domingo 12.07.2020
SETE FALARES

Para aprender a escoitar

Entre o 6 e o 9 de xuño, Pontevedra acolle a oitava edición de Sete Falares, o Encontro Internacional dos Contadores de Historias, organizado por Pavís Pavós. A narración oral como eloxio da lentitude, contos para aprender a importantísima capacidadede escoitar. Eis un extracto da reportaxe publicada ao respecto no número 348 do semanario en papel Sermos Galiza.

Quico Cadaval nunha edición anterior de Sete Falares
Quico Cadaval nunha edición anterior de Sete Falares

6O dicionario en liña da Real Academia Galega define a expresión “sete falares” como “falar polos cóbados”. É tamén o nome do Encontro Internacional de Contadores de Historias que organiza a compañía Pavís Pavós en Pontevedra entre o 6 e o 9 de xuño. Esta celebración da palabra dita, do conto como exemplo de vida e ferramenta para coñecer mellor a existencia, e tamén da tradición popular, atinxe a súa oitava edición. “É un festival pero tamén é un encontro”, explica a Sermos Galiza Xacobe Rodríguez, de Pavís Pavós.

Candido Pazó inaugurá a sexta feira 6 de xuño os Sete Falares. Que naceron da preocupación e a teima de Rodríguez e a súa compañeira en Pavís Pavós Tereixa Alonso. “Nós sempre contamos contos para cativas e cativos, e mais para o público familiar. Decatámonos de que adoitaba haber pais e nais que se enganchaban ás historias”, fai memoria Rodríguez, “queriamos traer narradores e narradoras a Pontevedra. E queriamos que se visualizase que era unha actividade tamén para o público adulto”. Coa promoción do Concello de Pontevedra e o apoio da Deputación, así naceu Sete Falares.

Os relatos foron chegando de aquí e de acolá, con especial atención aos países de fala portuguesa: Brasil, Portugal, São Tomé e Príncipe. Este ano será a brasileira Tâmara Bezerra a representante da Lusofonía. De Colombia procede Carolina Rueda e de Ecuador, Ángela Arboleda. Galegos son, ademais de Pazó, os propios Pavís Pavós e o escritor e músico Xurxo Souto.

O fío común

“A narración oral é común a todas as sociedades”, sintetiza Tereixa Alonso, “todas as culturas teñen en común que as persoas se xuntan para contar historias”. A transmisión oral dos contos, ben sexa na casa, ben no traballo, sobreviviu ás mutacións sociais, atravesou os séculos, e con evidentes matices, existe aínda hoxe. “Porque falan do cotián”, responde Alonso, “aínda que unha historia sexa fantástica, fala do día a día. Por exemplo, un conto sobre aparecidos está explicando a angustia, sentimentos reais. Así é que lle gustan a todo o mundo”.

Mais as historias que se escoitarán no Sete Falares non nacen unicamente na tradición popular. Os contos clásicos, a literatura ou as historias de vida informan os materiais dos e das narradoras. Non así os monólogos, tan á moda pero que non gustan na organización. E iso que esta se amosa lonxe de prexuízo ningún. De feito, Alonso defende que as crianzas deben sentir a crueza e as aprendizaxes dos contos clásicos. “Neste tempo en que todo se adoza e o politicamente correcto domina”, di, “é marabilloso ver como un pequeno ou unha pequena fican pampos con Hansel e Gretel ou cos Sete Cabritiños. Á rapazada gústalle que pasen cousas. E aos adultos, claro”.

[Podes ler a peza íntegra no número 348 do semanario en papel Sermos Galiza, á venda na loxa e nos quiosques]

comentarios