Manuel López: "A temática que se pon de moda adoita excluír as demais, e iso empobrece a literatura"

O poeta Manuel López Rodríguez foi recoñecido co X Premio Manuel Lueiro Rey de Poesía, do Concello de Fornelos de Montes. A obra gañadora, Baixo terra. No ar, será presentada publicamente no mes de xullo e publicada pola Editorial Xerais.
Manuel López (Foto: Nós Diario).
photo_camera Manuel López (Foto: Nós Diario).

Sobre que versa o poemario?

Para min, o importante cando escribo, máis que o que, é o como está escrito. Todos podemos falar sobre os temas universais que se tratan ou se trataron na literatura ao longo da historia, mais para min o interesante é o como está construído, máis que o que di o propio texto. Este é un libro que complementa outro. Desde hai un tempo, escribo os libros de maneira que garden relación entre eles ou fago xogos intertextuais entre eles. Existen dúas personaxes, nun fala unha delas e noutro, a outra, como se fose unha especie de diálogo.

O xurado destacou a súa capacidade para a superposición de dous discursos poéticos.

Nesta obra falan dúas voces. A voz principal, que é a que dialoga con esa voz do outro libro, e logo si que aparece como unha especie de coro no medio dos poemas, apelando un pouco ao teatro clásico. Non é un poema ao uso, é un texto pequeno no que aparece como unha voz interior que vai narrando o paso do tempo a través dun río que nos vai levando, etc.

A obra conta con trazos propios ou persoais? 

É inevitábel. Hai algo de ti sempre en todo canto escribes. Aínda que si é certo que eu tendo a distanciarme moito do que escribo. Tenme pasado que, cando escribes un poema, os lectores pensan que es ti o autor, quen está detrás dese texto ou polo menos desa voz. En realidade, non tes porque identificarte con esa voz, o narrador é unha personaxe. Antes non o facía, pero agora si que tendo a distanciarme moito dos personaxes do libro e da voz que fala, como se non fose miña. Eu son o autor, mais eu non son o narrador. Pero si é certo que algo de ti sempre hai nos libros. Outra cousa é que ti queiras ou che apeteza que o lector entenda o que hai de ti no libro, que por outro lado tampouco creo que sexa importante.

Ademais, eu tamén son bastante contrario a ese tipo de poesía discursiva ou educativa, na que o poeta tenta educar para unha sociedade mellor. Abúrreme un pouco iso, case como se fose unha especie de texto propagandístico ou publicitario. É algo do que fuxo moito. Iso tamén é un dos motivos polos que me tento distanciar das personaxes e da voz.

Diría, entón, que o seu estilo á hora de escribir se basea nestas cuestións?

Á hora de escribir teño un estilo moi cambiante, non me gusta estar repetindo sempre o mesmo. Abúrreme como autor e tamén como lector. Estar lendo unha autora ou autor e ver que libro tras libro sempre segue co mesmo discurso. Hai outra cuestión da que tamén fuxo e é que todos os libros que escribo son diferentes, ou procuro que o sexan. Si é certo que ás veces fago eses diálogos entre os propios libros, pero intento que sexan distintos. Cando digo que eu non fago actualmente ese tipo de poesía con pretensións sociais ou educativas dígoo porque foi algo que fixen hai tempo. Hai 20 anos escribía pensando que a poesía podería cambiar algo, que se escribo de certa maneira un libro de poesía podería influír no pensamento do lector. É algo no que hoxe non creo, pero naquel momento si.  Agora interésame máis a forma, a experimentación co texto, cos sons, co ritmo, coa fonoloxía... É o que máis me atrae neste momento.

Cal cre que é a situación do panorama poético galego?

Creo que fai falla máis diversidade e máis heteroxeneidade. Que vaiamos a unha libraría que teña vinte libros nos estantes e que cada un deles sexa diferente, que non falen sobre o mesmo, porque pode chegar a ser aburrido. Como lector, ás veces é realmente desesperante atopar algo que che poida gustar sen aburrirte, cousas distintas. Iso si que o boto en falta na poesía galega, pero non só agora. Esa temática que se pon de moda adoita excluír as demais de maneira automática. Creo que iso é moi empobrecedor, non só para a galega, senón para a literatura en xeral.

Apoia Nós Diario

Se estás lendo de balde este xornal é grazas ás máis de 3.000 persoas subscritoras. A información independente ten un prezo. Apoia un xornalismo galego e sustentábel subscribíndote a Nós Diario ou facéndote mecenas.

comentarios