación galega vive por debaixo do limiar da pobreza.

De “ayatollahs”, pirolas e democracia

Coñecín a Siniestro Total por razóns estritamente familiares, non polo meu gusto polo punk-rock. Como os meus recursos eran escasos había que escoitar o que había. Había moito de Siniestro Total. Recoñezo que despois de moito insistir acabou por gustarme, a pesar de non compartir moita da linguaxe ou mensaxes empregadas polo grupo vigués. Son consciente da crítica mordaz e  inconformismo que pretendían transmitir. Seguramente por iso, non deixa de sorprenderme que sexan referencia das intervencións do PP no Parlamento, concretamente a coñecida “ayatollah no me toques la pirola (más)”.

Atila Feijóo

Rematou o debate do Estado da Nación. Tres días para facer balanzo e aportar solucións que caeron en saco roto pola intransixencia dun PP instalado na mentira de que as cousas van ben. Feijóo na Galiza das Marabillas! Teñen parte de razón. Van ben para a banca. Van mellor para as grandes empresas.

O Pacto das 50

O Debate do Estado da Nación non é un debate máis. É dos que podemos dicir que son “importantes”; conseguen centrar interese, retransmítese en directo nos medios públicos, permitindo que as ideas e propostas non sexan filtradas, recortadas ou manipuladas. É o momento de facer balanzo, mais tamén de propoñer ideas e alternativas. 

Deixemos morrer en paz ao galego!

Son unha nena de aldea. Na miña casa falábase galego. Era o normal. Na escola, na igrexa, no médico falábase en español. Dicían que era normal, mais para min había algo que non encaixaba. Inxenuamente pensaba: “se somos galegos, por que non falamos a nosa lingua?” Lembro a confusión que me xeraba escoitar que o galego era unha lingua “bruta”, “un atraso”, que “non valía para nada”. Tardei en comprender a situación.

Cuspir ás vítimas do franquismo

Non sei se son capaz de saber o que viviron, sentiron ou pensaron os milleiros de persoas que dun xeito ou doutro sufriron a represión franquista. Que sentimentos abrollarán nunha persoa que sabe que o seu destino é morrer na cuneta dun tiro na cabeza?