sábado 11.07.2020

Ferrol lembra Amada García 82 anos despois do seu asasinato polos fascistas

Na cuestión da represión, o franquismo nunca fixo de menos ás mulleres. Igualados pola morte, seis homes -Germán López, Juan José Teixeiro, José María Montero, Ángel Roldos, Antonio Eitor Caniça, Ramón Rodríguez, Jaime González- e unha muller situábanse coas costas sobre un dos muros do castelo de San Filipe tal día como o de onte en 1938. Un pelotón de fusilamento remataba sen piedade coas vidas de todas. Agora, Ferrol homenaxea á "vítima máis simbólica da represión contra as mulleres"

Ofrenda floral realizada en memoria de Amada García no castelo de San Filipe. (Foto: Memoria Histórica Democrática)
Ofrenda floral realizada en memoria de Amada García no castelo de San Filipe. (Foto: Memoria Histórica Democrática)

O castelo de San Filipe de Ferrol acolleu durante a xornada de onte unha homenaxe a Amada García, no mesmo lugar no que foi asasinada polos fascistas coincidindo co 82 aniversario da súa morte.

Á fronte da organización do acto estivo o departamento de Protocolo do Concello de Ferrol, tal e como vén sucedendo desde a institucionalización do mesmo, no ano 2016, como o día para lembrar as vítimas do franquismo. 

Veciñas, amigas, representantes políticas e sindicais e membros da Asociación Memoria Histórica Democrática de Ferrol -a anterior entidade organizadora- protagonizaron unha ofrenda floral que logo se repetiría no cemiterio de Serantes, onde están soterradas tanto a propia Amada García como o seu fillo Gabriel Toimil, quen viu como a súa nai recibía morte tan só 88 días despois de dar a luz.

Morta por revolucionaria

Na cuestión da represión, o franquismo nunca fixo de menos ás mulleres. Igualados pola morte, seis homes -Germán López, Juan José Teixeiro, José María Montero, Ángel Roldos, Antonio Eitor Caniça, Ramón Rodríguez, Jaime González- e unha muller situábanse coas costas sobre un dos muros do castelo de San Filipe tal día como o de onte en 1938. Un pelotón de fusilamento remataba sen piedade coas vidas de todas.

A única muller asasinada aquela tarde levaba o nome de Amada García, e o seu delito era ser militante do Partido Comunista. Após un arresto domiciliario en Mugardos ao pouco da insurrección dos fascistas -no que se lle corta o pelo ao cero, unha estratexia clásica de tortura- é sometida a traballos forzosos até que, xa no mes de abril de 1937, entra na cadea estando embarazada.

Nese período dá a luz ao seu fillo, Gabriel, e sométena a un consello de guerra no que é castigada coa pena máxima: a morte ante o pelotón de fusilamento.

O único claro a partir dese momento é que, como sinala no seu libro Amada García e os seus arredores o historiador mugardés Bernardo Máiz, logo do seu fusilamento torna "na vítima máis simbólica da represión contra as mulleres", pasando a ser nese intre unha "pobre muller" para uns e unha "heroína" para outras, debido ás diferentes versións que se transmitiron do suceso.

Así, nalgunhas era unha "vítima das circunstancias que durante o fusilamento empezou a chorar desesperadamente" e noutras "unha heroína que incluso chegou a arengar os soldados coas verbas 'rapaces, non vos preocupedes que a culpa non é vosa'". 

Mais o historiador desmitifica en certo modo a figura de Amada García, pois considera que foi "unha vítima máis, que chega á categoría de mito polo especial dramatismo das circunstancias: unha nai que deixa dous orfos".

Non obstante, resalta que ten unha traxectoria social e política "valiosísima", na que chega a compartir mitins con Dolores Ibárruri, a Pasionaria.

A información íntegra pode ser consultada na edición en papel de Nós Diario ou na súa lectura na nube 

Ferrol lembra Amada García 82 anos despois do seu asasinato polos fascistas
comentarios